میلاد ابو الائمه، سید الشهدا، شافع روز جزا، خامس آل عبا حضرت ابا عبدالله، همچنین حضرت سجاد امام زین العابدین و حضرت ابا الفضل العباس را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ محبین تبریک و تهنیت عرض می کنم و از همۀ دوستان در این ایام مبارک و با عظمت برای تعجیل فرج حضرت التماس دعا دارم

بســـــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

روز خلاص از جهالت، روز نجات از جهل و نادانی، روز بعثت رسول خدا محمد مصطفی صلی الله علیه و آله به پیامبری را به فرزند برومندش منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ مؤمنین و رستگاران تبریک و تهنیت عرض می کنم و آرزوی خلاص و نجات از ظلم و بیدادگری در روز ظهور فرزندش را داریم

ابوطالب بهترین سرپرست برای محمد !

معصومین علیهم السلام نه تنها از بدو خلقت جسمانی بلکه  قبل از تولد مقام عصمت را دارا هستند و همچنین مقام خلیفة اللهی را، و احتیاجی به سرپرستی کسی ندارند بلکه وجود آنان در روی زمین باعث بقاء حیات و ادامۀ آن است. از قبل از تولد حضرت رسول صلی الله علیه و آله مردم و ساکنین مکه برکات وجود حضرت را می دیدند، و هنگامی که مرضعۀ حضرت حلیمه خاتون برای شیر دادن به حضرت انتخاب شد نیز برکات حضرتش بر او و خانواده و همراهیان و شهروندانش نمایانگر بود، اما سنت پروردگار بر این قرار گرفته تا همۀ امور با اسباب و وسائل آن انجام شود " أبی الله أن یجري الامور إلا بأسبابها " رسول خدا صلی الله علیه و آله پدر و مادر خود را از دست داده بودند و به ظاهر در زیر سرپرستی حضرت عبد المطلب بودند اما مدتی نگذشت که حضرت عبد المطلب نیز وفات کرد.

فاطمه بنت اسد سلام الله علیها می گوید: هنگامی که وفات حضرت عبد المطلب علیه السلام نزدیک شد فرزندان خود را جمع نموده و به آنان فرمود: کدامیک از شما سرپرستی محمد را قبول می کنید؟ آن ها گفتند: ذکاوت محمد بیش از همۀ ما می باشد، از او بخواه یک نفر از ما را خود برای کفالت انتخاب نماید!!

عبد المطلب رو به رسول خدا صلی الله علیه و آله که در آن روز به ظاهر کودکی بود کرده گفت: ای محمد! جد تو در شرف سفر قیامت است، کدامیک از عموها و یا عمه های خود را قبول داری که سرپرستی تو را بر عهده داشته باشند؟ حضرت به صورت یکایک آن ها نگاه کرده و سپس به سوی حضرت ابو طالب شتافت، حضرت عبد المطلب فرمود: ای ابوطالب! همانا دینداری و امانتداری تو را خوب می دانم، تو بهترین سر پرست برای او می باشی، آنگونه که من برای محمد بودم تو نیز همانگونه باش.

فاطمه بنت اسد مادر دوم رسول خدا!

فاطمه بنت اسد می گویدهنگامی که عبد المطلب از دنیا رفت شوهرم ابوطالب محمد را به منزل ما آورد و من خدمت او را بر عهده گرفتم و او مرا مادر صدا می کرد!! در باغ منزل ما درخت های خرمائی بود، هر روز حدود چهل کودک از سنین عمر محمد به منزل ما می آمدند و آنچه از خرما روی زمین ریخته شده بود جمع کرده و می خوردند، و من هرگز ندیدم که محمد گوی سبقت از آن ها بگیرد و از دست آن کودکان خرما ها را درآورد، در حالی که کودکان پیوسته این کار را می کردند و از دست یکدیگر خرما می گرفتند.

سر فرود آوردن شاخه های خرما

فاطمه بنت اسد می گوید: هر روز من دو مشت خرما برای محمد کنار می گذاشتم و کنیزک من نیز دو مشت خرما برایش کنار می گذاشت، روزی هم من و هم کنیزکم فراموش کردیم برای او خرما بگذاریم و محمد خوابیده بود، بچه ها آمدند و هرچه خرما روی زمین ریخته بود جمع کردند و رفتند، من از شدت شرم و خجالت خوابیدم و آستین خود را به صورت انداختم تا وقتی که محمد بیدار می شود و بر می خیزد مرا نبیند، محمد برخاست و به باغ رفت و خرمائی روی زمین نیافت، به داخل منزل آمد کنیزک به او گفت: ما فراموش کردیم برای شما خرما کنار بگذاریم و کودکان آمده و هرچه بود خوردند، محمد به باغ برگشت و کنار درخت خرمائی ایستاد و به آن اشاره نموده و فرمود: ای درخت خرما! من گرسنه ام، ناگهان دیدم شاخه هائی از درخت که بر آن رطب بود پائین آمدند و محمد هر قدر که می خواست از آن ها خورد سپس شاخه ها به جای خود برگشتند!!!

بشارت ابوطالب به آمدن وصی برای نبی

فاطمه بنت اسد می گوید: من بسیار از این عمل در حیرت و تعجب فرو رفتم، و هر روز وقتی ابوطالب به منزل باز می گشت و در را می کوبید به کنیز می گفتم در را باز نماید، آن روز هنگامی که ابوطالب دق الباب نمود پای برهنه به سوی در شتافتم و در را برویش باز نموده و آنچه را دیده بودم بازگو کردم، ابوطالب گفت: ای فاطمه! همانا او بزودی پیامبر خواهد بود و تو برای او وزیرش را خواهی آورد!!! چند سال گذشت و من آنچناکه ابوطالب گفته بود علی را برای رسول خدا محمد مصطفی صلی الله علیه و آله آوردم..

 صلوات الله علیک یا رسول الله و علی ابن عمک و ابنتک و علی اولادهما الائمة المعصومین، و جعلنا من شیعتکم و محبیکم، و رزقنا الله زیارتکم في الدنیا و شفاعتکم في الآخرة

                                            بســـــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

بیست و پنجم ماه رجب شهادت باب الحوائج حضرت کاظم موسی بن جعفر را به منتقم آل محمد و شیعیان و محبین حضرتش تسلیت عرض می کنم

وزیری شیعه در دربار هارون!

علی بن یقطین در زمان هارون الرشید (سفیه) منصب وزارت را دارا بود، روزی از حضرت کاظم اجازه خواست تا از مقام وزارت کناره گیری کرده و استعفا بدهد، حضرت به او اجازه نداده و فرمودند: چنین نکن زیرا بودن تو در آن مقام مایۀ خوشنودی ما و باعث عزت و سر بلندی برای برادرانت (شیعیان) می باشد، و چه بسا پروردگار بوسیلۀ تو مشکلاتشان را جبران نماید، و باعث شود آتش ظلم ظالمین و شر آنان از اولیاءالله برکنار شود.

ای علی! کفارۀ بودن تو در نزد سلطان جائر و ظالم نیکی نمودن به برادران دینی (شیعه) می باشد. ای علی! تو ضامن شو یک کار برای من انجام دهی و من در عوض سه چیز را برایت ضمانت می کنم: به من قول بده و تعهد ببند که کسی از اولیاء و شیعیان ما از تو خواهشی نکند مگر آنکه حاجتش را برآورده سازی و او را گرامی بداری، و من در مقابل برای تو ضامن می شوم که هرگز سقف زندان بر سرت سایه نیندازد (زندان نشوی)، و برندگی شمشیر را لمس نکنی (ظالم تو را به قتل نرساند)، و هرگز فقر و بیچارگی در منزل تو وارد نشود (همیشه غنی و بی نیاز باشی)، ای علی! هرکه مؤمنی را خوشنود کند در مرحلۀ اول خدا را خوشنود ساخته و پس از آن رسول خدا صلی الله علیه و آله را و بعد از آن ما اهل بیت را مسرور نموده است!!

تقیه نمودن به امر امام

حقیقت گوئی و صدق در کلام و عمل، دستور دین اسلام است اما در بعض اوقات باید تقیه نمود، در صورتی که امر مهمتری در کار باشد نباید حقیقت را بیان کرد، همانند مؤمن اسرائیلی که در دربار فرعون بود و ایمان خود را مخفی داشته بود، و حضرت ابوطالب علیه السلام که برای حفاظت از رسول خدا صلی الله علیه و آله ایمان خود را کتمان نموده بود، و عمار یاسر که برای حفظ جان خود اظهار کفر نمود و حال آنکه از آن بری بود.

علی بن یقطین از شیعیان اهل بیت علیهم السلام بود اما حقیقت عقیدۀ خود را پنهان ساخته بود تا بتواند به کار خود ادامه دهد و از این منصب و پست خود برای یاری کردن به شیعیان بهترین استفاده را می کرد، اگر هارون سفیه پی میبرد که او شیعه می باشد حکم اخراج او را صادر می کرد اگر او را زندان و شکنجه نمی نمود.

روزی علی بن یقطین برای حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام نامه ای نوشت و در آن نامه از حضرت خواست تا روش و طریقۀ وضو را برای او بیان فرمایند زیرا علما در شستن و مسح مواضع وضو اختلاف داشتند، لذا دستور صحیح آن را از حضرت جویا شد، حضرت در جواب او نوشتند: آنچه اکنون تو را به آن امر می کنم این است: سه مرتبه مضمضه می کنی و سه مرتبه استنشاق نموده، و سه مرتبه صورت خود را می شوئی و.... [حضرت به همان ترتیبی که بکری ها یعنی مخالفین اهل بیت و پیروان ابوبکر و عمر وضو می سازند او را فرمان دادند!!!]، پس از آن نوشتند: هرگز مخالف این دستور عمل نکن!!

دشمنی با شیعه به سبب اهل بیت

علی بن یقطین پس از آنکه نامه را خواند بر همین روش وضو می ساخت. عده ای از دشمنان اهل بیت نزد هارون آمده بودند و بر علیه علی بن یقطین سخن چینی کرده بودند، و از آن جمله گفته بودند: این مرد شیعه است و باید از دربار بیرون شود. آن ها به سبب دشمنی با اهل بیت با شیعه و پیروان آنان دشمن بودند و از جملۀ شیعیان علی بن یقطین بود که پست مهمی هم در دربار هارون داشت و این امر برای دشمنان اهل بیت بسیار گران تمام شده بود.

علی بن یقطین مردی امین و درستکار بود و هارون نمی خواست وزیری با این مواصفات را از دست بدهد، با خود فکر کرد برای اینکه یقین کنم که سخن بدگویان نسبت به علی بن یقطین صحیح است یا نه وضوی او را زیر نظر می گیرم زیرا وضوی رافضی ها (شیعه) کوتاه است!!

بدون آنکه علی بن یقطین بداند هنگام نماز که شد هارون مخفیانه او را زیر نظر گرفت، آنگاه که علی بن یقطین به روشی که امام دستور داده بودند وضو ساخت هارون خوشحال از پشت دیواری که مخفی شده بود بیرون آمد و گفت: ای علی! دروغ گفتند آن کسانی که پنداشتند تو رافضی هستی!!

پس از آن نامه ای از حضرت کاظم سلام الله علیه به علی بن یقطین رسید که در آن نوشته شده بود: از این پس آنچنان که پروردگار تو را امر نموده وضو بساز: یک مرتبه صورت خود را به قصد فریضه و وجوب بشوی و مرتبۀ دوم برای کامل کردن وضو و استحباب، و همچنین دست های خود را از آرنج می شوئی، و از باقیماندۀ رطوبت آبی که دست ها را شسته ای قسمت مقدم سر و ظاهر قدم های خود را مسح می کنی، آن ترسی که برای تو بود بر طرف شد!!

اللهم صلّ علی الأمین المؤتمن موسی بن جعفر البر الوفي الطاهر الزکي النور المبین المجتهد المحتسب الصابر علی الأذی فیک، اللهم صلّ علی محمد و اهل بیته و صلّ علی موسی بن جعفر وصي الأبرار و امام الأخیار و عیبة الأنوار و وارث السکینة و الوقار و الحکم و الآثار الذي کان یحیی اللیل بالسّهر إلی السّحر بمواصلة الاستغفار حلیف السجدة الطویلة و الدموع الغزیرة و المناجات الکثیرة و الضراعات المتّصلة

                                            بســـــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

      نيمۀ ماه رجب شهادت حضرت زینب سلام الله علیها را به منتقم آل محمد علیهم السلام و شما

                                  دوستان و محبین عمۀ سادات تسلیت عرض می کنم

کاروان بی سالار

هنگامی که کاروان کربلا از سفر هشت ماهۀ خود برگشت، کاروانی بی سالار و  برگشتی که با از دست دادن عزیزان بود، بر گشتی پس از اسارت، برگشتی پس از حوردن تازیانه های دشمن دون، برگشتی پس از .....، به امر حضرت سجاد علیه السلام شخصی وارد مدینه شده و خبر وصول کاروان داغدیده را به اهل شهر داد، مردم همه از بزرگ و کوچک، پیر و جوان، مرد و زن به سمت دروازۀ شهر حرکت کردند، آنان هراسان آمدند تا از صحت و سقم خبر هائی که در این مدت رسیده بود آگاه شوند، نشانه های عزا از دور نمایان بود و غیر از حضرت سجاد علیه السلام مردی دیگر در جمع کاروانیان نبود..

زنان مدنی وارد خیمۀ بانوان شده و حضرت زینب را دیدند که با دیگر بانوان لباس سیاه به تن دارند، دیگر لازم نبود سخنی گفته شود، همه چیز بیان شد، آنان صدا به گریه و شیون بلند کردند و بر سر میزدند.

درد های دل زینب

حضرت زینب سلام الله علیها قصه های سفر را می گفتند، از ورود به دشت کربلا، از تشنگی اطفال، از شهادت علی اکبر و قاسم، از شهادت طفل صغیر، از شهادت ابا الفضل رشید، از شهادت مظلومانۀ عزیز زهرا حضرت ابا عبدالله، قصۀ اسارت و ضربه های تازیانه، از ورود کوفه و زندان ابن زیاد، از شماتت شامیان و شادی آنان، از خرابه نشینی و شهادت نازدانۀ برادر، زینب کبری می گفت و همه گریه می کردند و بر سر میزدند.

آنگاه مردم به همراه اهل بیت داخل مدینه شدند، هنگامی که چشم بی بی به مرقد جدشان رسول خدا صلی الله علیه و آله افتاد شروع به مرثیه سرائی نموده و خطاب به جد بزرگوار خود چنین گفت: ای جداه! خبر شهادت فرزندت حسین را برایت آورده ام، گوئی اکنون پس از سال ها صدای بی بی شنیده می شود که چگونه با جد خود درد های دلش را بازگو می کند و از کوچک و بزرگ سفرش جد خود را با خبر می کند، اگرچه رسول خدا خود آگاه تر از همه به این ماجرا بود، پس از آنکه حضرت زینب از سخن باز ایستاد صدای نالۀ حزینی از مرقد رسول خدا شنیده شد که تمام مردم آن را شنیدند و صدا به گریه بلند نمودند.

شهادت یا وفات؟

حضرت زینب سلام الله علیها پس از بازگشت از کربلا پیوسته در حال حزن و اندوه بسر می بردند تا آنکه از غصۀ این غم عظمی دار حیات را وداع گفتند و عده ای را عقیده بر این است که حکومت اموی که عادتش بر این بود تا مخالفین حکومت کسانی که افشاگر ظلم های آنان بودند را بوسیله های مختلف به قتل می رساند، و چون بی بی حضرت زینب در مجالس عزائی که برای برادر شهید و مظلوم خود می گرفتند ظلم های بنی امیه را که به اباعبدالله و اهل بیت مظلومش وارد شده بود را بیان می کردند، بعید نیست که ایشان نیز به سم غاصبین خلافت به شهادت رسیده باشند.

صلوات الله علیکِ یا زینب یا بنت امیر المؤمنین، یا سیدتنا و مولاتنا انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بکِ الی الله و قدمناکِ بین یدي حاجاتنا یا وجیهة عند الله إشفعي لنا عند الله

                                            بســــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

میلاد با سعادت آقا امیرالمؤمنین و حضرت جواد الائمه را به منتقم آل محمد علیهم السلام و شما دوستان و محبین اهل بیت تبریک و تهنیت می گویم و در این ایام از همۀ شما التماس دعا دارم

حلال المشاکل

موسی بن عیسای انصاری می "گوید: من در کنار امیر المؤمنین علیه السلام در مسجد النبی نشسته بودم پس از آنکه نماز عصر را به امامت حضرت رسول صلی الله علیه و آله به اتمام رسانده بودیم، مردی وارد شد و به سوی حلال المشاکل امیر المؤمنین علیه السلام رفته و به حضرت عرض کرد: ای ابا الحسن! حاجتی دارم و می خواهم با من بیائی و مشکل مرا حل کنی، حضرت مشکل مرد را جویا شد، او گفت: مرد فقیری هستم و در خانه ای زندگی می کنم که دارای درخت خرمائی می باشد، با وزیدن باد و یا نشستن پرندگان بر درخت خرماهائی می ریزد، من و فرزندانم از آن ها می خوریم بدون آنکه خود ما از درخت آن ها را با سنگ و چوب چیده و جدا کرده باشیم، اما صاحب منزل راضی نیست، حالا شما بیائید واسطه شوید تا شاید رضایت او را جلب کنید.

موسی بن عیسی می گوید: حضرت برخاستند و من نیز با حضرت برخاسته و به سوی صاحب منزل رفتیم، حضرت به او سلام فرمود، مرد از دیدن حضرت بسیار خوشحال شده و حضرت را خوش آمد گفت، سپس پرسید: چه باعث شده نزد من بیائید؟ حضرت فرمودند: خواهشی از تو دارم، صاحب منزل گفت: ان شاءالله برآورده می شود، آن خواهش چیست؟ حضرت فرمودند: این مرد در فلان منزل تو سکنی گزیده، و می گوید: در آن منزل درخت خرمائی هست که هرگاه از میوۀ آن روی زمین می ریزد – بدون آنکه خود و یا فرزندانش آن ها را از درخت جدا کنند – از آن ها استفاده می کنند، و تو راضی نیستی که آن ها از این خرما ها استفاده کنند!! از تو می خواهم او را حلال نموده و رضایت دهی..

ترجیح دنیا بر آخرت!!

آن مرد قبول نکرد و خواهش حضرت را نپذیرفت!! حضرت برای دومین بار از او خواهش نموده ودر خواهش خود اصرار کردند، اما صاحب منزل به هیچ وجه راضی نشد!!! حضرت فرمودند: به پروردگار سوگند اگر تو به این امر راضی شوی رسول خدا در عوض آن، باغی در بهشت به تو می دهند و من این را برای تو ضمانت می کنم، اما صاحب منزل بر کلام خود بود و راضی نمی شد!!! حضرت پیوسته با او صحبت می کردند تا اینکه شب نزدیک شد.

حضرت امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: ای مرد! آیا منزلت را به فلان باغ من می فروشی؟ صاحب منزل فوراً قبول کرد و گفت: آری!! سپس گفت خدا و موسی بن عیسی را شاهد می گیرم که منزلم را به قیمت باغ شما فروختم، حضرت فرمودند: پروردگار و موسی بن عیسی را شاهد می گیرم که باغ خود را با تمام درخت ها و میوه هایش به این منزل می فروشم، آیا تو نیز منزل را با درخت و باغچۀ آن به من فروختی؟ آن مرد گفت: آری.

حضرت به مرد فقیر رو کرده فرمودند: ای مرد! برخیز و داخل منزل خود شو، خدای تعالی برایت مبارک گرداند، بعد از این تو مالک این منزل هستی. در این هنگام صدای اذان بلال را شنیدیم، با حضرت به سوی مسجد رفتیم و با حضرت رسول صلی الله علیه و آله نماز گذارده و سپس مردم همه متفرق شده و به منازل خود رفتند. موسی بن عیسی می گوید: برای نماز صبح به مسجد رفتم و با مردم نماز صبح را با رسول خدا خواندیم، پس از نماز حضرت مشغول تعقیبات نماز بودند که امین وحی حضرت جبرئیل علیه السلام بر حضرت نازل شد و برای حضرت از جانب پرودگار وحی آورد.

شأن نزول سورۀ و اللیل

پس از لحظاتی حضرت رو به اصحاب کرده فرمودند: چه کسی از شما دیروز عمل خیری انجام داده، همانا پروردگار آن را برای من بیان نموده، آیا شما مرا خبر می دهید یا من خبر آن را برایتان بازگو کنم؟ امیر المؤمنین علیه السلام فرمودند: ای رسول خدا! شنیدن از شما نیکوتر است.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: هم اکنون جبرئیل بر من نازل شد و سلام پرودگار را برای من آورده و به من گفت: همانا امیر المؤمنین علی علیه السلام دیروز کاری بس بزرگ انجام داده، به او گفتم: ای حبیب من، جبرئیل! آن چه کاری است؟ او گفت: ای رسول خدا! بخوان، به او گفتم: چه بخوانم؟ جبرئیل گفت: بخوان " بسم الله الرحمن الرحیم. و اللیل إذا یغشی... و لسوف یرضی " قسم به شب در آن هنگام که جهان را بپوشاند و قسم به روز هنگامی که تجلی کند، و قسم به آنکس که جنس مذکر و مؤنث را آفرید، که سعی و تلاش شما مختلف است، پس آنکس که انفاق کند و پرهیزگاری پیشه کند، و جزای نیک الهی را تصدیق نماید، ما او را در مسیر آسانی قرار می دهیم، اما کسی که بخل ورزد و بی نیازی طلبد و پاداش نیک را انکار کند بزودی او را در مسیر دشواری قرار دهیم، و در آن هنگام که سقوط کند اموالش به حال او سودی نخواهد داشت، به یقین هدایت کردن به عهدۀ ما می باشد، و آخرت و دنیا از آن ماست، و من شما را از آتشی که زبانه می کشد  بیم می دهم، کسی جز بدبخت ترین مردم وارد آن نمی شود، همان کس که حق را تکذیب کرده و به آن پشت نمود، و بزودی با تقوا ترین مردم از آن (آتش جهنم) دور داشته می شود، همان کس که مال خود را می بخشد تا [آن مال] نمو کند، و هیچ کس را نزد او حقی نیست تا بخواهد او را جزا دهد، بلکه هدفش جلب رضای خدای بزرگ اوست، و بزودی راضی می شود..

ای علی! آیا تو نبودی که منزل را پس از آنکه آن را خریدی در راه خدا صدقه دادی، و باغ خود را بخشیدی؟ امیر المؤمنین علیه السلام عرض کردند: آری ای رسول خدا، حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند: و این سوره در مورد تو نازل شد و این برای تو می باشد، آنگاه حضرت امیر المؤمنین را به سینه چسبانده و بین دو چشم حضرت را بوسه زده و فرمودند: همانا تو برادر من و من برادر تو می باشم [و در جمیع صفات با هم شریک هستیم].

صلوات الله علیک یا رسول الله و علی ابن عمک امیر المؤمنین و علی ابنتک فاطمة الزهراء و علی اولادک المعصومین و رحمة الله و برکاته