این المنتقم؟؟؟

تکلم اصحاب کهف با امیر المؤمنین علیه السلام

ain-almontagim — Sun, 31 Aug 2008 14:25:18 GMT

بســـــــــــــــم الله الرحمان الرحیم

تکلم اصحاب کهف با امیرالمؤمنین

در کتاب ارشاد القلوب از قول سلمان فارسی رضوان الله تعالی علیه آمده است: روزی ابوبکر، عمر و عثمان بر حضرت رسول صلی الله علیه و آله وارد شده و به حضرت عرض کردند: ای رسول خدا! چرا علی را در هر امری بر ما مقدم داشته و او را بر ما برتری میدهی؟! حضرت فرمودند: من او را برتری ندادم بلکه خدای تعالی او را برتری داد. آن سه [که به حضرت و فرموده های او ایمان نداشتند] به حضرت عرض کردند: چه دلیلی بر گفتۀ خود داری؟! رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: اگر کلام مرا قبول ندارید، چه کسی از مردگان نزد شما راستگو تر از اصحاب کهف می باشد؟ و من شما و علی را نزد آنان میفرستم و سلمان را هم شاهدی بر شما تا آنکه بر آنان (اصحاب کهف) سلام گوئید، پس هریک از شما را که آنان جواب سلام داده او افضل و برتر از دیگران می باشد، آن سه قبول کردند و فرمایش رسول خدا را پذیرفتند.

بساطی (فرشی) پهن شد و آن سه نفر هر یک در گوشه ای از آن بساط نشست و سلمان نیز در گوشه ای و امیرالمؤمنین علیه السلام در میان آن بساط، آنگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله باد را فرمان دادند تا آنان را به سوی آرامگاه اصحاب کهف برده و سپس به مدینه نزد رسول خدا برگرداند.

سلمان رضوان الله تعالی علیه می گوید: باد بساط را از زمین بلند کرده و ما را به دیار اصحاب کهف برد و ما را در آن دیار روی زمین قرار داد، امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: ای سلمان! اینجا کهف و رقیم است، به این گروه بگو آنان مقدم می شوند و یا ما مقدم شویم؟ آن سه نفر (ابوبکر، عمر و عثمان) گفتند: ما مقدم می شویم، آنگاه هریک از آنان دو رکعت نماز خوانده و دعا نموده پس از آن به اصحاب کهف سلام کردند اما هیچ جوابی نشنیدند.

سپس امیر المؤمنین علیه السلام بعد از آنان برخاست و دو رکعت نماز خوانده و به درگاه خدا دعا کرده آنگاه اصحاب کهف را مورد خطاب قرار داد، ناگهان صدائی از کهف و آرمیدگان در داخل کهف برخاست، امیر المؤمنین آنان را چنین مورد خطاب قرار دادند:" السلام علیکم ایّها الفتیة الذین آمنوا بربّهم فزادهم هدی " سلام بر شما جوانانی که به پروردگارشان ایمان آوردند و بر ایمانشان افزوده شد، آنان حضرت را جواب داده و گفتند: سلام بر تو ای برادر رسول خدا و وصی او و ای امیر المؤمنین، همانا پروردگار از ما عهد و پیمان گرفته تا به او و به رسول خدا صلی الله علیه و آله و به ولایت شما تا روز قیامت ایمان داشته باشیم.

هنگامی که آن سه نفر [تکلم اصحاب کهف را با امیر المؤمنین علیه السلام شنیدند] با صورت به زمین خوردند و گفتند: ای سلمان! ما را [به مدینه] برگردان، سلمان به آنان فرمود: در قدرت من نیست، آنگاه به امیر المؤمنین علیه السلام رو کرده گفتند: ای اباالحسن! ما را برگردان، امیر المؤمنین علیه السلام به باد فرمود: ای باد ما را به سوی رسول خدا صلی الله علیه و آله برگردان. سلمان می گوید: طولی نکشید که ما خود را در کنار رسول خدا صلی الله علیه و آله دیدیم!! و رسول خدا تمام قصه هائی که بر ما گذشته بود همه را خود تعریف کردند و به آن سه فرمودند: این حبیب من جبرئیل علیه السلام است که به آنچه بر شما گذشت مرا خبر داد، آن سه [که به رسالت رسول خدا شک و تردید داشتند و کلام رسول خدا را وحی منزل نمی دانستند] گفتند: اکنون پی بردیم فضل و برتری علی بر ما از جانب پروردگار می باشد نه از جانب شما!!

نگاه ملکوتیان به امیرالمؤمنین

مرحوم علامۀ مجلسی در ضمن حدیثی می فرماید: حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند:... هنگامی که پروردگار مرا به عرش برد اولین کلامی که به من فرمود این بود: ای محمد! به پائین نگاه کن، نظر انداختم دیدم تمام حجاب ها بین آسمان و زمین برداشته شد، علی بن ابی طالب را دیدم که به آسمان و به من نظر دوخته، با او صحبت کردم، آنگاه پروردگار به من فرمود: ای محمد! همانا من علی را وصی و جانشین و خلیفه بعد از تو قرار دادم، به او بگو که اوکلام تو را از اینجا می شنود، من پیام خدای تعالی را به علی رساندم و حال آنکه در پیشگاه پروردگار بودم، علی بن ابی طالب فرمان خدا را بر جانشینی من قبول نمود، آنگاه پروردگار ملائکه را امر نمود تا به یکدیگر تبریک و بشارت دهند، و از کنار هیچیک از ملائکه نگذشتم مگر آنکه مرا به جانشینی علی تهنیت گفتند، و گفتند: ای محمد! به آن کسی که تو را به رسالت مبعوث نمود بخاطر جانشینی و خلافت علی بن ابی طالب فرح و سرور بر همۀ ملائکه وارد شد.

آنگاه حاملان عرش را دیدم که سر های خود را به سوی زمین پائین انداخته اند، به جبرئیل گفتم: چرا اینان در این حال هستند؟! جبرئیل جواب داد: هیچ ملکی در آسمان نماند مگر آنکه برای بشارت به علی علیه السلام به سوی او نظر انداخت و حاملان عرش هم اکنون از پروردگار رخصت طلبیدند تا به صورت علی علیه السلام نگاه کنند. وقتی به زمین بازگشتم من اخبار آسمان را به علی می گفتم و او قصه های عرش را برای من بازگو می کرد و دیدم هیچ مکانی از عرش را طی نکردم مگر آنکه علی آن را شاهد بود!!

آنگاه رسول خدا فرمودند: سوگند به آن کسی که مرا به نبوت مبعوث فرمود، پروردگار از کسی عمل نیکی را قبول نمی فرماید مگر آنکه از محبت علی بن ابی طالب از او سؤال می کند، و اگر با قبول ولایت او (امیر المؤمنین) از دنیا برود تمام اعمال او پذیرفته می سشود و اگر ولایت او را نپذیرفته باشد هیچیک از اعمال او قبول نخواهد شد، و جایگاه او آتش جهنم خواهد بود.

آتش و عذاب جهنم بر دشمن علی از کسی که برای پروردگار قائل به فرزند باشد بیشتر است، و اگر ملائکه، انبیاء و مرسلین بر دشمنی علی بن ابی طالب جمع شوند با آن عبادتی که در درگاره خدای تعالی دارند پروردگار آنان را وارد آتش جهنم می نماید و هیچیک از عبادت های آنان پذیرفته نخواهد شد.

امیر المؤمنین امام جن و انس

مرحوم کلینی در کتاب کافی آورده است که حضرت باقر علیه السلام فرمودند: روزی امیر المؤمنین علیه السلام در مسجد کوفه بر بالای منبر در حال خواندن خطبه بودند، ناگهان اژدهائی از یکی از درهای مسجد وارد شد، مردم برخاستند تا او را بکشند، امیر المؤمنین علیه السلام آنان را امر فرمود تا از اودست بردارند، مردم کنار رفتند و اژدها آهسته آهسته آمد تا به کنار منبر امیر المؤمنین خود را رساند و از منبر بالا رفته و به حضرت سلام نمود، حضرت او را اشاره فرمودند صبر نماید تا حضرت از خطبه فارغ شوند، آنگاه پس از خطبه به او فرمودند:" من أنت؟ فقال أنا عمرو بن عثمان خلیفتک علی الجن، و انّ ابي مات و اوصاني أن آتیک و استطلع رأیک و قد اتیتک یا امیر المؤمنین، فما تأمرني به و ما تری؟ فقال امیرالمؤمنین علیه السلام: اوصیک بتقوی الله و أن تنصرف و تقوم مقام أبیک في الجن، فانّک خلیفتي علیهم، فودّع امیر المؤمنین علیه السلام و انصرف و هو خلیفته علی الجن ".

حضرت از او خواستند خود را معرفی نماید، او گفت: من عَمر فرزند عثمان خلیفۀ شما بر گروه جن هستم، همانا پدرم از دنیا رفت و مرا وصیت کرده بود تا نزد شما بیایم تا ببینم چه باید کرد و چه کسی از این پس خلیفۀ شما بر جنیان خواهد بود، اکنون شما مرا چه امر می کنید؟ حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: تو را به تقوی و پرهیزکاری وصیت و سفارش می کنم، برو و در جایگاهی که پدرت بود بمان، همانا تو خلیفۀ من بر جنیان خواهی بود، عَمر با حضرت وداع نموده و از مسجد بیرون رفت و او خلیفۀ حضرت بر جنیان می باشد.

جابر می گوید: آنگاه از حضرت باقر علیه السلام پرسیدم: جانم به فدای شما آیا عَمر [برای رفع مشکلات و سؤال هائی که برایش پیش می آید] نزد شما می آید؟ حضرت باقر علیه السلام فرمودند: آری.

امیر المؤمنین گوش به فرمان رسول خدا در همه حال

در کتاب کشف الیقین از قول ابی سعید خدری آمده است: روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله در کنار اصحاب خود در ابطح نشسته بودند که ناگهان گردبادی و گرد و غباری بعد از آن بلند شد وپیوسته نزدیک و نزدیک تر می شد تا انکه نزدیک رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد، آنگاه شخصی از درون آن به رسول خدا سلام نمود، پس از آن به رسول خدا عرض کرد: ای رسول خدا! من و قومم به شما پناه آورده ایم ما را کمک بفرما، شخصی از یارانت را به سوی ما روانه کن تا بین ما به حکم و دستور الهی قضاوت نماید چرا که بعضی بر بعضی ستم کرده اند، و من به شما عهد و پیمان می دهم که او را سالم برگردانم مگر آنکه حادثه ای از جانب پروردگار رخ دهد.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: تو که هستی؟ او گفت: من عرفطه فرزند سمراخ از گروه جنیان می باشم. من به همراه دیگران از همراهیانم استراق سمع کرده و به اخبار آسمان گوش می دادیم تا آنکه پروردگار ما را از این کار منع نمود و شما را به پیامبری مبعوث فرمود، آنگاه ما به شما ایمان آورده و سخن شما را تصدیق نمودیم، اکنون عده ای از ما در این امر مخالفت با ما کرده اند و این دین را قبول نکردند، و بین ما و آنان اختلاف رخ داده و تعداد آنان از ما بیشتر است، آنان بر آب و چمنزار ها غلبه یافته اند و به ما ضرر های زیادی وارد ساخته اند.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله به او فرمودند: صورت واقعی خود را به ما نشان بده، او چهرۀ اصلی خود را به ما نشان داد که بر بدنش موی زیادی بود و داری سر بزرگی بود و ... آنگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله از او پیمان گرفتند تا آن کسی را که با او می فرستند صبح فردا برگرداند.

سپس رسول خدا به ابوبکر رو کرده فرمودند: با برادر ما عرفطه برو و در مشکلاتی که بین آنان رخ داده نظر کن و بین آنان به حق قضاوت نما، ابوبکر به رسول خدا عرض کرد: ای رسول خدا! آنان کجا هستند؟ حضرت فرمودند: در زیر زمین می باشند، ابوبکر گفت: من چگونه زیر زمین بروم؟! و چگونه با آنان سخن بگویم و حال آنکه زبان آنان را نمیدانم؟! رسول خدا به عمر رو کرده و از او خواستند تا با عرفطه برود و او نیز سخن رفیق خود را تکرار کرد.

آنگاه رسول خدا صلی الله علیه و آله به امیر المؤمنین علیه السلام رو کرده و به او فرمودند: ای علی! با عرفطه برو و اختلافات آنان را برطرف کن و بین آنان به حق حکم بنما، با شنیدن فرمان رسول خدا صلی الله علیه و آله علی علیه السلام از جا برخاسته و شمشیر خود را برداشت، ابو سعید خدری میگوید: من و سلمان فارسی آن دو (امیر المؤمنین و عرفطه) را همراهی کردیم تا به دره ای رسیدند، هنگامی که به میان آن دره رسیدند امیر المؤمنین برای ما دعا نموده و فرمودند: برگردید، ما ایستادیم و نظر کردیم و دیدیم که زمین شکافته شد و علی علیه السلام با عرفطه در زمین فرو رفتند و باز زمین به حالت اصلی خود بازگشت!!

سرور منافقین از فقدان علی علیه السلام

صبح فردا شد، رسول خدا صلی الله علیه و آله نماز صبح را بپا داشتند، پس از نماز نشسته بودند و منافقین در گفتگوی موضوع دیشب بودند و می گفتند: آن جنی با رسول خدا نیرنگ کرد و دیگر علی را باز نمی گرداند، و ما را از ابو تراب (امیر المؤمنین علیه السلام) خلاص نمود، و دیگر پسر عمویش [رسول خدا] او را بر ما برتری نمی دهد. و این حال بود تا رسول خدا نماز ظهر و عصر را نیز خواندند و منافقین شماتت خود را نسبت به امیر المؤمنین ظاهر کردند و یقین به هلاک علی علیه السلام نموده بودند، و نزدیک بود خورشید غروب نماید که علی علیه السلام نمایان شد در حالی که از شمشیر او خون می چکید!! و عرفطه نیز به همراه او بود.

رسول خدا صلی الله علیه و آله برخاست و پیشانی او را بوسه زد، و به او فرمود: چه چیز باعث شد که تا این وقت آمدنت تأخیر افتاد؟! امیر المؤمنین علیه السلام عرض کرد: ای رسول خدا! به سوی گروه زیادی که به عرفطه و قوم او از نیکان ستم کرده بودند رفتم، و آنان را به سه چیز دعوت کردم و آنان سرپیچی نمودند، آنان را به ایمان به پروردگار و اقرار به رسالت و نبوت شما نمودم اما سرپیچی کردند، آنان را به جزیه دادن امر کردم ولی باز سرپیچی کردند، به آنان گفتم بنابر این باید با عرفطه و قوم او مصالحه کنید و آنچه از کشتزار و مراتع و.... گرفته اید بین خود قسمت کنید، و آنان از این هم سرپیچی نمودند، در این هنگام با آنان مقاتله کردم و هشتاد هزار نفر آنان را از دم تیغ گذراندم، هنگامی که بقیۀ آنان این را دیدند امان طلبیده و سپس ایمان آوردند، و خلاف و دشمنی از میان آنان رخت بست، و تا این ساعت من با آنان بودم، پس از آن عرفطه از رسول خدا و امیر المؤمنین تشکر کرد و رفت.

ویل برای منافق و طوبی برای مؤمن

در کتاب عیون اخبار الرضا آمده است روزی حضرت رسول صلی الله علیه و آله به امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: ای علی! همانا بعد از من تو مظلوم واقع می شوی، ویل [چاهی است در جهنم] بر آن کسی که به تو ظلم نماید، و طوبی [درختی در بهشت] برای کسی که از تو پیروی نماید و کسی دیگر را بر تو اختیار نکند. ای علی! بعد از من با تو مقاتله می کنند، ویل بر آن کسی که با تو مقاتله نماید و طوبی برای آن کسی که با تو در کشتن دشمنانت همراه شود. ای علی! تو آن کسی هستی که با زبان من بعد از من سخن می گوئی و کلام من را به مردم می رسانی، وای بر آن کسی که کلام تو را رد کند، و طوبی برای آن کسی که کلام تو را بپذیرد.

ای علی! تو آقا و بزرگ این امت بعد از من هستی و تو امام این امت و خلیفۀ من بر آنان هستی، هر کس از تو بریده و جدا شود روز قیامت از من جدا شده است، و هر کس با تو باشد روز قیامت با من خواهد بود. ای علی! تو اولین کسی هستی که به من ایمان آوردی و مرا تصدیق نمودی، و اولین کسی هستی که مرا در امرم (اسلام) یاری نمودی، و اولین کسی هستی که با من با دشمنانم جهاد نمودی، و اولین کسی هستی که با من نماز گذاردی و حال آنکه مردم در حیرت جهالت و سردرگمی بودند، ای علی! و تو اولین کسی خواهی بود که روز قیامت با من مبعوث می شوی، و اولین کسی هستی که از صراط عبور می کنی، همانا پروردگار سوگند یاد کرده است که از صراط عبور نمی کند مگر کسی که برگۀ ولایت تو و امامان بعد از تو را داشته باشد، و تو اولین کسی هستی که در کنار حوض کوثر نزد من می آئی، دوستانت را از آن سیراب می کنی و دشمنانت را از آن میرانی، و تو همراه من هستی آن هنگام که در مقام محمود (شفاعت) قرار می گیرم، و از محبین و دوستانمان شفاعت می کنیم و شفاعت ما از جانب پروردگار پذیرفته می شود، و تو اولین کسی هستی که وارد بهشت می شوی در حالی که لواء و پرچم من در دست تو می باشد و آن پرچم حمد می باشد، و تو صاحب درخت طوبی در بهشت هستی که اصل و ریشۀ آن در منزل تو می باشد و شاخه های آن در منزل شیعیان و محبین تو.

عرشیان مشتاق امیر المؤمنین علیه السلام

در کتاب مناقب از قول انس خادم رسول خدا صلی الله علیه و آله آمده است: در شب معراج به پائین عرش نگاه کردم و علی بن ابی طالب را در مقابل خود در زیر عرش دیدم که خدا را تسبیح و تقدیس می نماید!! به جبرئیل گفتم: آیا علی بن ابی طالب در آمدن به عرش بر من سبقت گرفته است؟!

جبرئیل گفت: نه بر توسبقت نگرفته اما من اکنون برایت می گویم: ای محمد! همانا خدای عز وجل مجد و ثنای علی بن ابی طالب علیهما السلام را در عرش زیاد دارد و بر او زیاد درود می فرستد، عرش الهی مشتاق دیدار حضرت شده و خواستار دیدار او شد، خدای تعالی این ملک را به صورت علی بن ابی طالب خلق نمود تا عرش به او نگاه نماید و اشتیاق او به علی آرام گیرد و ثواب تسبیح و تقدیس این ملک را برای شیعیان و پیروان اهل بیت شما قرار می دهد!!

همچنین رسول خدا فرمودند: هنگامی که به آسمان هفتم رسیدم جبرئیل به من گفت: ای محمد! بیش از این نمی توانم با تو بیایم و مرا در نور زیادی قرار داد، ناگهان ملکی را دیدم که به صورت علی علیه السلام بود و نامش نیز علی بود، در زیر عرش الهی در حال سجده بود و می گفت:" اللهم اغفر لعلي و ذریّته و محبیه و أشیاعه و أتباعه و العن مبغضیه و أعادیه و حسّاده إنّک علی کلّ شي قدیر " بارالها! مغفرت خود را شامل حال علی و فرزندانش و دوستان و شیعیان و پیروان او بنما، و دشمنان و ستمکاران به او و کسانی که به او حسد می ورزند را لعنت بنما همانا تو بر هر چیزی قدرت داری.

السلام عليك يا امير المؤمنین، السلام علیک یا امام الهدی، السلام علیک یا علم التقی، السلام علیک یا أیها الوصي البرّ التقي النقي الوفي، السلام علیک یا اباالحسن و الحسین، السلام علیک یا عمود الدین، السلام علیک یا سید الوصیّین و امین ربّ العالمین و دیّان یوم الدّین و خیر المؤمنین و سّید الصدّیقین و الصفوة من سلالة النبیّین

همراه رسول خدا در زمین و آسمان

ain-almontagim — Wed, 30 Jul 2008 22:25:18 GMT

بســــــــــــــــــــــم الله الرحمان الرحیم

مبعث رسول گرامی و معنا یافتن زندگی را به منتقم آل محمد و همۀ مؤمنین و مؤمنات تبریک و تهنیت عرض می کنم

انکار حقائق

پروردگار برای هدایت بشر پیامبران را فرستاد، و به آنان معجزاتی داد تا راستگو از دروغگو شناخته شود، و به رسول خدا صلی الله علیه و آله معجزات زیادی عطا نمود و بزرگترین آن قرآن کریم می باشد که با گذشت زمان هرگز کهنه و مندرس نشده است و هیچ کس نتوانسته همانند آن را بیاورد.

بعضی برای شناخت رسول خدا صلی الله علیه و آله نزد او آمده و تقاضای معجزه ای نموده و پس از دیدن آن به رسول خدا ایمان می آوردند، اما بعضی دیگر با دیدن معجزات باز بر سرپیچی و لجاجت خود باقی مانده و حقائق را انکار می کردند.

در کتاب بحار الانوار آمده است: در یکی از شب ها رسول خدا صلی الله علیه و آله در حجر اسماعیل نشسته بودند، و مشرکین قریش نیز در مجالس شبانۀ خود مشغول گفتگو بودند، آنان به یکدیگر گفتند: محمد ما را خسته کرده و نمی دانیم با او چه کنیم!! برخیزید نزد او برویم و از او آیه و معجزه ای آسمانی بخواهیم، زیرا سحر در زمین انجام می شود اما در آسمان واقع نخواهد شد [معجزات رسول خدا را سحر می خواندند].

همگی نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمده و به حضرت عرض کردند: ای محمد! اگر آنچه را که از تو می بینیم سحر نیست پس اگر می توانی به ما آیه و معجزه ای آسمانی نشان بده، چرا که ما می دانیم سحر آنچنان که در زمین کارگر است در آسمان کارگر نیست.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: آیا شما این ماه را در چهارده خود کامل و تمام نمی بینید؟ مشرکین گفتند: آری، حضرت فرمودند: آیا دوست می دارید در این ماه معجزه ای به شما نشان دهم؟ مشرکین گفتند: بله دوست می داریم، حضرت با انگشت خود اشاره ای به ماه کردند، ناگهان ماه دو نیم شده، نیمی در روی کعبه قرار گرفته و نیمی بر بالای کوه ابو قبیس!! و مشرکین آن را می دیدند، بعض از آنان گفتند: اکنون آن را به مکان خود برگردان، با اشارۀ حضرت دو نصف ماه به سرعت بهم رسیده و و در مکان قبلی خود یکی شده و مانند سابق شد!!

مشرکین پس از دیدن این معجزۀ بزرگ به یکدیگر گفتند: برخیزید که سحر محمد در آسمان و زمین کارگر است!! در این هنگام خدای تعالی این آیات را بر رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل فرمود:" اقتربت السّاعة و انشق القمر، و إن یروا آیة یقولوا سحر مستمر " قیامت نزدیک شده و ماه از هم شکافت!! و هرگاه نشانه و معجزه ای ببینند روی گردانده و می گویند: این سحری است مستمر و پی در پی!!

تأثیر معوّذتین بر سحر

خدای تعالی برای هر چیزی خاصیت و اثری در آن قرار داده است، مثلا نور خورشید سرشار از ویتامین دی می باشد، و در میوۀ پرتقال ویتامین سی یافت می شود، و سبزیجات آهن را در خود دارند. همینطور که در مادیات از نباتی و حیوانی فوائد زیادی هست در معنویات نیز چنین است بلکه معنویات بیش از مادیات فائده برای انسان دارد. در ادعیه و سور قرآنی پروردگار فوائدی قرار داده که اگر مردم به طریق صحیح از این راه به معالجۀ درد های خود بپردازند بیش از چیز های دیگر نتیجه خواهند گرفت.

پس از آنکه رسالت و پیامبری حضرت رسول صلی الله علیه و آله اعلان شد، مشرکسن از یک سو حضرت را مورد آزار قرار داده و یهود از سوی دیگر، گاهی بر علیه اسلام و مسلمین جنگ های سنگین راه انداخته و گاهی نقشه و توطئۀ قتل رسول خدا را در سر میپروراندند.

حضرت صادق علیه السلام از قول امیر المؤمنین علیه السلام نقل فرمودند: روزی جبرئیل خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله آمده عرض کرد: ای محمد! همانا فلان شخص یهودی برای شما سحری انجام داده و آن سحر را در فلان چاه انداخته، یکی از اصحاب خود را که به او اعتماد داری و قدر و منزلت او از دیگران بیشتر باشد و به منزلۀ نفس خودت می باشد به آن چاه بفرست تا آن سحر را از چاه بیرون آورده و آن را به سوی تو آورد.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله را به آن سمت فرستاده و فرمود به چاه ذروان برو چرا که لبید بن اعصم یهودی برای من سحری درست کرده و آن را در آن چاه انداخته، امیر المؤمنین علیه السلام می فرماید: به سوی آن چاه رفتم، و آب آن را بخاطر آن سحری که در آن قرار گرفته بود آلوده یافتم، با عجله به جستجوی آن سحر پرداختم اما آن را نیافتم، کسانی که با من بودند گفتند: بیرون بیا چیزی در آن نیست، به آنان گفتم به خدا سوگند نه [رسول خدا] دروغ گفته و نه من دروغ می گویم، و یقین من نسبت به او مانند یقین شما نیست، آنگاه به آرامی به جستجوی آن پرداختم، ناگهان سحر را یافته آن را برداشته و از چاه بیرون آمدم و آن را نزد پیامبر آوردم.

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: آن را باز کن، آن را باز کردم خوشۀ درخت خرمائی که داخل آن کمانی فرو کرده بودند و بر آن یازده گره زده شده بود در آن یافتم!!

در همان روز جبرئیل علیه السلام معوذتین (سورۀ فلق و سورۀ ناس) را بر پیامبر آورده بود، رسول خدا مرا فرمودند: ای علی! این دو سوره را بر این وتر بخوان، امیر المؤمنین علیه السلام مشغول به تلاوت این دو سوره شدند، هرگاه که آیه ای را امیر المؤمنین تلاوت می فرمودند گره ای از گره ها باز میگشت تا آنکه آیات دو سوره تمام شد و خدای عز و جل سحر را از رسول خدا برطرف نمود.

کید یهودیان به رسول خدا

حضرت باقر علیه السلام فرمودند: هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله به مدینه آمدند و آثار نبوت و صدق و راستی حضرت بر همگان روشن شد، و نبوت و رسالت رسول خدا برای همه ثابت گشت، یهودیان آزار و اذیت خود را شروع نموده و به بدترین وجهی سعی می کردند تا آثار نبوت حضرت را مخفی نمایند.

از جمله کسانی که سعی در تکذیب رسول خدا داشتند مالک بن صیف، کعب بن اشرف، حی بن اخطب، جدی بن اخطب، ابو یاسر بن اخطب، شعبه و ابو لبابه فرزند عبد المنذر بودند. روزی این عده با هم نزد رسول خدا بودند، مالک به رسول خدا صلی الله علیه و آله گفت: ای محمد! آیا گمان میکنی تو از جانب پروردگار رسول هستی؟! رسول خدا فرمودند: پروردگار خالق جهانیان چنین فرموده، مالک گفت: ایمان به رسالت تو و آنچه از جانب خدا آورده ای نمی آوریم مگر آنکه این پارچه ای که در زیر ما پهن است به رسالت تو اقرار نماید.

ابو لبابه نیز گفت: ایمان به رسالت تو نمی آوریم مگر آنکه این سوط و شلاقی که در دست دارم به رسالت و پیامبری تو شهادت دهد، همچنین کعب بن اشرف گفت: به رسالت تو ایمان نمی آوریم مگر آنکه این الاغ من به رسالت تو ایمان آورده و به پیامبری تو شهادت دهد،[و تمام این ها را برای مسخره و استهزاء حضرت بیان کردند نه آنکه طالب معجزه بودند].

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: بر بندگان روا نیست که برای پروردگار معجزه پیشنهاد کنند، بلکه باید تسلیم امر او باشند و امر او را منقاد، و به آنچه او نازل فرموده راضی باشند، آیا برای شما کفایت نیست آنچه را که در تورات و انجیل و زبور و صحف ابراهیم به نبوت و رسالت من بشارت دادند و امر رسالت مرا تصدیق نمودند و صفات برادرم، وصی و جانشینم، و خلیفۀ من بعد از من بر امتم و بهترین خلق که بعد از خود در میان مردم میگذارم علی بن ابی طالب را بیان نموده؟ و این قرآن باهر را برای همۀ مردم بر من نازل فرموده، همین قرآنی که همگان از آوردن مثل آن را عاجز و ناتوان هستند؟

اما این چیز هائی که به من پیشنهاد کردید [از تکلم فرش، عصا و الاغ] هرگز من به پروردگارم پیشنهاد نمی کنم و آن را از او نمی خواهم، ولی به شما می گویم آنچه پروردگارم از معجزات به من داده است من و شما را کفایت می کند، پس اگر پروردگار آنچه را که شما خواستید را به انجام رساند آن از فضل و منت او بر ما و بر شما می باشد، و اگر آن را از ما منع نمود علم او به آن است که آنچه قبل از این انجام داده برای ایمان آوردن و باور کردن حقائق کفایت است.

هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله گفتارشان به اتمام رسید خدای تعالی بساط و آن فرش را به صدا آورده گفت:" اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له الهاً واحداً صمداً قیوماً أبداً لم یتخذ صاحبة ولا ولداً، و لم یشرک في حکمه احداً، و اشهد انّک یا محمد عبده و رسوله، ارسلک بالهدی و دین الحق لیظهرک علی الدین کله و لو کره المشرکون، و اشهد انّ علي بن ابي طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف اخوک و وصیک و خلیفتک في امتک، و خیر من تترکه علی الخلائق بعدک، و انّ من والاه فقد والاک، و من عاداه فقد عاداک، و من اطاعه فقد اطاعک، و من عصاه فقد عصاک، و من اطاعک فقد اطاع الله، و استحقّ السعادة برضوانه، و انّ من عصاک فقد عصی الله، و استحقّ الیم العذاب بنیرانه "

شهادت می دهم به یگانگی پروردگار که او تنهاست و شریکی ندارد، بی نیاز است و قائم به ذات خود و برای او همراه و فرزندی نیست، و در حوزۀ حکومت او شریکی نمی باشد، و شهادت می دهم که تو بنده و رسول او می باشی، پروردگار تو را برای هدایت مردم فرستاد و دین تو را بر همۀ ادیان ظاهر و آشکار می سازد اگرچه کافران آن را نپسندند، و شهادت می دهم که علی بن ابی طالب... برادر و وصی و جانشین تو در میان امت تو می باشد، او بهترین مردم است که برای آنان میگذاری، همانا کسی که ولایت او را بپذیرد ولایت تو را پذیرفته، و کسی که با او دشمنی نماید با تو دشمنی نموده، و کسی که از او فرمان برد از تو فرمان برده، و کسی که او را نافرمانی نماید از تو نافرمانی کرده، و کسی که از تو فرمان برد همانا از خدا فرمان برده، و سعادت رضایت خدا را دارد، و همانا کسی که از تو سرپیچی نماید از خدا سرپیچی نموده، و استحقاق عذاب دردناک آتش او را دارد.

یهودیان که این معجزۀ آشکار را دیدند متعجب شدند اما به جای اینکه ایمان به رسول خدا صلی الله علیه و آله بیاورند او را ساحر خوانده و گفتند: به یقین این سحر آشکاری است که از او صادر شده!! با این سخن آن فرش به اضطراب آمده و آن یهودیان لجوج را از روی خود بر زمین انداخته گفت: من تنها فرشی هستم که پروردگار به قدرت خود مرا به سخن آورد تا به یگانگی او اعتراف نمایم، و همچنین به رسالت محمد صلی الله علیه و آله و امامت خلیفه و جانشین او اعتراف کنم ..... هرگز روا نیست کافری بر من قدم بگذارد و بر من بنشیند، همانا تنها مؤمنین بر من نشینند، در این هنگام رسول خدا صلی الله علیه و آله به سلمان، ابوذر، مقداد و عمار رضوان الله تعالی علیهم فرمودند: برخیزید و بر این بساط بنشینید که تنها شما شایستگی آن را دارید!...

همراه رسول خدا در زمین و آسمان

امیر المؤمنین علیه السلام همیشه و در همه جا مصاحب و یاور رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند، در تنهائی ها مونس حضرت و در شدائد و مشکلات یاور. مرحوم علامۀ مجلسی به نقل از کتاب امالی شیخ در بحار الانوار آورده است: روزی رسول خدا به امیر المؤمنین فرمودند: ای علی! هنگامی که به آسمان برده شدم ملائکه در تمام آسمان ها مرا ملاقات کرده و مرا بشارت می دادند و جبرئیل در میان عدۀ زیادی از ملائکه به من چنین گفت:" لو اجتمعت امّتک علی حبّ علي ما خلق الله عزّ وجل النّار " اگر همۀ امت تو علی را دوست می داشتند خدای عز و جل هرگز آتش جهنم را خلق نمی کرد.

ای علی! پروردگار تو را در هفت مکان با من همراه نمود و من با تو مأنوس شدم: اولین جائی که همراه من شدی در شب معراج بود، جبرئیل مرا گفت: ای محمد! برادرت کجاست؟ به او گفتم: او را در زمین خلیفه و جانشین خود گذاشتم، جبرئیل گفت: از خدا بخواه تا او را همراه تو نماید، از خدا خواستم و ناگهان مثال تو را همراه خود دیدم، و به آنچه بوده و خواهد بود مورد سخن قرار گرفتم.

و در مرتبۀ دوم: هنگامی بود که در عرش پروردگار قرار گرفتم، جبرئیل مرا گفت: برادرت کجا می باشد؟ به او گفتم: او را خلیفه و جانشین برای خود گذاشتم، جبرئیل مرا گفت: از خدا بخواه تا او را نزد تو آورد؟ از خدا خواستم و ناگهان تو را نزد خود دیدم، و حجاب برداشته شد و من هفت آسمان را دیدم تا آنکه تمام ساکنان آن ها و جایگاه های آنان را دیدم.

و در مرتبۀ سوم: آن هنگامی بود که به سوی گروه جن مبعوث شدم، جبرئیل مرا گفت: برادرت کجا می باشد؟ به او گفتم: او را جانشین و خلیفۀ خود بعد از خود گذاشتم، او گفت: از خدا بخواه تا او را نزد تو آورد، دعا کردم و تو حاضر شدی و آنچه را که به آنان گفتم و آنان با من گفتند شنیدی و در خود جای دادی.

و چهارمین: من و تو به شب قدر اختصاص یافتیم و هیچ کس غیر از ما در این امر شریک نیست [دیگر امامان اولاد حضرت و به منزلۀ نفس حضرت هستند].

و پنجمین: با پروردگار مناجات کردم و مثال تو با من بود، هرچه از او برای تو درخواست نمودم به من داده شد مگر پیامبری که پرودگار فرمود: در این خصلت تو تنها هستی [و علی شریک تو نیست] و نبوت را به تو ختم نمودم.

و ششمین: هنگامی که گرداگرد بیت المعمور [خانه ای که همانند کعبه در آسمان چهارم بنا شده و ملائکه گرداگرد آن طواف مینمایند] طواف می کردم مثال تو با من بود.

و هفتمین: هلاک احزاب [در جنگ احزاب] به دست من بود و تو در همه حال با من بودی ..... ای علی! هنگامی که در سفر معراج به بیت المقدس رسیدم، بر روی صخره نام تو را مقرون نام خود دیدم و با آن مأنوس شدم، بر روی آن صخره نوشته شده بود:" لا اله الا الله، محمدٌ رسول الله، ایّدته بوزیره، و نصرته به " خدائی جز خدای یکتا نیست، محمد رسول خداست، و او را به وزیرش تأیید و یاری نمودم، جبرئیل را گفتم: چه کسی وزیر من می باشد؟ جبرئیل جواب داد: علی بن ابی طالب علیهما السلام....

اللهم فصلّ علی محمد و آله، و اجعل الیقین في قلبي، و النّور في بصري، و النصیحة في صدري، و ذکرک باللیل و النّهار علی لساني، و رزقاً واسعاً غیر ممنون و لا محظور فارزقني، و بارک لي فیما رزقتني، و اجعل غناي في نفسي، و رغبتي فیما عندک برحمتک یا ارحم الراحمین. الحمد لله الذي هدانا لمعرفته و خصّنا بولایته و وفّقنا لطاعته

ain-almontagim — Sun, 06 Jul 2008 17:40:53 GMT

کوثر را با آب کوثر شستشو دادند

ain-almontagim — Mon, 23 Jun 2008 14:44:18 GMT

بســــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

میلاد نور، دخت نور، همسر نور، مادر انوار را به فرزندش نور آل محمد و منتقم آل محمد علیهم السلام تبریک و تهنیت عرض می کنم

تسبیح ملائکه برای شیعیان

مرحوم علامۀ مجلسی در کتاب بحار الانوار از قول سلمان محمدی آورده است: در کنار حضرت رسول صلی الله علیه و آله در مسجد نشسته بودم، عباس عموی پیامبر وارد شد و به حضرت عرض کرد: ای رسول خدا! چرا اهل بیت از ما افضل هستند و حال آنکه اصل ما از یک ریشه است؟!

حضرت فرمودند: ای عمو! اکنون برای تو علت برتری اهل بیت را می گویم، همانا پروردگار من و علی را خلق فرمود در وقتی که نه آسمان بود و نه زمین و نه بهشت و نه جهنم و نه لوح و نه قلم.

هنگامی که پرودگار خلقت ما را اراده فرمود، به کلامی تکلم فرمود و آن کلام نوری شد، پس از آن به کلامی دیگر تکلم فرمود و آن روح شد، سپس آن نور و آن روح در هم آغشته شدند و پروردگار من و علی را از آن خلق فرمود، آنگاه از نور وجود من تور عرش را آفرید پس من از عرش اجل و اعظم هستم، و از نور علی آسمان ها را خلق نمود پس علی از آسمان ها اجل و اعظم است، آنگاه از نور حسن نور خورشید را آفرید و از نور حسین نور ماه را و حسن و حسین از خورشید و ماه اجل و اعظم هستند.

پس از آن ملائکه خدا را بر این انوار تنزیه کرده و او را تسبیح و تقدیس می نمودند، آنگاه که پروردگار اراده فرمود که ملائکه را بیازماید ابری از ظلمت و تاریکی بر آنان مسلط فرمود که نمی توانستند جائی را نظاره کنند، در این هنگام به پروردگار عرض کردند:" الهنا و سیدنا! منذ خلقتنا ما رأینا مثل ما نحن فیه، فنسألک بحقّ هذه الأنوار إلا ما کشفت عنّا " ای پروردگار و ای آقای ما! از زمانی که ما را خلق فرمودی چنین ظلمت و تاریکی ندیده بودیم، تو را به این انوار سوگند می دهیم که این ظلمت را از ما بزدائی.

پروردگار فرمود: دعای شما را به اجابت می رسانم، در این هنگام نور فاطمۀ زهرا را خلق فرمود، و آن را همچو قندیلی آویزۀ عرش قرار داد و با نور فاطمه آسمان های هفتگانه و زمین ها روشن شد و به این سبب زهرا نامیده شد.

پس از آن ملائکه خدا را به تسبیح و تقدیش مشغول شدند، و پروردگار فرمود: به عزت و جلالم سوگند ثواب تسبیح شما را تا روز قیامت برای دوستداران این زن (فاطمه) و دوستداران پدر و شوهر و فرزندانش قرار می دهم.

فاطمه سلام الله علیها مونس مادر

مرحوم علامۀ مجلسی از کتاب امالی مرحوم صدوق نقل می کند که مفضل رضوان الله تعالی علیه از حضرت صادق علیه السلام چگونگی ولادت حضرت فاطمه سلام الله علیها را سؤال می کند:" فقال: نعم انّ خدیجة علیها السلام لمّا تزوّج بها رسول الله صلی الله علیه و آله هجرتها نسوة مکة فکنّ لا یدخلن علیها و لا یسلّمن علیها و لا یترکن امرأة تدخل علیها، فاستوحشت خدیجة لذلک و کان جزعها و غمّها حذراً علیه صلی الله علیه و آله، فلمّا حملت بفاطمة کانت فاطمة علیها السلام تحدّثها من بطنها و تصبّرها ... "

حضرت صادق علیه السلام فرمودند: هنگامی که حضرت خدیجه به همسری رسول خدا صلی الله علیه و آله درآمد زنان مکه از او دوری گرفته و با او رفت و آمد نمی کردند و حتی به او سلام نمی کردند و نمی گذاشتند خانمی با او تماس بگیرد، وحشت خدیجه را فراگرفت و غم او از برای رسول خدا بود، هنگامی که به فاطمه باردار شد فاطمه با مادر سخن می گفت و حدیث صبر و استقامت برای او می خواند، اما خدیجه این موضوع را از رسول خدا صلی الله علیه و آله پنهان داشته بود!!

روزی رسول خدا وارد منزل شدند و شنیدند خدیجه با کسی صحبت می کند، فرمودند: ای خدیجه! با چه کسی صحبت می کنی؟! او گفت: جنینی که در شکم دارم با من هم سخن است و مرا مونس می باشد، حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: ای خدیجه! این جبرئیل است که مرا بشارت می دهد و به من می گوید: این فرزند دختر می باشد و دارای نسلی پاک و مبارک خواهد بود، و خدای تبارک و تعالی نسل مرا از او قرار داده و امامت را در نسل او قرار داده و آنان را امامان روی زمین قرار می دهد بعد از آنکه وحی از روی زمین منقطع شود.

پیوسته خدیجه بر این حالت بود تا هنگامۀ زایمان فرار رسید، از پی زنان قریش فرستاد تا برای کمک به نزد او بیایند، آنان گفتند: تو ما را در امر ازدواج سرپیچی نمودی و با محمد یتیم ابوطالب که مال و ثروتی ندارد ازدواج کردی و ما هم اکنون نزد تو نمی آئیم هرچه می خواهی بکن!!

خدیجه سلام الله علیها از این امر در غم و اندوه فرو رفت، در این حال بود که چهار زن گندمگون و قد بلند بر او وارد شدند، از دیدن آنان وحشت کرد، یکی از آن بانوان او را گفت: ای خدیجه! نترس ما از جانب پروردگار برای یاری تو آمده ایم، ما خواهران تو هستیم، من ساره هستم و این آسیه دختر مزاحم دوست و همدم تو در بهشت است، و این یکی مریم دختر عمران است، و دیگری کلثُم خواهر موسی بن عمران می باشد، پروردگار ما را فرستاده است تا کمک و یاور تو در امر زایمان باشیم، آنگاه یکی در سمت راست او، و دیگری در سمت چپ و سومی در مقابل و چهارمی در پشت سر خدیجه نشستند، آنگاه فاطمه پاک و پاکیزه به دنیا آمد.

کوثر را با آب کوثر شستشو دادند

هنگامی که فاطمه سلام الله علیها پا به عرصۀ وجود گذاشت چنان نوری از او تابیدن گرفت که تمام خانه های مکه را نورانی کرد و ده حوریه وارد شدند که با هر کدام طشت و ابریقی از بهشت بود و در ابریق ها آب کوثر، آن بانوئی که در مقابل خدیجه نشسته بود فاطمه را گرفته و با آب کوثر شستشو داده و با دو پارچۀ بهشتی که از شیر سفید تر و از مشک و عنبر خوشبو تر بود پیچید.

آنگاه فاطمه سلام الله علیها به سخن آمد و فرمود:" اشهد ان لا اله الا الله، و انّ ابي رسول الله سید الانبیاء، و انّ بعلي سید الاوصیاء، و ولدي سادة الاسباط ... " به یگانگی پروردگار شهادت می دهم، و شهادت می دهم که پدرم بزرگ همۀ پیامبران است، و همانا شوهرم بزرگ همۀ اوصیاء و فرزندانم بزرگ نواده های پیامبران هستند، آنگاه به یکایک بانوان با نام هایشان سلام داد، آن بانوان از خوشنودی تولد فاطمه به وجد آمده بودند و حور العین و اهل آسمان یکدیگر را به میلاد فاطمه علیها السلام بشارت می دادند و نوری در آسمان تابید که قبل از آن ملائکه آن نور را ندیده بودند.

آنگاه آن بانوان به حضرت خدیجه گفتند: ای خدیجه! او را بگیر که او و نسل او طاهر و مطهر و پاکیزه و مبارک هستند، در این هنگام حضرت خدیجه با شادی و سرور فاطمه سلام الله علیها را گرفته و او را شیر داد و حضرت فاطمه در یک روز رشد یکماهه را داشت و در یک ماه رشد یک ساله را!!

چرا فاطمه علیها السلام زهرا نامیده شد؟

ابان بن تغلب می گوید: از حضرت صادق علیه السلام پرسیدم چرا زهرا سلام الله علیها زهرا نامیده شد؟ حضرت فرمودند: زیرا نور رخ فاطمه سه مرتبه در روز برای امیر المؤمنین علیه السلام می تابید: هنگام نماز صبح در وقتی که مردم در بستر های خود بودند، صورت فاطمه چنان می تابید که مردم نور آن را بر روی دیوار خانه هایشان می دیدند، نزد رسول خدا می آمدند و از حضرت علت و منبع این نور را جستجو می کردند، حضرت رسول صلی الله علیه و آله آنان را خبر می داد که این نور از منزل دخترم زهرا می باشد، هنگامی که به منزل حضرت زهرا می آمدند می دیدند او را که در سجادۀ خود به نماز مشغول است و از محراب او نوری سفید از صورت او ساطع و بلند است، آنگاه می فهمیدند که این نور از فاطمه است.

نور دوم در وسط روز بود که خانه های مدینه به نور زرد رنگی روشن می شد، نزد رسول خدا می آمدند و حضرت آنان را به منزل فاطمه می فرستاد، وقتی می آمدند می دیدند که فاطمه سلام الله علیها در محراب خود مشغول عبادت است و نور از محراب نمازش می تابد، و نور سوم در آخر روز و به هنگام غروب آفتاب بود که صورت فاطمه از شکر خدا به وجد و سرور آمده و نوری قرمز رنگ از رخ او می تابید و خانه های مدینه را از آن روشن میکرد و هنگامی که نزد رسول خدا آمده و از او جویا می شدند، حضرت آنان را به منزل فاطمه می فرستاد، هنگامی که نزد او می آمدند می دیدند در محراب عبادت خود نشسته و خدا را تسبیح و تهلیل می کند و نور از صورت او ساطع است، و پیوسته این نور در صورت فاطمه بود تا حسین علیه السلام به دنیا آمد، آنگاه به او منتقل شد و از او به یکایک ما امامان تا روز قیامت، هر یک از ما این نور را از امام قبل به ارث می بریم.

شفاعت فاطمه محبین را در روز قیامت

در کتاب عوالم به نقل از کتاب مناقب آمده است: روزی صورت رسول خدا صلی الله علیه وآله مانند ماه درخشان می درخشید، اصحاب از حضرت علت را پرسیدند، حضرت فرمودند: از جانب خدای تعالی بشارت آمده که پروردگار برادر و پسر عمویم علی را به همسری فاطمه درآورده، و رضوان خازن بهشت را فرموده تا درخت طوبی را تکان دهد و از آن درخت به تعداد محبین اهل بیتم به ملائکه ای که آن ها را از نور خلق نموده برگ هائی داده، هنگامی که قیامت بپا شود ملائکه محبین را مورد خطاب قرار داده و به هریک از آنان برگه ای داده می شود که بر روی آن برائت از آتش جهنم نوشته شده است.

و در همان کتاب از قول سلمان رضوان الله تعالی علیه آمده است: حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: سوگند به آن کسی که مرا به رسالت مبعوث نمود، و به نبوت برگزید، همانا خدای تعالی آتش جهنم را بر گوشت، پوست، استخوان، و خون فاطمه و اولاد او و شیعیان او حرام نموده است.

همانا از نسل فاطمه کسی است که آتش به فرمان اوست، و خورشید و ماه به فرمان اوست، و ستارگان، و کوه ها، به فرمان او هستند. و جنّیان به فرمان او و در مقابل او شمشیر می کشند، و انبیا به عهد و پیمانی که با خدا [در یاری او بستند] وفا می کنند، و زمین گنج های خود را در اختیار او قرار می دهد، و آسمان برکت خود را برای او نازل می کند. وای بر کسی که در فضل و برتری فاطمه شک نماید، لعنت پروردگار بر کسی که بر او و همسرش غضب نماید و به امامت فرزندانش راضی نباشد.

همانا پروردگار برای فاطمه در روز قیامت جایگاهی قرار می دهد، و همچنین برای شیعیان فاطمه جایگاهی می باشد. به یقین فاطمه را مقام شفاعتی می باشد، شفاعت می نماید و شفاعت او بر خلاف خواستۀ هر مخالفی پذیرفته می شود.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: همانا می بینم فاطمه را که در روز قیامت می آید در حالی که بر شتری از نور سوار است، از سمت راست او هفتاد هزار ملائکه در حرکت هستند و در سمت چپ او هفتاد هزار ملائکه، و در پیشاپیش او هفتاد هزار ملائکه و در پشت سر او هفتاد هزار ملائکه، و زنان مؤمنۀ امت مرا به بهشت راهبری می نماید.

پس هر زنی که نماز های پنجگانۀ خود را بخواند، و ماه رمضان را روزه بدارد، و [در صورت استطاعت] حج بیت الله را انجام دهد، و زکات مال خود را بپردازد، و مطیع شوهر خود باشد، و ولایت علی بن ابی طالب را داشته باشد با شفاعت دخترم وارد بهشت می شود.

بار الها! به احترام حضرت فاطمه صلوات الله علیها ما را با ولایت فاطمه آشنا بساز و با ولایت فاطمه از دنیا ببر و در آخرت شفاعت آن بانوی بزرگوار را نصیب ما بفرما، آمین ربّ العالمین

آخرین مناجات

ain-almontagim — Thu, 15 May 2008 18:06:18 GMT

بســـــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

شهادت دخت رسول خدا صلی الله علیه و آله، همسر علی مرتضی، ام الائمه را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ دوستان و شیعیان حضرتش تسلیت می گویم

ماندنی کوتاه پس از پدر

روایت های مختلفی در زندگی کوتاه حضرت فاطمه پس از پدر گرامی خود نقل شده است، بعضی روایات چهل روز و بعضی هفتاد و پنج روز و در بعضی از روایات آمده است حضرت فاطمه سلام الله علیها پس از پدر نود و پنج روز در دار دنیا بود، اما تمام این مدت محزون و گریان از داغ این مصیبت عظمی و فراق پدر بزرگوار خود، اضافه بر غم از دست دادن پدر، مصیبت هائی بود که دشمنان خدا، دین و اهل بیت علیهم السلام بر این بانو وارد کردند و بانو از سه سلاح با دشمن روبرو شدند: سلاح کلام و استفاده از آیات قرآن و روایات رسول خدا صلی الله علیه و آله بر علیه عمل حزب حاکم، سلاح اشک و ناله و آه و سلاح عزلت و دوری گزیدن از آنان تا زمانی که چشم از جهان فروبست..

حضرت رسول صلی الله علیه و آله از قبل به دخترشان فرموده بودند او اولین نفر از اهل بیت است که به رسول خدا ملحق می شود و به او می پیوندد، و همین فرمایش باعث خوشحالی بانو و آرامش او شده بود. هنگامی که روز فراق نزدیک شد حضرت فاطمه امیر المؤمنین علیهما السلام را خواستند تا به ایشان وصیت نمایند.

مولا کنار بستر همسر مظلومۀ خود آمده و از تمام کسانی که کنار بانو بودند خواستند بیرون روند تا حضرت فاطمه بتوانند به راحتی آنچه را که می خواهند با مولا در میان بگذارند، مولا کنار بستر همسر و محبوبۀ خود نشست، به او چشم دوخته بود و غم فراق او بر تمام غم های دلش چیره شده بود.

بانو به مولا رو کرده گفت: ای پسر عمو! هرگز مرا خیانتکار ندیدی و هرگز به تو دروغ نگفتم و در هیچ امری با تو مخالفت ننمودم. امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: به خدا پناه می برم، علم و معرفت تو به خدای عز وجل بالاتر از آن است که در نافرمانیت به من مورد توبیخ قرار بگیری [زیرا اطاعت از امام اطاعت از خدای عز وجل می باشد، و شناخت و معرفت امام یعنی معرفت و شناخت خدای عز وجل، حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند:" من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیة " کسی که بمیرد و امام زمان خود را نشناسد مانند مردم دورۀ جاهلیت مرده است!!]

مولا به بانو فرمودند: بسیار سخت است فراق و جدائی تو برای من، غیر از آنکه امری است که چاره ای از آن نیست، به خدا سوگند مصیبت فراق رسول خدا صلی الله علیه و آله برای من با فراق تو تجدید می شود، چه سنگین و بزرگ است فراق و جدائی تو " إنّا لله و إنّا إلیه راجعون " این مصیبتی است که آسایشی برای آن نیست و فراقی که جایگزین ندارد...

آنگاه مولا بانو را درآغوش گرفته و هر دو مدتی را به گریه و ناله گذراندند، سپس امیر المؤمنین به بانو فرمودند: آنچه می خواهی به من وصیت نما که مرا در انجام آن ها وفادار خواهی یافت و خواستۀ تو را بر خواسته ام مقدم می دارم...

آخرین سخن

برای بانو بسیار سنگین بود دل مولا آزرده شود و دیدن اشک مولا برای او بسیار دشوار بود، اما چاره ای از آن نبود و بانو سخن آخر را باید با او در میان می گذاشت.

دست های ضعیف و تازیانه خوردۀ بانو را مولا به دست گرفته بود و سرش را به سینه چسبانیده و سراپا گوش به سخن های او که با آه و ناله با صدائی ضعیف از سینۀ پر درد و رنجدیدۀ او بیرون می آمد، و دانه های اشک همچون مروارید از چشمانش بر صورت کبود همسرش روان بود.

بانو گفت: ای پسر عمو! صبر کن بر فراق من آنچنانکه بر فراق پدرم صبر نمودی و خدا با صابرین است، آنگاه ادامه داد: قبل از هرچیز تو را سفارش می کنم پس از من با خواهر زاده ام اَمامه ازدواج نمائی زیرا برای مردان چاره ای از ازدواج نیست و اَمامه می تواندهمانند من برای فرزندانم باشد.

ای پسرعمو! به تو وصیت می نمایم برایم تابوتی که ملائکه آن را به من نشان دادند قرار دهی [تا جسد من دیده نشود] مولا فرمود: آن را برایم توصیف نما، بانو صورت تابوت را برای مولا بیان کرد. حضرت صادق علیه السلام فرمودند:" اول من جعل لها النعش فاطمة " اولین کسی که برای او تابوت ساخته شد فاطمه بود!! [حجاب و عفت برای زن یکی از سفارش های حضرت فاطمه سلام الله علیها به بانوان می باشد که حتی در لحظات آخر عمر خود عملاً آن را تعلیم دادند]

پس از آن بانو اینچنین ادامه داد: وصیت می کنم تو را که هیچیک از این کسانی که مرا ظلم کردند در تشییع جنازۀ من حاضر نشوند، زیرا اینان دشمن من و دشمن رسول خدا صلی الله علیه و آله می باشند، و به هیچیک از آنان و پیروان آن ها اجازه نده بر من نماز بخوانند، و مرا در شب آن هنگام که چشم ها به خواب روند دفن نما!! و پس از آن بر مزارم بنشین و زیاد قرآن و دعا بخوان زیرا آن ساعتی است که اموات احتیاج مبرم به انس گرفتن با احیاء و زندگان دارند. مولا فرمود: تمام وصیت های تو را قبول دارم و آن ها را انجام می دهم و تو نیز هنگامی که پدرت را ملاقات نمودی سلام من را به او برسان.

آخرین مناجات

اسماء بنت عمیس می گوید: فاطمه سلام الله علیها مرا وصیت نمود که پس از شهادتش کسی جز من و علی او را غسل ندهد، و من در غسل بانو امیر المؤمنین علیه السلام را یاری می نمودم.

از حضرت صادق علیه السلام از غسل حضرت فاطمه سلام الله علیها سؤال شد، حضرت فرمودند: امیر المؤمنین علیه السلام او را غسل داد، زیرا که او معصومه بود و معصوم را غیر از معصوم نمی تواند غسل دهد!!

اسماء در ایام بیماری بانو از حضرت پرستاری می نمود، او می گوید: روزی بانو از من خواستند تا در انجام غسل ایشان را کمک نمایم و پس از آن لباس های پاکیزه ای پوشیده و به من فرمودند: باقیماندۀ حنوط پدرم را زیر بالشت من قرار بده و خود بیرون برو، زیرا می خواهم با پرودگارم مناجات نمایم. اسماء می گوید: من بیرون رفته و پس از اندکی وارد اطاق شده شنیدم چنین دعا می کند:

پروردگارا! تو را سوگند می دهم به محمد مصطفی و اشتیاق او به دیدار من، و به شوهرم علیّ مرتضی و اندوه او بر من، و به حسن مجتبی و گریۀ او بر من، و به حسین شهید و اندوه او بر من، و به دخترانم و حسرت و افسوس آنان بر من آنکه به گناهکاران امت پدرم محمد مصطفی صلی الله علیه و آله رحم نموده و آنان را موردعفو و مغفرت خود قرار دهی!!! زیرا که تو بزرگوارترین جواب دهندگانی و ارحم الراحمینی.

اسماء می گوید: هنگامی که دیدم بانو [در این حال بیماری و با این رفتار و بی محبتی که از امت پدر خود دیده است] اینچنین برای امت دعا می کند نتوانستم گریۀ خود را نگهدارم و صدایم به گریه بلند شد. بانو متوجه من شده فرمود: ای اسماء! تو را نگفتم اندکی بیرون منتظر باشی و اکنون بر من وارد نشوی؟!

بیرون رفتم و مدتی انتظار کشیدم سپس او را اینچنین صدا زدم: ای روشنی دیدگان رسول خدا صلی الله علیه وآله، ولی جوابی نشنیدم، هراسان وارد اطاق شدم و پارچه ای را که بر روی خود کشیده بود از روی صورتش کنار زدم، اما او را دیدم که جان به جان آفرین تسلیم نموده، دست ها و پا های او را بوسه زدم و گفتم: ای بانوی من! هنگامی که پدرت را ملاقات نمودی سلام مرا به او برسان..

نعش بانو شبانه به کجا برده شد؟!

حضرت فاطمه سلام الله علیها قبل از این به امیر المؤمنین علیه السلام وصیت نموده بود تا ابوبکر و عمر و پیروانشان لعنة الله علیهم اجمعین بر جنازه اش نماز نخوانند و در تشییع پیکر نازنین او شرکت نداشته باشند و..... برای همین هنگامی که بین مردم خبر شهادت حضرت فاطمه انتشار یافت و مردم آمدند تا بر جنازۀ او نماز بخوانند و با خواندن نماز قرب و منزلتی نزد خدا و رسول او کسب کنند!! از طرف مولا اعلان شد: تشییع جنازۀ دختر رسول خدا تأخیر افتاد، مردم همه به گمان اینکه فردای آن شب مراسم تشییع انجام می شود، به خانه های خود رفتند..

نیمه های شب امیر المؤمنین، امام حسن و امام حسین علیهم السلام با عده ای از یاران نزدیک خود نعش دختر رسول خدا را برداشتند، اما آن نعش به کجا برده شد؟! آیا در حیاط منزل خود دفن شد؟! آیا به مسجد رسول خدا صلی الله علیه و آله برده شد و بین قبر و منبر او دفن شد؟! آیا او را به بقیع بردند و در آنجا دفن نمودند؟! آیا...؟! آیا...؟! کسی نمی داند تا فرزندش منتقم آل محمد علیهم السلام بیاید.

اما هنگامی که خواستند او را به خاک بسپارند از گوشه ای از زمین شنیده شد:" إليّ إلِيّ فقد جعلت تربتها مني " به سوی من بیائید به سوی من بیائید، مرقد او در این جا مقرر شده و آماده گشته.. نگاه کردند دیدند مرقدی آماده و مهیا شده است، جنازه را به آن سو بردند، هنگامی که خواستند او را به خاک بسپارند امیر المؤمنین علیه السلام صدا را بلند کرده گفتند: ای رسول خدا! این امانت تو فاطمۀ زهرا می باشد، او را از ظلمت و ظلم ظالمین به نور و روشنائی و راحتی ببر.

در این هنگام مرقد او را روشنانی فرا گرفت، مولا فرمود: ای زمین! این امانت من است، او دخت رسول خدا صلی الله علیه و آله می باشد، پس از آن قبر را طوری پوشاند تا اثری از آن نمایان نباشد و از چشم اغیار مخفی بماند.

ندامتی جبران ناپذیر

فردای آن روز مسلمانان آمدند و به امیر المؤمنین علیه السلام تسلیت گفته اما حضرت را مورد عتاب قرار دادند که چرا به ما نگفتید تا در تشییع یگانه فرزند رسول خدا حاضر شویم تا اجر و پاداشی ببریم؟! حضرت فرمودند: عصیان و جنایت شما به پروردگار، رسول خدا و اهل بیتش بسیار بزرگ است و همان نافرمانی شما نسبت به فاطمه کافی است و من نخواستم در وصیت او نافرمانی کرده باشم، فاطمه مرا سفارش نمود نگذارم هیچیک از شما بر او نماز بخوانید.

ابوبکر و عمر به سوی منزل مولا آمدند، در راه مردی را دیدند به او گفتند: از کجا می آئی؟ او گفت از نزد علی علیه السلام می آیم، او را به عزای فاطمه سلام الله علیها تسلیت گفتم. ابوبکر و عمر گفتند: مگر او فوت نموده؟!! آن مرد گفت: آری و او را شبانه به خاک سپردند!!

آن دو خشمگین به سوی مولا آمده و با او عتاب نمودند که چرا ما را به فوت دختر رسول خدا و دفن او خبر ندادی؟! امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: او مرا سفارش کرد که شما بر او نماز نخوانید و در تشییع او شرکت نکنید و من نخواستم امر او را مخالفت کنم. عمر با جسارت به امام به سوی بقیع رفت تا نبش قبر نماید و دختر رسول خدا را از مرقدش بیرون آورده و بر او نماز بخواند!!!

هنگامی که به بقیع رسیدند با چهل صورت قبر تازه روبرو شدند!! او خواست تمام قبر ها را بشکافد تا موفق شود جسد بانو را پیدا کند و با خواندن نماز بر جسدی که چندین روز قبل او را با لگد های خود و تازیانه های قنفذ نیلگون و مجروح ساخته بود، به خیال خود در تاریخ ثبت نماید که بر جنازۀ تنها فرزند رسول خدا نماز خوانده اند!!

مولا جلو آمده فرمودند: ای پسر صهّاک! اگر بخواهی چنین کنی شمشیرم را از غلاف بیرون آورده و آن را غلاف نمی کنم مگر آنکه خونت را بریزم!!در این هنگام ابوبکر و عمر لعنة الله علیهما ترسیدند و دانستند که این مرتبه مولا مأمور به صبر نیست، برگشتند و مردم نیز نادم و پشیمان برگشتند و حسرت نماز بر پیکر دخت رسول خدا را با خود به گور بردند!!

اللهم صلّ علی فاطمة و ابیها و بعلها و بنیها و السّر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمک

حدیثی از حضرت زینب سلام الله علیها

ain-almontagim — Thu, 01 May 2008 22:12:18 GMT

بســــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

میلاد با سعادت دخت علی مرتضی، عمۀ سادات حضرت زینب سلام الله علیها را به منتقم آل محمد و همۀ دوستان حضرتش تبریک و تهنیت عرض می کنم

به مناسبت میلاد نور دیدۀ علی علیهما السلام حدیثی که این بانو از پدر خود نقل فرموده اند را از کتاب ارجمند "کلمة السیدة زینب" نوشتۀ شهید آیت الله سید حسن شیرازی ترجمه می کنم، امیدوارم مورد قبول خدای تعالی و اهل بیت علیهم السلام و این بانوی بزرگوار قرار گیرد و ذخیره ای برای روز جزا باشد.

حدیثی از حضرت زینب سلام الله علیها

حضرت زینب سلام الله علیها فرمودند: روزی پدرم با رسول خدا صلی الله علیه و آله نماز صبح را خواندند، رسول خدا فرمودند: ای علی! آیا در منزل شما طعامی یافت می شود؟ حضرت عرض کرد: سه روز است که طعام نخورده ام، و در منزل نیز طعامی نداریم!!

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: با هم نزد فاطمه برویم، وارد منزل شدند، این بانو با دو فرزند خود حسن و حسین علیهم السلام نیز در گرسنگی بسر میبرد، حضرت رسول فرمودند: ای فاطمه! پدرت به فدای تو باد آیا طعامی در نزد تو می باشد؟ حضرت فاطمه عرض کرد: بله، آنگاه به نماز ایستاد، در بین نماز بود که صدائی شنید، پس از نماز نگاه کرد ظرفی مملو از غذا دید، آن را برداشته و در مقابل رسول خدا صلی الله علیه و آله قرار داد، امیر المؤمنین، امام حسن، امام حسین و حضرت فاطمه سلام الله علیهم اجمعین گرد هم جمع شدند، امیر المؤمنین علیه السلام به همسرش فاطمه سلام الله علیها نظر دوخت و با تعجب با خود فرمود: از نزد او خارج شدم در حالی که هیچ غذائی نزد او نبود این از کجاست؟!

سپس به حضرت فاطمه رو کرده فرمود:" یا بنت رسول الله! أنّی لکِ هذا؟! " ای دخت رسول خدا! این طعام از کجا می باشد؟ حضرت فاطمه عرض کرد:" هو من عند الله، انّ الله یرزق من یشاء بغیر حساب " این از جانب خدا می باشد، همانا پروردگار به هرکس بخواهد [هر کس که قابلیت داشته باشد] بدون حساب آن را روزی می نماید.

رسول خدا صلی الله علیه و آله تبسمی نموده فرمودند: خدا را سپاس که در اهل بیت من نظیر زکریا و مریم را قرار داد آن هنگامی که [زکریا غذائی آماده نزد مریم دید به مریم] فرمود: این طعام را از کجا آوردی؟ مریم گفت: این طعام از نزد پروردگار می باشد که به دون حساب به هرکس بخواهد آن را عطا می نماید.

شیطان در لباس انسانی فقیر

در حالی که اهل بیت علیهم السلام مشغول خوردن غذا بودند سائلی پشت در آمده و گفت: سلام بر شما اهل بیت! از این غذا مرا نیز اطعام نمائید، رسول خدا فرمودند: ساکت شو، ساکت شو، و این امر سه بار تکرار شد!!

امیر المؤمنین علیه السلام عرض کردند: ای رسول خدا! ما را امر فرمودید تا سائل و فقیر را رد نکنیم، این چه کسی بود که سه مرتبه او را اینچنین رد کردید؟! حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: ای علی! این ابلیس بود، او دانست این طعام از بهشت است، خود را به صورت فقیری جلوه داد تا در این غذا او را شریک نمائیم. آنگاه رسول خدا و امیر المؤمنین حضرت فاطمه و امام حسن و امام حسین علیهم السلام از این طعام خوردند، و هنگامی که سیر گشتند، آن ظرف به سوی آسمان بالا رفت، و آن بزرگواران در دنیا از غذای بهشتی تناول نمودند.

السلام علیکِ یا بنت رسول الله، السلام علیکِ یا بنت امیر المؤمنین، السلام علیکِ یا بنت فاطمة و خدیجة، السلام علیکِ یا اخت الحسن و الحسین، یا زینب اشفعي لي في الجنة فإنّ لکِ عند الله شأناً من الشأن

آزار فاطمه آزار پروردگار

ain-almontagim — Mon, 14 Apr 2008 18:39:18 GMT

بســـــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

ایام فاطمیه و شهادت دخت نبی اکرم، و همچنین شهادت نوادۀ رسول خدا حضرت فاطمۀ معصومه را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ دوستان و محبین اهل بیت تسلیت عرض می کنم

آزار فاطمه آزار پروردگار

پروردگار در سورۀ توبه می فرماید:" و الذین یؤذون رسول الله لهم عذاب ألیم " آن کسانی که رسول خدا را آزار می دهند برای آنان عذابی درد ناک خواهد بود. و در سورۀ احزاب می فرماید:" ان الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله في الدنیا و الآخرة و أعدّ لهم عذاباً مهینا " آن کسانی که خدا و رسول او را آزار می دهند پروردگار در دنیا و آخرت آنان را لعنت فرموده و عذابی درد ناک برای آنان مهیا کرده است.

در این آیه آزار رسول خدا همردیف آزار پروردگار قرار گرفته است و رسول خدا صلی الله علیه و آله خود فرموده اند: آزار دهندۀ من بداند که پروردگار را آزار می دهد، در حدیثی حضرت صادق از پدران گرامی خود از امیر المؤمنین علیهم السلام نقل فرمودند که حضرت رسول صلی الله علیه و آله به حضرت زهرا فرمودند:" یا فاطمة! ان الله تبارک و تعالی لیغضب لغضبک، و یرضی لرضاک " ای فاطمه! همانا پروردگار از غضب تو غضبناک و از خوشنودی تو خوشنود می شود.

روزی شخصی به نام صندل [ظاهراً از مخالفین می باشد] بر حضرت صادق علیه السلام وارد شد و به حضرت عرض کرد:" یا ابا عبدالله! انّ هؤلاء الشباب یجیئونا عنک بأحادیث منکرة، فقال له جعفر علیه السلام: و ما ذاک یا صندل؟ قال: جاءنا عنک انّک حدثتهم أنّ الله لیغضب لغضب فاطمة و یرضی لرضاها! فقال جعفر علیه السلام: یا صندل! ألستم رویتم فیما تروون: انّ الله تبارک و تعالی یغضب لغضب عبده المؤمن و یرضا لرضاه؟! قال: بلی؛ قال: فما تنکرون أن تکون فاطمة علیها السلام مؤمنة یغضب الله لغضبها، و یرضی لرضاها؟! فقال له: الله أعلم حیث یجعل رسالته " این جوانان (شیعیان) از قول شما احادیث عجیبی نقل می کنند، حضرت فرمودند: چه می گویند؟ صندل گفت: آن ها می گویند شما فرموده اید: غضب پروردگار در غضب فاطمه و خوشنودی او در خوشنودی فاطمه است! حضرت فرمودند: مگر شما از جمله احادیثی که نقل می کنید نمی گوئید: پروردگار غضبناک می شود از غضب بندۀ مؤمن خود و با خوشنودی او خوشنود می شود؟! صندل عرض کرد: آری؛ حضرت صادق علیه السلام فرمودند: آیا انکار می کنید که فاطمه حتی یک زن مؤمنه ای باشد که پروردگار از غضب او غضبناک شود و از خوشنودی او خوشنود گردد؟! [صندل که به اشتباه خود پی برده بود و فهمید که مقام امامت را نشناخته] عرض کرد: پروردگار بهتر می داند که رسالت خود را در کجا قرار دهد.

فاطمه قلب رسول خدا

در کتاب تفسیر ثعلبی آمده است که حضرت رسول صلی الله علیه وآله روزی دست فاطمه سلام الله علیها را گرفته بودند و به مردم فرمودند:" من عرف هذه فقد عرفها، و من لم یعرفها فهي فاطمة بنت محمد، و هي بضعة منّي، و هي قلبي الذي بین جنبي، فمن آذاها فقد آذاني، و من آذاني فقد آذی الله " هر کس این را می شناسد که می شناسد، و هرآنکس که او را نمی شناسد بداند او فاطمه دختر محمد است، و همو پارۀ تن من است، و همو قلب من است که بین دوپهلوی من قرار گرفته، پس هرکس او را آزار دهد همانا مرا آزار داده، وهرکس مرا آزار دهد پروردگار را مورد آزار قرار داده است!!

مسلم در صحیح خود از قول رسول خدا صلی الله علیه و آله آورده است:" انّما فاطمة بضعة منّي، یؤذیني ما آذاها و یسرّني ما اسرّها " فاطمه پارۀ تن من است آنچه او را مورد اذیت قرار دهد مرا اذیت داده و آنچه او را مورد شادمانی قرار دهد مرا خوشنود وشادمان ساخته است.

و مانند این احادیث در کتاب های بکری ها (پیروان ابوبکر که نام خود را سنی نهادند!!) و مخالفین خیلی زیاد یافت می شود، و در همان کتاب ها غضب حضرت فاطمه سلام الله علیها نسبت به ابوبکر، عمر و حزب شیطانی آن ها زیاد است از جمله بخاری در صحیح خود می گوید:" ... فوجدت فاطمة علی ابي بکر في ذلک، فهجرته فلم تکلمه حتی توفیت " و فاطمه از ابوبکر بخاطر این [ظلم هائی که پس از شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله به او و دیگر اهل بیت علیهم السلام شده بود] خشمگین شد و از او برید و تا وقتی که از دنیا رفت دیگر با او سخن نگفت!!

همچنین در کتاب الامامة و السیاسة آمده است: [پس از ظلم هائی که ابوبکر و عمر به حضرت زهرا سلام الله علیها روا داشتند] عمر به ابوبکر گفت: ما فاطمه را آزار دادیم بیا نزد او برویم و رضایت خاطرش را بخواهیم!! آن دو اجازه خواستند اما فاطمه به آنان اجازه نداد، نزد علی رفتند و علی آنان را نزد فاطمه برد [آقای ابن قتیبه در این جا بیان نمیکند که چه گفتند و چه شد که مولا آن دو را نزد حضرت فاطمه سلام الله علیها برد با آنکه بانو قبل از این اجازه نداده بود!!] هنگامی که آن دو نزد فاطمه نشستند بانو روی خود را به دیوار برگرداند [و به آن دوپشت کرد]، ابوبکر و عمر به او سلام کردند اما فاطمه جواب سلام آن دو را نداد!!

روز غدیر حجت بر همگان تمام شد

سؤالی که از بکری ها و آورندۀ این احادیث در کتاب هایشان داریم این است: مگر پروردگار جواب سلام مسلمان را واجب ندانسته تا جائی که اگر کسی به نماز گزار سلام کند باید جواب او را بدهد، در غیر این صورت اگرچه نماز باطل نمی شود اما مرتکب گناه شده است، مگر نه آنکه هنگامی که کعب بن مالک و دوستانش نافرمانی رسول خدا کرده و از رفتن به جنگ تبوک خود داری کردند و پیامبر به اصحاب خود فرمودند: با آنان تکلم نکنید، کعب نزد رسول خدا آمده و سلام میکرد و به لبان مبارک رسول خدا نظر می دوخت تا ببیند آیا جواب سلام او را می دهند یا نه، و هنگامی که دید جواب سلام او را نمی گویند متوجه شد که با این نافرمانی از دایرۀ ایمان خارج شده است!! تا اینکه خدای تبارک و تعالی توبه اش را پذیرفت و رسول خدا او را گرامی داشت.

و این فاطمۀ زهرا سلام الله علیهاست که بزرگان بکری ها نیز در کتاب های خود اذعان به مقام شامخ او دارند و احادیث زیادی در جلالت شأن این بانو ذکر کرده اند، آیا عقل سلیم قبول می کند که این بانوی بزرگ، دختر رسول خدا، همسر امیر المؤمنین، مادر حسنین و مادر ائمه علیهم السلام کسی را بی سبب تحقیر کند و به او پشت کرده و حتی جواب سلام او را ندهد؟؟!!

و اگر مادر عالم، دخت نبی اکرم بانوی بانوان حضرت فاطمه سلام الله علیها بر کسی غضب کرد و با احادیثی که بیان شد خدای عز وجل با غضب او غضبناک شده، و به یقین تمام معصومین از انبیا و اوصیا و ملائکه علیهم السلام با غضب او غضباک هستند، آیا رواست که آن مغضوب علیه را دوست داشته و رحمت بر او فرستیم، و یا حتی بی تفاوت نسبت به او باشیم؟ در اینصورت ما نیز مانند او به مادر عالم جفا کرده ایم، بلکه باید همراه و همزبان و به پیروی از معصومین علیهم السلام بر دشمنان بانوی بانوان لعنت فرستیم و از آنان بیزاری جوئیم و لعنت بر دشمنان خدا و اهل بیت علیهم السلام را گناه نپنداریم، چرا که حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: اگر کسی گناه بشمارد لعنت کردن کسی را که خدای تعالی او را لعنت فرموده، لعنت باریتعالی بر او خواهد بود " من تأثم أن یلعن من لعنه الله فعلیه لعنة الله "

علی بن اسباط نقل می کند: شخصی برمکی نزد حضرت رضا علیه السلام آمد " فقال له: ما تقول فی ابی بکر و عمر؟ فقال علیه السلام: سبحان الله و الحمدلله و لا اله الا الله و الله اکبر. فألح السّائل علیه في کشف الجواب، فقال علیه السلام: کانت لنا امّ صالحة و هي علیهما ساخطة، و لم یأتنا بعد موتها خبر أنّها رضیت عنهما " به حضرت عرض کرد: در مورد ابوبکر و عمر چه می گوئید؟ حضرت خدای عز وجل را تسبیح نمودند و جوابی به او نفرمودند، آن مرد در سؤال خود اصرار ورزید، حضرت فرمودند: ما را مادری درستکار بود و او بر این دو نفر غضبناک بود، و بعد از فوت او خبری از رضایت این مادر بر آن دو به ما نرسیده!!

روز غدیر خم حضرت رسول صلی الله علیه و آله حجت را بر همگان تمام کردند، و عذری برای هیچ کس باقی نماند؛ خطبه ای جامع خواندند و شخص علی بن ابی طالب را به تمام مردمی که در آن مکان جمع شده بودند که مخالفین و معاندین نزدیکترین مکان به رسول خدا و امیر المؤمنین را برای خود گرفته بودند!! نشان دادند و فرمودند این علی جانشین و خلیفه بعد از من بر شماست، حضرت رسول صلی الله علیه و آله مقام امیر المؤمنین و دیگر اهل بیت را به مردم گوشزد کردند، دشمنی با آنان را دشمنی با رسول خدا و دشمنی با خدا دانستند، و معاندین با چشم سر دیدند و با گوش سر شنیدند ولی چون چشم و گوش دل را بسته بودند این دیدن ها و شنیدن ها تنها وبالی برای آنان شد و هیچ سودی برای آنان نداشت!!

هنگامی که فاطمۀ زهرا سلام الله علیها از ارث پدر محروم شدند، و زمین فدک را از حضرتش غصب کردند، حضرت با انصار به گفتگو پرداخت؛ آنان گفتند:" یا بنت محمد! لو سمعنا هذا الکلام قبل بیعتنا لأبي بکر ما عدلنا بعلي أحداً. فقالت: و هل ترک أبي یوم غدیر خمّ لأحد عذراً؟! " ای دخت نبی! اگر کلام تورا قبل از بیعت با ابوبکر شنیده بودیم هرگز کسی را بر علی در بیعت خود مقدم نمی شمردیم. حضرت فاطمه سلام الله علیها به آنان فرمود: آیا بعد از روز غدیر پدرم برای کسی عذری باقی گذاشت؟!

وصیت حضرت فاطمه

در کتاب بحار الانوار مرحوم علامۀ مجلسی به نقل از امالی شیخ مفید حدیثی به این مضمون از حضرت ابا عبدالله علیه السلام نقل می فرماید: هنگامی که فاطمه سلام الله علیها [بر اثر ظلمی که به او شده بود] بیمار شد به امیر المؤمنین علیه السلام سفارش کرد تا کسی از بیماری او آگاه نشود!! و امیر المؤمنین علیه السلام از او پرستاری می کرد و اسماء رضوان الله تعالی علیها در این امر علی را یاری می نمود.

هنگامی که وفات او نزدیک شد امیر المؤمنین علیه السلام را وصیت نمود تا خود امور [غسل، کفن و دفن] او را عهده دار شود، و شبانه او را به خاک بسپارد، و امیر المؤمنین علیه السلام نیز به وصیت فاطمه علیها السلام عمل نمود و شبانه او را به خاک سپرد.

پس از خاک سپاری آن مظلومه، سینه اش از غم فراق فاطمه تنگ شده و اشک هایش بر گونه اش جاری شد، روی خود را به سمت مرقد رسول خدا نموده و اینچنین با رسول خدا تکلم نمود: سلام بر تو ای رسول خدا، سلام بر تو و بر دخترت و حبیبه ات و نور چشمانت و کسی که اکنون به زیارت تو آمده است، و در کنار تو جای گرفته، کسی که پروردگار خیلی زود برای او لقاء و دیدار تو را اختیار نمود، ای رسول خدا! صبر من در فراق دخترت کم شد، و در غم مصیبت او شکیبائی نتوانم نمود، همانا پس از آنکه روح شما بر روی سینه ام بیرون شد و چشمان شما را بستم شما را در آرامگاهت قرار دادم، و امورت را خود به دست گرفتم.

آری به آنچه در قرآن آمده استمداد جسته: انا لله و انا الیه راجعون، امانت را به شما بازگرداندم، همانا بعد از این پیوسته در حزن و اندوه خواهم بود تا آنکه پروردگار مرا نزد تو ببرد، چه زود فراق و جدائی بین ما را پروردگار برایمان اختیار فرمود، و شکوه به سوی پروردگار میبرم، بزودی دخترت آنچه را که بر ما از امتت گذشته برایت خواهد گفت، و برایت خواهد گفت که چه رنج ها و ظلم هائی که راهی برای نجات از آن نبود از آنان دیده است، و چگونه امت همدیگر را در ظلم به اهل بیت یاری می کردند!!

درود بر تو ای رسول خدا، میروم اما نه رفتنی که از خستگی و ملالت باشد، و اگر بمانم نه بخاطر بد گمانی به وعدۀ خدا برای صبر کنندگان است، چرا که صبر برای انسان زیبا تر است، و اگر غلبۀ زورگویان بر ما نبود در کنار مرقد تو مسکن میگزیدم، و در کنار مرقدت معتکف می شدم، و همانند مادران جوان از دست داده بخاطر این مصیبت بزرگ به فریاد و گریه و آه و ناله مشغول بودم، در محضر باریتعالی دخترت مخفیانه به خاک سپرده می شود!! و به زور حق او را غصب می کنند!! و آشکارا از ارث محرومش می نمایند!! ای رسول خدا! از عهد و پیمانی که با تو بسته اند و از خاک سپاری تو مدتی نگذشته بود، به سوی خدا شکوه می برم، و درود و رحمت پروردگار بر شما و بر دخترت باد.

بطائنی می گوید: از حضرت صادق علیه السلام پرسیدم: به چه سبب فاطمه سلام الله علیها شبانه به خاک سپرده شد؟! حضرت فرمودند:" لأنها أوصت أن لا یصلي علیها الرّجلان الأعرابیّان!! " زیرا فاطمه سلام الله علیها وصیت نموده بود که آن دو مرد اعرابی (ابوبکر و عمر) بر او نماز نخوانند. [مرحوم علامۀ مجلسی پس از نقل این حدیت می فرماید: اعرابی به معنای کافر است، زیرا خدای تعالی در قرآن فرموده: " الأعراب أشد کفراً و نفاقا " بادیه نشینان عرب کفر و نفاقشان بیشتر است].

السلام علیک ایتها الصدیقة الشهیدة، السلام علیک ایتها المظلومة المغصوبة، السلام علیک ایتها المضطهدة المقهورة، اشهد انّک مضیت علی بینة من ربک، و انّ من سرّک فقد سرّ رسول الله صلی الله علیه وآله، و من جفاک فقد جفا رسول الله صلی الله علیه و آله، و من آذاک فقد آذا رسول الله صلی الله علیه و آله، و من وصلک فقد وصل رسول الله صلی الله علیه و آله، و من قطعک فقد قطع رسول الله صلی الله علیه و آله، لانّک بضعة منه و روحه الذي بین جنبیه کما قال صلی الله علیه و آله

فرق بین شیعه و محب از زبان حضرت عسکری علیه السلام

ain-almontagim — Thu, 03 Apr 2008 23:08:18 GMT

بســــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

میلاد با سعادت ابو الحجة، ابن الرضا، حضرت عسکری علیه السلام را به فرزندش منتقم آل محمد علیهم السلام و تمامی شیعیان و محبین اهل بیت تبریک و تهنیت عرض کرده، آرزوی نجات همۀ مؤمنین را با ظهور فرزندش از ظلم و جور اغیار دارم

میلاد نوریان

پروردگار برای هدایت بشر نوریان را آفرید تا از ظلمت جهل و نادانی و از حیرت و سردرگمی آنان را بیرون آورده و به یکتا پرستی و دین صحیح رهنمون شوند، نوریان خود نور هستند و هرکه را که به آنان نزدیک شود نورانی می کنند، اما همۀ افراد یکسان کسب نور نکرده و درجات آنان با هم فرق دارد، هرچه قرب و نزدیکی با نوریان بیشتر باشد کسب نور بیشتر خواهد بود.

خلقت این نور سال های سال قبل از خلقت همه چیز بوده، قبل از خلقت آسمان ها و زمین ها، قبل از خلقت عرش و فرش، و حتی قبل از خلقت ملکوتیان. آری این نور همان نور رسول خدا، امیر المؤمنین، فاطمۀ زهرا و اولاد آنان علیهم السلام می باشند که پرودرگار از نور خود نور آنان را آفرید.

پس از گذشت دو هزار سال یا بیشتر آن انوار طیبه را در صلب پدر بشر حضرت آدم علیه السلام قرار داد!! و هر یک از آنان را در برهه ای از زمان برای هدایت بشر و رساندن آنان به رشد و کمال فرستاد، اما افسوس که قدر و منزلت آنان شناخته نشد، نه تنها مقام آنان شناخته نشد که انسان های دون و پست تمام سعی خود را در خاموش کردن آن انوار طیبه قرار داده بودند مگر اندکی انگشت شمار!!

در تاریخ میلاد حضرت عسکری علیه السلام اختلاف است در کتاب مصباح کفعمی آمده است: حضرت امام حسن عسکری علیه السلام در روز دوشنبه چهارم ربیع الثانی سال دویست و سی و دو در مدینۀ منوره به دنیا آمدند.

شیعیان چه کسانی هستند؟

ابو هاشم یکی از یاران و اصحاب خوب حضرت عسکری علیه السلام می گوید: از حضرت در مورد آیۀ " ثمّ اورثنا الکتاب الذین اصطفینا من عبادنا فمنهم ظالم لنفسه، و منهم مقتصد، و منهم سابق بالخیرات باذن الله " سپس این کتاب آسمانی را به گروهی از بندگان برگزیدۀ خود به میراث دادیم، اما از میان مردم عده ای بر خود ستم کردند، و عده ای میانه رو بودند، و گروهی به اذن پروردگار در نیکیها از همه پپیشی گرفتند سؤال کردم، حضرت فرمودند: تمام این آیه مربوط به آل محمد علیهم السلام می باشد، زیرا ظلم کنندۀ به نفس کسیست که اقرار به امامت امام بر حق نکند، و مقتصد کسیست که معرفت به امام داشته و پیرو او باشد، و سبقت گیرنده به خیر خود امام می باشد. ابو هاشم می گوید: با خود در کلام امام فکر میکردم و به عظمت مقامی که پروردگار به امامان علیهم السلام عنایت نموده است و اشک از چشمان من جاری شد، حضرت عسکری علیه السلام به من نظر انداخته فرمود: عظمت مقام و شأن امام که به آن فکر می کنی بزرگتر از آن است!! خدا را شکر کن که متمسک به ریسمان آنان شدی و در روز قیامت آنگاه که هرکس با امام و رهبری محشور می شود تو از پیروان آنان به شمار میروی، همانا بر خیر و نیکی هستی.

در کتاب تفسیر حضرت عسکری علیه السلام آمده است: در زمان حضرت عسکری روزی والی بلد شخصی را به اتهام دزدی گرفته بود تا او را شلاق بزند، این متهم که ولایت والی را نسبت به حضرت می دانست به او گفته بود: از خدا بترس و من را شلاق نزن چرا که من از شیعیان امیر المؤمنین هستم و پیرو حضرت عسکری پدر امام قائم علیه السلام می باشم!!

والی به حضرت عرض کرد: او را نزد شما آوردم تا بدانم راست گفته تا از او بخاطر شما درگذرم و یا دروغ می گوید؟ و به او گفته ام اگر دروغ گفته باشی دست و پای تو را قطع می کنم بعد از آنکه هزار ضربه شلاق به توزده باشم!!

حضرت عسکری به والی فرمودند: پناه به خدا میبرم از اینکه او شیعه و پیرو علی علیه السلام باشد، و پروردگار او را در دست تو مبتلا کرده بخاطر گمانی که دارد به اینکه شیعۀ امیر المؤمنین می باشد. والی او را به جائی برد و به دو نفر دستور داد تا او را بزنند، اما تمام ضربات آن دو به زمین می خورد!! والی متعجب از کار آن دو به آنان گفت: چرا به زمین چوب می زنید؟ به پشت او چوب بزنید، اما هنگامی که ضربات را به پشت او خواستند وارد کنند چوب ها را به یکدیگر میزدند و از درد فریاد برآورده و آه و ناله سر داده بودند!!

والی به آنان گفت: شما را چه می شود، آیا دیوانه شده اید که یکدیگر را میزنید؟! این مرد را بزنید. آن دو گفتند: ما ضربات را به او وارد می کنیم اما نمیدانیم چرا به خودمان برمیگردد!!

کتک خوردن والی به جای متهم!!

هنگامی که والی این منظره را دید دستور داد چهار نفر دیگر نیز به کمک این دو نفر آمدند و به آنان گفت: متهم را احاطه کرده وبا هم ضربات را بر او وارد کنید، اما هنگامی که خواستند متهم را بزنند تمام چوب ها بر والی که بر اسب خود نشسته بود وارد شد و از شدت ضربات چوب های جلادان از مرکب افتاده و فریاد می زد: وای بر شما مرا کشتید، خدا شما را بکشد، این چه کاریست که با من می کنید؟!

جلادان گفتند: ما قصد او را داریم و چوب ها را بر او وارد کردیم. والی عده ای دیگر را آورد تا متهم را بزنند اما آنان نیز چوب هایشان به خطا رفته وبر والی اصابت می کرد!! و می گفتند: ما تو را نشان نگرفتیم بلکه او را زدیم، والی به آنان گفت: اگر مرا نمی زنید پس این زخم ها وشکستگی ها که بر سر و روی من ایجاد شده از کجا می باشد؟! آنان گفتند: دست های ما بشکند اگر تو را زده باشیم.

آن مرد متهم به والی گفت: ای بندۀ خدا! آیا همین مقدار برای تو در قصۀ من باعث عبرت نیست؟ مرا نزد امام علیه السلام برگردان واز او حقیقت امر را جویا شو. والی او را نزد امام برگرداند و به حضرت عرض کرد: ای پسر رسول خدا! از قصۀ این مرد در تعجب و حیرت شدیم، شما فرمودید: او از شیعیان شما اهل بیت نیست، آیا او از شیعیان ابلیس می باشد و حال آنکه او در آتش جهنم است؟! همانا از این مرد معجزاتی دیدیم که تنها برای انبیا این معجزات انجام می شود. حضرت به والی فرمودند: بگو برای انبیا و اوصیاء آنان. والی گفت: و برای اوصیاء آنان.

فرق بین شیعه و محب از زبان حضرت عسکری

آنگاه حضرت عسکری علیه السلام به والی فرمودند:ای بندۀ خدا! او در کلام خود که گفت: از شیعیان هستم دروغی گفت که اگر می دانست چه می گوید و تعمد در این دروغ داشت تمام آن عذاب هائی که از تو برایش دستور داده شده بود را متحمل می شد، و در سیاهچال به مدت سی سال گرفتار می شد، اما پروردگار رحمت خود را شامل حال او کرد چرا که او با اظهار این کلمه دوستی ما را قصد کرده بود نه اینکه پیروی ما و شیعۀ ما بودن را! و خدای تعالی او را از دست تو نجات داده، وتو نیز از او درگذر زیرا او از دوستان ما می باشد اما نه از شیعیان!!

والی که از کلام حضرت در حیرت فرو رفته بود به حضرت عرض کرد: اما تمام این ها نزد ما یکی است و فرقی نمی کند، چه فرقی است بین شیعه و محب؟ حضرت عسکری علیه السلام فرمودند: فرق این است که شیعیان و پیروان ما از تمام گفتار و کردار ما پیروی کرده و در تمام فرمان ها و نهی ها از ما اطاعت نموده و مخالفت امر ما نمی کنند، آنان شیعیان ما هستند. و اما کسانی که در خیلی از چیز هائی که پروردگار واجب و فرض نموده مخالفت امر ما می کنند شیعه و پیرو ما نیستند [بلکه بخاطر محبت آنان به اهل بیت به آنان موالی و محب گفته می شود].

و تو ای والی! دروغی گفتی که اگر آن دروغ را قصد کرده بودی و تعمد در گفتن آن دروغ داشتی پروردگار تو را نیز به هزار ضربۀ شلاق و سی سال زندان در سیاهچال مبتلا می نمود!! والی گفت: ای پسر رسول خدا! آن دروغ کدام است؟ حضرت فرمودند: آنکه گمان کردی معجزاتی از این مرد دیدی، همانا آن معجزات از او نبود بلکه آن ها از ما بود که پروردگار در او نمایان نمود تا جلالت و عظمت شأن ما روشن و آشکار شود. آیا زنده شدن مردگان به دست حضرت عیسی علیه السلام معجزه برای اموات بود یا برای عیسی؟ و آیا پرندگانی را که حضرت عیسی با گل به دست خود درست کرد و به اذن پروردگار به پرواز درآمدند معجزه برای پرندگان بود یا برای عیسی؟ و آیا آن کسانی که به شکل میمون مسخ شدند معجزه برای مسخ شدگان بود یا برای پیامبر آنان؟ آنگاه والی به اشتباه خود پی برد و از پروردگار برای گفتۀ خود طلب مغفرت نمود.

سپس حضرت عسکری به آن مرد متهم که ادعا کرده بود از شیعیان علی علیه السلام می باشد رو کرده فرمودند: ای بندۀ خدا! تو از شیعیان علی علیه السلام نیستی بلکه از محبین او هستی، همانا شیعۀ علی علیه السلام کسانی هستند که خدای عز وجل در صفت آنان فرموده:" و الذین آمنوا و عملوا الصالحالت اولئک اصحاب الجنة هم فیها خالدون " و کسانی که ایمان آورده و عمل نیکو انجام دهند برای همیشه در بهشت سکنی میگزینند.

صفاتی دیگر از شیعه

آنان کسانی هستند که به پروردگار ایمان آورده و او را از عیب ها منزه و پاک می دانند، و رسول خدا صلی الله علیه و آله را در تمام کلماتش تصدیق می کنند، و علی بن ابی طالب را پس از او امام و خلیفه و آقای مؤمنین می دانند، و کسی را در میان مردم هم ردیف او به حساب نمی آورند، و حتی اگر همۀ امت در یک کفه قرار بگیرند و علی بن ابی طالب علیهما السلام در یک کفه هم تراز او نمی شوند، بلکه بر آنان برتری دارد آنچنان که آسمان و زمین بر یک ذره برتری دارد.

شیعیان علی علیه السلام کسانی هستند که برای آنان اهمیت ندارد که مرگ به سراغ آنان بیاید یا خود به سراغ مرگ بروند [اعمال آنان درست طبق فرمان خدا واهل بیت انجام شده لذا ترسی از حساب و کتاب الهی ندارند]. شیعیان علی کسانی هستند که ایثار می کنند و دیگران را بر خود مقدم می دارند حتی اگر خود بسیار نیازمند باشند، و آنان کسانی هستند که پروردگار آنان را در جاهائی که نهی فرموده نمی بیند، و در جاهائی که امر کرده باشند همیشه حاضر هستند. و شیعیان علی کسانی هستند که به علی علیه السلام در گرامی داشتن برادران مؤمن خود اقتدا و پیروی می کنند.

آنگاه حضرت عسکری برای اینکه اطمینان بیشتری به آن مرد بدهند فرمودند: من این ها را از قول خود نمی گویم بلکه از قول رسول خدا صلی الله علیه و آله می گویم [اگرچه قول و کلام حضرت عسکری نیز قول رسول خدا می باشد]، و آن نیز قول پروردگار است که می فرماید:" و عملوا الصالحات " و اعمال نیکو انجام می دهند، آنان به تمام واجبات پس از توحید و اعتقاد به رسالت و امامت عمل می کنند، و بزرگترین واجبات حقوق برادران دینی می باشد و تقیه از دشمنان خدای عز وجل [آن هنگام که زمان تقیه باشد].

پروردگار! توفیق پیروی کامل از اهل بیت علیهم السلام را به ما عنایت بفرما، پروردگارا! در امر ظهور حضرت حجت علیه السلام تعجیل بفرما، پروردگارا! با فرج و ظهور ولیت امام عصر علیه السلام بنای منهدم شدۀ بقیع مدینه و بقیع سامرا را بازسازی بفرما

پاک نشدن نام رسول خدا از تورات!!

ain-almontagim — Tue, 25 Mar 2008 13:30:18 GMT

بســــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

ميلاد رسول خدا، باب فاطمۀ زهرا، ابن عم علیّ مرتضی، جد ائمۀ هدی حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله را و همچنین میلاد هشتمین نور از انوار طیبه حضرت صادق علیه السلام را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ شیعیان تبریک و تهنیت عرض می کنم

خلقت رسول خدا و امیر المؤمنین

اباذر رضوان الله تعالی علیه می گوید: از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که می فرمود:" خلقت أنا و علي بن ابي طالب من نور واحد، نسبّح الله یمنة العرش قبل أن خلق آدم بألفي عام،... " من و علی بن ابی طالب دو هزار سال قبل از خلقت آدم از یک نور خلق شدیم، و پروردگار را در یمین عرش تسبیح و تنزیه میکردیم، پس از آنکه پرودرگار آدم را خلق فرمود آن نور را در صلب آدم علیه السلام قرار داد، و او در بهشت سکنی گرفت و حال آنکه ما در صلب او بودیم... و پیوسته خدای عز وجل ما را از صلب های پاک و خدا پرست به رحم های پاک و خدا پرست منتقل فرمود تا آنکه به صلب عبد المطلب منتقل شدیم، سپس به دو نیم قسمت شدیم، و خدای عز وجل مرا در صلب عبد الله قرار داد و علی را در صلب ابو طالب، و نبوت و برکت را در من قرار داد، و در علی فصاحت و دلیری را، و دو اسم از اسماء خود برای ما دو نفر منشق نمود، او صاحب عرش محمود است و من محمد، و پروردگار اعلی می باشد و این علی است.

حضرت باقر علیه السلام به جابر جعفی فرمودند:" یا جابر! کان الله و لا شيء غیره، لا معلوم و لا مجهول، فأول ما ابتدأ خلقه أن خلق محمداً صلی الله علیه و آله، و خلقنا أهل البیت معه من نور عظمته، ... " ای جابر! پروردگار بود و غیر او چیزی نبود، نه آشکار و نه نهان، پس اولین چیزی که خلقتش را آغاز نمود محمد صلی الله علیه و آله بود، و ما اهل بیت را با او از نور عظمت خود خلق فرمود، و ما را در پیشگاه خود سایۀ سبز رنگی قرار داد، در آن زمانی که نه آسمانی بود و نه زمینی و نه مکانی، و نه شب و روزی، و نه خورشید و ماهی، هیچ چیز وجود نداشت.

صفات رسول خدا از زبان دشمنان

شیخ صدوق در کتاب امالی از قول لیث بن سعد می گوید:" قلت لکعب و هو عند معاویة: کیف تجدون صفة مولد النبي صلی الله علیه و آله؟ و هل تجدون لعترته فضلاً؟ فالتفت کعب إلی معاویة لینظر کیف هواه، فأجری الله عز وجل علی لسانه فقال: هات یا أبا اسحاق ــ رحمک الله ــ ما عندک،... " در مجلس معاویه به کعب یهودی [کعب الاحبار يهودی بود، در ایام غصب خلافت عمر به مدینه آمده و اسلام را ظاهراً پذیرفت و سپس به شام رفت و مستشار معاویه شد!! کنیۀ او ابو اسحاق می باشد] گفتم آیا در کتاب های آسمانی صفات رسول خدا صلی ا لله علیه و آله چگونه آمده است؟ و آیا از فضل و برتری اهل بیت او هم چیزی هست؟ کعب به معاویه نگاه کرد تا ببیند در چه حالیست؟ در این هنگام پروردگار بر زبان معاویه جاری کرد به او اجازه دهد تا آنچه که میداند بگوید.

کعب گفت: من هفتاد و دو کتاب از کتاب های آسمانی را خوانده ام، و کتاب های دانیال را نیز خوانده ام، و در تمام آن ها از میلاد رسول خدا و از عترت و اهل بیت او نوشته شده بود!! و نام او در کتب آسمانی معروف و نمایان است...

کعب ادامه می دهد: در کتاب ها نوشته شده است آن هنگام که آمنه به محمد حامله شد، در آسمان ها ندا داده شد و در زمین ها و حتی در دریا ها بشارت داده شد، و تمام حیوانات و پرنده ها به این امر آگاه شدند!! و در شب میلاد رسول خدا در بهشت هفتاد هزار قصر از یاقوت قرمز، و هفتاد هزار قصر از مروارید بنا شد و گفته شد که این قصر ها قصر های میلاد هستند، و بهشت زینت شد، و به او (بهشت) گفته شد خوش باش که پیامبر دوستانت آفریده شد، و در آن روز بود که از شادی بهشت خنده کرد و تا روز قیامت خندان خواهد بود!!...

و در آن هنگام تمام کوه ها به یکدیگر بشارت دادند و تهلیل می گفتند و بخاطر رسول خدا برای کوه ابی قبیس [در مکه] خضوع کردند، و تا چهل روز تمام درخت ها با شاخ و برگ و میوۀ خود خدا را به شکرانۀ خلقت پیامبر تقدیس کردند، و حوض کوثر از سرور به اضطراب درآمد و با قطرات آبی که از حوض بیرون ریخته شد هفتصد قصر از درّ و یاقوت ساخته شد و همۀ این قصر ها نثار میلاد محمد صلی الله علیه و آله بود، و ابلیس برای چهل روز به بند کشیده شد، و تمام بت ها فرو ریختند و فریاد برآوردند و صدائی از کعبه شنیده شد که می گفت: ای آل قریش! همانا بشارت دهنده آمد، همانا انذار دهنده آمد، عزت همیشگی و ابدی و نفع و سود بزرگ با او می باشد، و او خاتم پیامبران است.

کعب ادامه می دهد: و در کتاب های آسمانی می بینیم که عترت و اهل بیت او بعد از او بهترین مردم هستند، و مردم پیوسته در امان از عذاب الهی هستند تا زمانی که یکی از عترت او در دنیا باشد، در این هنگام معاویه از کعب پرسید: ای ابا اسحاق! عترت او کیانند؟ کعب گفت: فرزندان فاطمه عترت او هستند، در این هنگام معاویه از شدت غضب چهره در هم کشید و لبان خود را به دندان میگزید، و شروع کرد با ریش خود بازی کند [تا شاید بتواند خشم خود را نشان ندهد]، کعب گفت: و ما صفات دو فرزند شهید او (رسول خدا) را نیز در کتب آسمانی می یابیم که فرزندان فاطمه می باشند، و بدترین خلق خدا آن دو را به قتل می رساند، معاویه پرسید: چه کسی قاتل آن دو می باشد؟ کعب گفت: مردی از قریش، معاویه از جا برخاست و گفت: بر خیزید، و ما نیز برخاسته و مجلس را ترک کردیم!!

نام رسول خدا در کتب آسمانی

روزی عمر که در دل به رسالت رسول خدا شک و تردید داشت از عبد الله بن سلام پرسید: آیا محمد را در کتاب های خود می شناسید و نام او در آن کتاب ها آمده است؟ عبد الله به او گفت: آری به پروردگار سوگند او را چنان می شناسیم که اگر در میان شما او را ببینیم با تمام صفاتی که خدای تعالی برای او بیان کرده می شناسیم، آنچنانکه هر یک از ما اگر فرزند خود را در میان پسرانی ببیند می شناسد، و سوگند به آنکه ابن سلام به او قسم یاد می کند معرفت و شناخت من به محمد بیش از آن است که فرزندم را بشناسم!!

علامت های میلاد نور

حضرت صادق علیه السلام فرمودند: ابلیس لعنة الله علیه به آسمان ها بالا میرفت، هنگامی که حضرت عیسی متولد شد از سه آسمان محروم شد، و تا چهار آسمان را بالا می رفت، هنگامی که رسول خدا متولد شد از همۀ هفت آسمان محروم شد،... و تمام بت های عالم در روز ولادت رسول خدا با صورت بر زمین افتادند ... و آتش آتشکدۀ فارس خاموش شد و حال آنکه قبل از آن به هزار سال هرگز خاموش نشده بود!!... و تخت و بارگاه تمام پادشاهان وازگون شد، و در آن روز تمام پادشاهان از تکلم بازماندند!! و علم ساحران و کاهنان باطل شد.

مرحوم علامۀ مجلسی از کناب مناقب نقل می کند که حضرت آمنه بنت وهب فرمود:" لما قربت ولادة النبي صلی الله علیه و آله رأیت جناح طائر أبیض قد مسح فؤادي ..." هنگامی که میلاد رسول خدا صلی الله علیه و آله نزدیک شد پرندۀ سفیدی با بال های خود بر قلب من کشید، در این هنگام ترس و وحشت از من بیرون شد، در آن هنگام احساس تشنگی می کردم به من آبی داده شد، آن را نوشیدم و تشنگی من برطرف گشت، پس از آن نوری از من ساطع شد، و زنان بلند قامتی را دیدم که با من سخن می گفتند اما کلام آنان شبیه به آدمیان نبود...

پارچۀ ابریشمی سفید رنگی را دیدم که بین آسمان و زمین پهن شد، و صدائی شنیدم که می گفت: بهترین و عزیز ترین مردم را بگیرید، و مردانی را دیدم در هوا ایستاده اند و با آنان ابریق های آب هست، و علمی که از یاقوت بود و پارچۀ آن سندس بود، دیدم که آن را بین آسمان و زمین آوردند و بر پشت بام کعبه برافراشتند، و رسول خدا صلی الله علیه و آله متولد شد، دستی بر زمین گذاشت و انگشت دست دیگر را به آسمان به تهلیل و تکبیر بلند کرد، و ابری از آسمان به زمین آمد تا آنکه او را فرا گرفت و صدائی شنیدم که گفت: محمد را در تمام عالم از شرق و غرب آن طواف دهید و او را به تمام عالم معرفی کنید تا با صفات و صورت او را بشناسند...

مفضل از قول حضرت صادق علیه السلام می گوید:" لما ولد رسول الله صلی الله علیه و آله فتح لآمنة بیاض فارس و قصور شام ..." هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله به دنیا آمد برای آمنه علیها السلام نوری ساطع شد که در آن قصر های فارس و قصر های شام را نظاره کرد، فاطمه بنت اسد خندان نزد ابو طالب آمد و به او بشارت ولادت حضرت را داد، و آنچه را که آمنه گفته بود برای ابو طالب بیان کرد، ابو طالب به او فرمود: آیا از این امر تعجب میکنی؟ همانا تو وزیر او را برایش خواهی آورد!!

واقدی [تاریخ نویس مورد اعتماد] می گوید: ... پس از میلاد حضرت رسول صلی الله علیه و آله ابلیس خاک بر سر خود ریخت و اولاد خود را جمع کرد و به آنان گفت: ای فرزندان من! از وقتی که خلق شدم تا کنون چنین مصیبتی به من نرسیده!! به او گفتند: آن چه مصیبتی است؟ گفت: بدانید که در این شب مولودی به دنیا آمده که محمد نام دارد، به وسیلۀ او عبادت صنم ها و بت ها از میان برداشته می شود و دیگر بر بت ها سجده نمی شود و او مردم را به عبادت و بندگی خدای یکتا دعوت می کند...

واقدی می گوید: حوریان بهشتی محمد صلی الله علیه و آله را گرفته و در پارچه ای پیچیده و به آمنه دادند، و به سوی بهشت بازگشته و ملائکۀ آسمان ها را به میلاد پیامبر بشارت می دادند، در این هنگام چبرئیل و میکائیل به صورت آدمی نازل شدند و با آن دو طشت و ابریق بهشتی بود، جبرئیل رسول خدا را گرفته و می شست و میکائیل بر او آب می ریخت، و آمنه در گوشه ای از اتاق به آن دو نگاه می کرد، جبرئیل به آمنه گفت: ای آمنه ما او را از نجاست نمی شوئیم که او طاهر است و هرگز نجس نیست...

آمنه می گوید پس از آنکه او را شستشو دادند همهمه ای از پشت درب منزل شنیدم چبرئیل مرا گفت که اینان ملائکۀ آسمان های هفتگانه هستند، آمده اند تا بر رسول خدا صلی الله علیه و آله سلام کنند، آمنه می گوید: اطاق من وسعت پیدا کرد تا همۀ آنان در آن اتاق گروه گروه وارد شدند و بر او سلام می کردند و می گفتند: سلام بر تو ای محمد، سلام بر تو ای محمود، سلام بر تو ای احمد، سلام بر تو ای حامد...

پاک نشدن نام رسول خدا از تورات!!

امام حسن مجتبی علیه السلام فرمودند:" جاء نفر من الیهود الی رسول الله صلی الله علیه و آله فسأله أعلمهم عن أشیاء فأجابه صلی الله علیه و آله فأسلم و خرج رقاً أبیض فیه جمیع ما قال النبي صلی الله علیه و آله... " عده ای از یهودیان نزد حضرت رسول صلی الله علیه و آله آمده و عالم ترین آنان از حضرت پرسش هائی کرد و حضرت رسول جواب تمام آن ها را به او دادند، پس از آن یهودی اسلام آورد و پوست نازکی را درآورد که بر آن تمام چیز هائی که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرموده بود نوشته شده بود.

آنگاه او به رسول خدا گفت: ای رسول خدا! سوگند به پرودگار من آن ها را نسخه برداری نکردم مگر از الواحی که خدای عز وجل به موسی علیه السلام وحی کرده بود، و همانا در تورات فضل و برتری تو را چنان دیدم که به تورات شک کردم!! ای رسول خدا! چهل سال است که سعی می کنم نام تو را از تورات محو کنم، و هرگاه آن را محو می کنم باز میبینم که نام تو در آن نوشته شده است!!

ای رسول خدا! در تورات خوانده ام که این مسائل را غیر از تو نمی تواند جواب گوید، و خوانده ام زمانی که این سؤال ها بر تو عرضه می شود و تو جواب آن را میفرمائی جبرئیل در سمت راست تو و میکائیل در سمت چپ تو می باشند و وصی تو نیز در مقابل تو نشسته است. حضرت فرمودند: راست می گوئی، این جبرئیل است که اکنون در سمت راست من نشسته و میکائیل در سمت چپ من، و این وصی من علی بن ابی طالب است که در پیش روی من نشسته است.

السّلام علیک یا مبشّر، السّلام علیک یا نذیر، السّلام علیک یا منذر، السّلام علیک یا نور الله الذي یستضاء به، السّلام علیک و علی اهل بیتک الطیبین الطاهرین الهادین المهدیین، السّلام علیک و علی جدّک عبد المطّلب، و علی ابیک عبد الله، و علی امّک آمنة بنت وهب

فریاد ابوبکر و عمر در قعر جهنم!!

ain-almontagim — Sun, 16 Mar 2008 16:03:18 GMT

بســــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

عید بزرگ الهی، هلاک دشمن بزرگ اهل بیت علیهم السلام و قاتل رسول خدا صلی الله علیه و آله و فاطمۀ زهرا و فرزندش محسن علیهما السلام را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ شیعیان و محبین اهل بیت تبریک و تهنیت عرض میکنم

علت سکوت امیر المؤمنین علیه السلام

در جلد بیست و نهم از بحار الانوار مرحوم علامۀ مجلسی حدیثی از حضرت کاظم علیه السلام بیان فرموده که از آباء طاهرین خود نقل می کنند: امیر المؤمنین علیه السلام در دوران حکومت ظاهری خود در کوفه در پایان یکی از خطبه های خود فرمودند:" ألا و إني لأولی الناس بالناس و ما زلت مظلوماً منذ قبض رسول الله صلی الله علیه و آله، فقام الاشعث بن قیس لعنه الله فقال: یا امیر المؤمنین! لم تخطبنا خطبة منذ قدمت العراق إلا و قلت: و الله إني لأولی الناس بالناس، و مازلت مظلوماً منذ قبض رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم! و لمّا ولي تیم و عدي، ألا ضربت بسیفک دون ظلامتک؟!... "

آگاه باشید من بر مردم از خودشان اولی و برتر هستم، اما پیوسته از بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله مظلوم واقع شدم، در این هنگام اشعث بن قیس لعنة الله علیه از جا برخاست و گفت: ای امیر المؤمنین! از وقتی که به عراق آمده ای هرگز خطبه ای برای ما نخواندی مگر در آن از برتری خود بر مردم صحبت کردی و از مظلومیت خود سخن گفتی، پس چرا هنگامی که تیم و عدی [این دو نام قبیلۀ ابوبکر و عمر علیهما لعائن الله می باشد] ولایت را بر دست گرفتند شمشیر نکشیدی تا حق خود را از آنان بگیری؟!

امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: ای پسر زن می فروش! کلامی را گفتی پس [جواب آن را] گوش کن، به خدا سوگند نه ترس از جنگ با آنان مرا از قیام وا داشت و نه از ترس مرگ بود، تنها چیزی که مرا از جنگ با آنان وا داشت عهدی بود که با برادرم رسول خدا صلی الله علیه و آله داشتم.

رسول خدا به من فرمود: ای ابا الحسن! همانا این امت عهد و پیمان مرا می شکنند، همانا تو برای من مانند هارون برای موسی می باشی. به رسول خدا عرض کردم: ای رسول خدا! به چه چیز مرا امر میکنی اگر اینچنین کردند؟ حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: اگر یارانی برای خود پیدا کردی با آنان به جهاد بر خیز، و اگر یاوری نداشتی دست از جنگ با آنان بکش و خونت را حفظ کن تا آنکه مظلوم به من ملحق شوی.

هنگامی که رسول خدا از دنیا رفت به کار های او و خاکسپاری او مشغول شدم، آنگاه سوگند یاد کردم عبا به دوش نیندازم مگر برای نماز [از منزل بیرون نروم] تا آنکه قرآن را [با تفسیر و تأویل آن] جمع آوری کنم، این کار را کردم آنگاه قرآن را آوردم و به آنان [کسانی که خلافت را غصب کردند: ابوبکر، عمر و حزب شیطانی آنان] عرضه کردم، آن ها گفتند ما را حاجتی به آن نیست!!

سپس دست فاطمه و دو فرزندم حسن و حسین را گرفتم و بر درب منزل شرکت کنندگان در جنگ بدر و سبقت گیرندگان در قبول اسلام رفته و از آنان برای گرفتن حق خود (خلافت و پیاده کردن اسلام صحیح) کمک خواستم هیچیک از آنان غیر از چهار نفر: سلمان، ابوذر، مقداد و عمار مرا جواب نگفت، و حتی خویشانم آنانکه مرا برای دین خدا یاری می کردند مرا تنها گذاشتند!! و من ماندم بین دو نفر عقیل و عباس که در جنگ به یاری مشرکین علیه مسلمانان شرکت کرده بودند و خود را با فدا دادن به مسلمین آزاد کردند!!

اشعث لعنة الله علیه گفت: ای امیر المؤمنین! عثمان نیز اینچنین بود هنگامی که یاورانی برای خود پیدا نکرد دست از جنگ کشید تا آنکه مظلومانه کشته شد!!

حضرت فرمودند: ای پسر زن می فروش! اینچنین که تو قیاس میکنی نیست، همانا عثمان در جایگاهی نشست [تکیه زدن بر مسند خلافت] که جای او نبود، و لباسی را پوشید که برانداز او نبود، و با حق دست و پنجه نرم کرد و حق او را به زمین زد، سوگند به آن کسی که محمد را به نبوت مبعوث نمود اگر آن روزی که با ابوبکر بیعت شد چهل یاور پیدا کرده بودم در راه خدا با آنان به جهاد بر میخواستم. سپس حضرت فرمودند: ای مردم! همانا اشعث نزد پروردگار به اندازۀ بال مگسی ارزش ندارد، و او در دین خدا از تیز بز کم ارزش تر است.

برتری امیر المؤمنین بر ابوبکر و عمر

مرحوم علامۀ مجلسی از کتاب احتجاج نقل می کند در ایام غصب خلافت ابوبکر احمد بن همّام نزد عبادة بن صامت آمده و از او می پرسد:" یا أبا عمارة! أکان الناس علی تفضیل ابي بکر قبل أن یستخلف؟... " آیا مردم قبل از آنکه ابوبکر بر مسند خلافت تکیه زند برای او برتری قائل بودند؟ عبادة بن صامت به او می گوید: به پرودگار سوگند همانا علی بن ابی طالب بر خلافت از ابوبکر برتری داشت آنچنانکه رسول خدا برای پیامبری بر ابو جهل برتری داشت، و بیش از این برایت بگویم:

روزی در منزل رسول خدا صلی الله علیه و آله در خدمت حضرت نشسته بودیم، علی علیه السلام، ابوبکر و عمر بر درب منزل رسول خدا آمدند، آنگاه ابوبکر وارد شد، سپس عمر وارد شد، پس از آن علی علیه السلام بعد از آن دو نفر وارد شد، تو گوئی بر صورت رسول خدا خاکستر ریخته شد [از شدت ناراحتی رنگ حضرت تغییر کرد]، آنگاه فرمود:" یا علي! أیتقدمانک هذان و قد أمّرک الله علیهما؟! " ای علی! آیا این دو بر تو مقدم می شوند با آنکه پروردگار تو را بر آنان امیر قرار داده؟! ابوبکر عرض کرد: ای رسول خدا! فراموش کردم!! و عمر عرض کرد: سهوی بود که از من صادر شد!!

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: نه فراموش کردید و نه سهو و خطا بود [بلکه با علم مخالفت امر خدا نمودید]، همانا می بینم شما دو نفر با خلافت او می جنگید و آن را از چنگ او در می آورید، و بر این امر دشمنان خدا و دشمنان رسول خدا شما را یاری می کنند، و می بینم که شما دو نفر باعث می شوید که مهاجرین و انصار برای دنیا با شمشیر به صورت یکدیگر میزنند و همدیگر را می کشند، و اهل بیت خود را می بینم که مورد ظلم قرار گرفته اند و در شهر ها پراکنده گشته اند.

آنگاه رسول خدا آنچنان گریه کردند که اشکشان جاری شد، سپس فرمودند: ای علی! صبر کن، صبر کن، تا آنکه امر خدا به جهاد نازل شود، و لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظیم، همانا برای تو از اجر و پاداش در هر روزی به مقداری است که دو کاتب تو نمی توانند آن را [از کثرت آن] بنویسند، پس اگر توانستی [و یارانی پیدا کردی] پس شمشیر شمشیر.. قتل قتل..[یعنی با آنان به جنگ برخیز] تا آنکه امر خدا و رسول او را گردن نهند، زیرا که تو بر حق هستی و آنکه با تو مخالفت کند بر باطل می باشد، و اینچنین است حال ذریه و اولاد تو بعد از تو تا روز قیامت.

فریاد ابوبکر و عمر در قعر جهنم

مرحوم علامۀ مجلسی در تفسیر آیۀ " انّ أنکر الأصوات لصوت الحمیر " همانا زشت ترین و گوش خراش ترین صدا ها به یقین صدای خران است، روایت می کند از امیر المؤمنین علیه السلام که فرمودند: خدا گرامی تر از آن است که چیزی را خلق نماید آنگاه بر او عیب گیرد، همانا منظور پروردگار از این آیه ابوبکر و عمر هستند [که به خواست خود ره ذلت و پستی را گرفتند و از انسانیت خود را خارج ساخته مانند چهارپایان شدند بلکه پست تر از آن ها، اولئک کالانعام بل هم اضل] هنگامی که به صورت دو الاغ در تابوتی از آتش در قعر جهنم قرار می گیرند، هر زمان که در آن آتش سوزان فریاد می زنند تمام اهل جهنم از فریاد آن دو به ستوه می آیند!!

در کتاب مشارق انوار الیقین في اسرار امیر المؤمنین علیه السلام از محمد بن سنان روایت شده که امیر المؤمنین علیه السلام روزی به عمر لعنة الله علیه فرمودند:" یا مغرور! إنّي أراک في الدنیا قتیلاً بجراحة من عبد ام معمر، تحکم علیه جوراً فیقتلک توفیقاً، یدخل بذلک الجنة علی رغم منک... " ای مغرور! همانا می بینم تو را که به جراحتی که از غلام ام معمر ..

[شجاع الدین فیروز کاشانی معروف به ابو لؤلؤ]

..به تو می رسد به هلاکت میرسی، و بر خلاف خواستۀ تو بخاطر کشتن تو وارد بهشت می شود، اما تو و رفیقت (ابوبکر) از جوار رسول خدا صلی الله علیه و آله [در روز رجعت] بیرون کشیده می شوید، و به شاخه های درخت بزرگ خشکیده ای کشیده می شوید [ و برای امتحان مردم] آن درخت برگ می دهد و با دیدن آن درخت، کسانی که به تو دل داده اند از دین خارج می شوند.

عمر عرض کرد: چه کسی آن کار [به درخت کشیدن] را انجام می دهد ای ابا الحسن؟ حضرت فرمودند: گروهی که شمشیر ها را از غلاف [برای اصلاح دین و پاک کردن دنیا از ظلم و جور] بیرون کشیده اند، آنگاه آن آتشی که برای سوزاندن ابراهیم علیه السلام روشن شد آورده می شود [و به آتش کشیده می شوید] و جرجیس و دانیال و تمام پیامبران و صدیقان در آن روز حاضر می شوند، آنگاه بادی بلند می شود و خاکستر شما را به باد می دهد!!

پایه گذاران ظلم چه کسانی بودند؟!

شخصی از حضرت باقر علیه السلام در مورد ابوبکر و عمر پرسید، حضرت فرمودند:" ما تسألني عنهما؟! فوالله ما مات منا میّت قطّ إلا ساخطاً علیهما، و ما منّا الیوم إلا ساخطاً علیهما یوصي بذلک الکبیر منّا الصغیر ... " از چه چیز آن دو سؤال میکنی؟! به پروردگار سوگند کسی از ما (اهل بیت) از دنیا نرفت مگر با دشمنی بر آن دو، و کسی از ما نیست مگر آنکه بزرگان به کوچکتر ها بر دشمنی با آن دو سفارش می کند، آن دو به ما ظلم کردند، و حق ما را از بین بردند، و اولین کسانی بودند که بر دوش های ما سوار شدند [شدت ظلم و تعدی] و در اسلام شکافی وارد کردند که هرگز بسته نمی شود تا قائم ما قیام کند و متکلم ما سخن گوید.

بدان به خدا سوگند آنگاه که قائم ما قیام نماید و متکلم ما سخن گوید چیز هائی برای مردم از آن دو روشن می شود که مکتوم و پنهان مانده، به پروردگار سوگند هیچ بلا و ظلمی پایه گذاری نشد و بر ما وارد نشد مگر آن دو اساس اول آن را پایه گذاری کردند، لعنت خدا و ملائکه و مردم بر آن دو باد.

اللهم إنا نسألک أن تأذن لولیّک في إظهار عدلک في عبادک، و قتل أعدائک في بلادک، حتی لا تدع للجور یا ربّ دعامة إلا قصمتها، و لا بقیّة إلا أفنیتها، و لا قوّة إلا أوهنتها، و لا رکناً إلا هدمته، و لا حدّاً إلا فللته، و لا سلاحاً إلا أکللته، و لا رایةً إلا نکّستها، و لا شجاعاً إلا قتلته، و لا جیشاً إلا خذلته