سلمان محمدی می گوید: هنگامی که پیامبر صلی الله علیه و آله بیمار شد، همان بیماری که در آن به شهادت رسید، خدمت رسول الله رفتم و فاطمه سلام الله علیها را دیدم که بر پدر وارد شد، هنگامی که پدر را به آن حال دید به گریه درآمد، پیامبر او را گفت: دخترم چرا گریه می کنی؟ فاطمه گفت: چگونه گریه نکنم و حال آنکه شما را در این حال می بینم!!   

شهادت حضرت رسول صلی الله علیه و آله و همچنین شهادت فرزندشان حضرت رضا علیه السلام را به منتقم آل محمد علیهم السلام و جمیع شیعیان و محبین اهل بیت علیهم السلام تسلیت عرض می کنم.  

قلّت مؤمنین و کثرت منافقین!!  

پنجشنبۀ سیاه!!  

امامت از زبان حضرت رضا علیه السلام  

اللهم صلّ علی محمد و آل محمد، و بارک علی محمد و آل محمد، و تحنّن علی محمد و آل محمد، و سلّم علی محمد و آل محمد کأفضل ما صلیت و بارکت و ترحّمت و تحنّنت و سلّمت علی ابراهیم و آل ابراهیم انّک حمید مجید

                                         بســــــــــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

یا ولدي قتلوک، و من شرب الماء منعوک، أتراهم ما عرفوک؟!!!!!.... ای پسرم! تو را کشتند و از نوشیدن آب تو را مانع شدند، آیا می بینی که نشناخته با تو چنین کردند؟!!!!

"قسمتی از فرمودۀ رسول خدا صلی الله علیه و آله با سر بریدۀ ابا عبد الله علیه السلام در رؤیائی که هند همسر یزید لعنة الله علیه دید "

چه کسی ابا عبد الله را به شهادت رساند؟

یزید همچون پدرش معاویه علیهما لعائن الله حقائق را از مردم مخفی می کرد، خود را مدافع دین و اهل بیت علیهم السلام را کافر و خارجی در مقابل مردم جلوه داده بود!!! اما پس از خطبه های آتشین و بیدار کنندۀ حضرت سجاد و حضرت زینب سلام الله علیهما و دیگر اتفاق هائی که در شام در مدت اسارت اهل بیت واقع شد، و همچنین شهادت سه سالۀ اباعبد الله، مردم رفته رفته از خواب غفلت بیدار شدند و می رفت تا چهرۀ واقعی یزید برای آنان شناخته شود و کم و بیش اعتراض هائی به یزید می شد، که چرا با اهل بیت رسول خدا چنین کردی؟!

یزید به مردم وا نمود کرد که مقصر در قتل پسر رسول خدا نبوده، و ادعا نمود که اصلا از شهادت آن بزرگوار بی اطلاع بوده، و رضایت در این امر نداشته!!! و می گفت اگر من در آن معرکه بودم از جان و مال و فرزندان خود گذشته و ابا عبد الله را تا جائی که در امکان داشتم کمک و یاری می کردم!!!

پس از آن سر کرده های لشکر از جمله: شبث بن ربعی، شمر بن ذی الجوشن، سنان بن انس و خولی را حاضر نموده و از هریک سؤال می کرد:آیا تو بودی که حسین را کشتی؟ و آنان که قبل از این هریک برای تقرب به یزید و گرفتن جائزه ادعا می کردند که قاتل حسین بن علی هستند، اما اکنون که می دیدند ورق برگشته گناه را به دیگری نسبت می داد تا نوبت به آخرین آنان رسید، و او پس از امان گرفتن از یزید، به او گفت: حسین را آن کشت که پرچم های جنگ را بر افروخت و لشکر زیادی برای کشتن او و یارانش که چند نفری بیش نبودند پی در پی می فرستاد!!! یزید پرسید: مقصود تو کیست؟ او گفت: مقصود من تو هستی ای یزید!!!

اما نه تنها یزید قاتل اباعبد الله و فرزندان و اصحاب با وفایش می باشد که تمام کسانی که به نحوی در عاشورا شرکت داشتند از عبید الله بن زیاد و عمربن سعد وشمر و .... گرفته تا کسانی که بعد از قصۀ عاشورا به دنیا آمدند و عاشورا را شنیدند و به امر یزید راضی بودند تا به امروز و بعد از امروز!!! چرا که به فرمودۀ رسول خدا صلی الله علیه و آله:" ان الرجل إذا رضي هدي الرجل و عمله فهو مثله " اگر انسانی عقیده و عمل کسی را قبول داشته باشد همانند او خواهد بود.

پرستو های شکسته بال

در کتاب ناسخ التواریخ و خصائص الزینبیه و معالی السبطین و..... آمده است که پس از چندین روز از اقامت اهل بیت ابا عبد الله علیهم السلام در شام، یزید لعنة الله علیه دید که دیگر جای ماندن آنان در شام نیست و اگر بیش از این آنان در شام باشند خوف آن است که مردم بر علیه او شورش کنند و حکومت را از چنگال او در آورند!! آنان را طلبید و رأی آنان را در مراجعت به مدینه و بقاء در شام پرسید، آنان فرمودند: ما می خواهیم به مدینه برگردیم.

آنگاه یزید لعنة الله علیه پس از آنکه محمل هائی آراسته به دیباج و پارچه های رنگین ترتیب داد، به ام کلثوم رو کرده و مقداری پول به آن حضرت داده گفت:" خذوا هذا المال عوض ما أصابکم !!" این مال را در عوض آن سختی هائی که به شما گذشت بگیرید!!

ام کلثوم سلام الله علیها فرمود: چقدر بی شرم و بی حیا هستی!! برادرم و اهل بیتم را می کشی و در عوض آن به ما پول می دهی!!! و حضرت زینب سلام الله علیها فرمودند:" إجعلوها سوداء حتی یعلم الناس إنا في مصیبة و عزاء لقتل اولاد الزهراء " ما سوار این محمل ها نمی شویم، آن ها را سیاهپوش کنید تا مردم بدانند ما عزادار و مصیبت زدۀ اولاد زهرا سلام الله علیها هستیم.

پس از آن اهل بیت اباعبد الله مانند پرستو های شکسته بال محزون و دل شکسته در حالی که دختری سه ساله را در خرابۀ شام بجا گذاشته بودند بر محمل ها سوار شده و از شام خارج شدند...

 نعمان بن بشیر به همراه چندین نفر مأمور بود تا این کاروان عزادار و محزون را در این سفر یاری کند!!

هنگامی که این کاروان به عراق نزدیک شد از نعمان خواستند تا آنان را از راه کربلا عبور دهد تا آنکه بر مزار عزیزان خود رفته عزاداری کنند و تجدید عهدی نمایند، زیرا هنگامی که آنان را از کربلا کوچ می دادند یزیدیان نگذاشتند تا این داغداران حتی وداعی با آن جسد های روی زمین سوزان افتاده داشته باشند!!!

گل هائی که بر مزار عزیزان ریخته شد!!

هنگامی که اهل بیت به سرزمین کربلا رسیدند و چشمشان به مزار عزیزانشان افتاد مانند گل هائی از روی محمل ها خود را بر قبر های عزیزان انداختند، هریک قبری را در برگرفته بود و با صاحب مرقد درد های دلش را بازگو می کرد، از آن لحظه ای که ذو الجناح با زین  واژگون به خیام بازگشت، و آن لحظۀ وداع و کوچ از کربلا، و دوران اسارت، و زندان ، و شکنجه، و ذلت هائی که در شام دیدند، و از دست دادن سه سالۀ مظلوم و .....

جابر بن عبد الله انصاری قبل از ورود اهل بیت به کربلا رسیده بود، و از طرفی دیگر بادیه نشینان که خبر شهادت امام حسین و یارانش به آنان رسیده بود برای زیارت آن بدن های مطهر آمده بودند، حضرت زینب و دیگر داغدیده ها مرثیه خوان بودند و صحرای کربلا شاهد عزای عظمائی بود، صدای گریه و آه سوزان مردان و زنان و کودکان تمام فضا را گرفته بود..

پس از سه روز حضرت سجاد علیه السلام که شاید بیش از هرکس رغبت به رفتن نداشتند، دستور حرکت از کربلا را دادند!! به حضرت گفته شد اجازه دهید تا این بانوان عزاداری کنند و بیش از این بمانید، حضرت فرمودند بر جان عمه ام زینب ترسانم، چیزی نمانده که از غصه قالب تهی کند، نه خواب دارد نه خوراک، از قبری بر می خیزد و بر قبر دیگر می نشیند و اشک می ریزد و ناله می کند.....

السلام علی الحسین المظلوم الشهید، السلام علی أسیر الکربات و قتیل العبرات، فلعن الله من قتلک، و لعن الله من ظلمک، و لعن الله امّة سمعت بذلک فرضیت به

                                           بســـــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: روز جنگ احد، [که عده ای از امر پیامبر سرپیچی کردند و بر اثر آن گروهی از مسلمین از جمله حمزه علیه السلام عموی پیامبر به شهادت رسیدند و مشرکین بر مسلمین غالب شدند] هنگامی که مسلمانان فرار کردند و غیر از علی، در کنار من کسی نمانده بود، و خدای تعالی به دست او عده ای از مشرکین را به قتل رساند، جبرئیل بر من نازل شد و گفت: ای محمد! همانا خدای تعالی بر تو سلام می فرستد و می فرماید: به علی خبر بده من از او راضی هستم، و بر خود لازم می دانم: هرکه او را دوست بدارد، دوستش دارم و کسی که او را دوست بدارد به آتش جهنم عذابش نمی کنم، و هرکه با علی دشمنی نماید، بر او غضب می کنم و هرکه را بر او غضب نمایم بهره ای از بهشت نخواهد داشت..

کدام دوستی نجات دهنده است؟

واضح است دوستی و محبتی انسان را از آتش جهنم دور می سازد که عمل با ادعا مطابق باشد.. آن محبتی نجات دهنده است که قلب و قول و عمل هر سه، شعار دوستی علی را نشانگر باشند.. اما اگر زبان ادعائی داشته باشد، اما قلب و عمل چیز دیگری را نشان دهند این همان نفاق است و منافق را در بهشت راهی نیست.. در شعری که منسوب به حضرت صادق علیه السلام است این معنا کاملاً روشن و بیّن است:

        تعصي الإله و أنت تظهر حبه                                      هذا لعمرک في الفعال بدیع

        لو کان حبّک صادقاً لأطعتــه                                       انّ المحب لمن یحب مطیـع

نسبت به پروردگار اظهار محبت می نمائی و حال آنکه از فرمان او سرپیچی می کنی، به جان خودت سوگند این کار بدعت و نوآوری است. اگر در گفته ات راستگو بودی (که او را دوست می داری) همانا از او فرمانبرداری می کردی، زیرا حبیب اطاعت از محبوب می نماید (و باعث آزار او نمی شود).

در مورد محبت شیعیان و محبین نسبت به اهل بیت علیهم السلام نیز این کلام صادق است که هرگاه محب در ادعای خود صادق باشد از محبوب (اهل بیت علیهم السلام) اطاعت و فرمانبرداری می کند زیرا محبتی مثمر ثمر است که با معرفت همراه باشد و معرفت به مقام اهل بیت، یعنی آن بزرگواران را واجب الاطاعة دانستن و فرمان آنان را گردن نهادن..

مرحوم علامۀ مجلسی در بحار الانوار نقل فرموده: روزی یکی از اصحاب حضرت صادق علیه السلام به حضرت عرض کرد: چه بسیار از شما نام سلمان فارسی را می شنوم!! حضرت فرمودند: نگو سلمان فارسی، بلکه بگو سلمان محمدی!! سپس حضرت فرمودند: آیا می دانی چرا او را بسیار یاد میکنم؟ عرض کرد: نمی دانم. حضرت فرمودند: بخاطر سه صفتی که دارا بود. اول: ترجیح دادن او خواستۀ امیر المؤمنین را بر خواستۀ خویش.. دوم: دوست داشتن او بینوایان را و ترجیح دادن آن ها بر ثروتمندان.. سوم: علم و علمای راستین را بسیار دوست می داشت. همانا سلمان بنده ای نیکوکار و مسلمانی راستین بود و هرگز از مشرکین نبود.

سلمان در همه حال مطیع پروردگار

آری کسی که محبت اهل بیت علیهم السلام را در دل داشته باشد و خواسته های آن بزرگواران را که خواسته و فرمان الهی است برنامۀ زندگی خود قرار دهد، و به مقدار استطاعت، آنان را یاری کند، و نام آنان را بر زبان داشته باشد، در آخرت در بهشت برین همجوار آنان خواهد بود.

مرحوم صدوق در امالی آورده است: روزی پیامبر صلی الله علیه و آله از اصحاب سؤال فرمودند: چه کسی از شما تمام سال را روزه است؟ سلمان سلام الله علیه عرض کرد: من، ای رسول خدا! حضرت فرمودند: چه کسی از شما شب ها را به عبادت می گذراند؟ سلمان عرض کرد: من، ای رسول خدا! حضرت فرمودند: چه کسی از شما قرآن را هر روزه ختم می نماید؟ سلمان عرض کرد: من، ای رسول خدا!

ناگهان یکی از اصحاب [ظاهراً عمر بوده که همیشه حالتی پرخاشگرانه داشته و همچنین از دنبالۀ مطلب این نظر بیشتر تأیید میشود که نمی پسندد یک نفر عجمی! بر عربی برتری داشته باشد، زیرا تعصب و نژاد پرستی خاصی داشته، و عملاً آیۀ شریفۀ " إنّ أکرمکم عند الله أتقاکم " را قبول نداشت. غیر از اینکه سلمان محبت خاصی نسبت به امیرالمؤمنین عليه السلام داشته که این نیز باعث خشم عمر بوده] پرخاشگرانه اعتراض کرد و گفت: ای رسول خدا! همانا سلمان مردی از فرس (ایرانی) می باشد، آیا می خواهد بر ما (عرب) افتخار کند؟! شما پرسیدی: چه کسی از شما تمام سال را روزه است؟ او گفت من، و حال آنکه اکثر روزها را روزه نیست و غذا می خورد!! و پرسیدی: کدام از شما شب زنده دار است؟ او گفت: من، و حال آنکه اکثر شب ها را می خوابد!! و پرسیدی: کدام از شما هر روز قرآن را ختم می نماید؟ او گفت: من، و حال آنکه اکثر روز را ساکت است!!

حضرت فرمودند: ساکت باش، ای فلان! تو را چه به کسی همانند لقمان اعتراض کردن!! از خودش بپرس، او یقیناً تو را از حکمت کلامش آگاه می نماید!! او (با خشم) به سلمان رو کرد و منظور او را نسبت به روزۀ تمام سال، و شب زنده داری و تهجّد، و ختم قرآن در هر روز جویا شد..

سلمان گفت: منظور آن نیست که تو فکر کردی، آنکه گفتم تمام سال را روزه دار هستم، من سه روز از هر ماه را روزه میدارم، و خدای تعالی در قرآن فرموده:" من جاء بالحسنة فله عشر أمثالها " و هر آنکس که کار نیکی انجام دهد ده برابر آن پاداش نصیبش می شود [و هر سه روز از هر سی روز معادل تمام آن ماه اجر دارد] و همچنین ماه شعبان را روزه میدارم و آن را به ماه رمضان وصل میکنم که خود این عمل ثواب روزۀ تمام سال را دارد!!

و اینکه گفتم تمام شب را به عبادت می گذرانم، منظور این بود که با طهارت و وضو می خوابم. زیرا از حبیب خود رسول خدا صلي الله عليه و آله شنیدم که می فرمود: کسی که شب ها با طهارت بخوابد مانند کسی است که تمام شب را به عبادت گذرانده!!

و آنکه گفتم هر روز قرآن را ختم می کنم، منظور آن بود که از حبیب خود رسول خدا شنیدم که به مولایم علی بن ابیطالب فرمود: ای اباالحسن! همانا مثال تو در بین این امت مانند سورۀ توحید است. اگر کسی یک مرتبه آن را بخواند مانند آن است که یک سوم قرآن را خوانده و کسی که دو مرتبه آن را بخواند مانند کسی است که نصف قرآن را خوانده، و کسی که سه مرتبه آن را بخواند همانا ثواب ختم قرآن برایش نوشته شود!!! ای علی کسی که به زبانش دوستی تو را اعلان نماید، ثلث ایمان را داراست، و کسی که با زبان و قلب، تو را دوست بدارد دو ثلث ایمان او کامل شده، و کسی که با زبان و قلب تو را دوست بدارد و با دست خود تو را یاری کند، همانا ایمان او کامل گشته [تمام وجود او را ایمان فراگرفته].

ای علی! سوگند به آن کسی که مرا بحق مبعوث نموده، اگر آنچنانکه اهل آسمان تو را دوست میدارند، اهل زمین تو را دوست میداشتند، هیچکس به آتش جهنم عذاب نمی شد.. سپس سلمان گفت و اضافه بر این (محبت قلبی، لسانی و عملی که نسبت به علی دارم) هر روز سه مرتبه سورۀ توحید را می خوانم.. وقتی کلام به اینجا رسید آن مرد (اعتراض کننده) با خشم از جا برخواست در حالی که جوابی برای گفتن نداشت!!!

مقام و عظمت سلمان محمدی!!

مرحوم علامۀ مجلسی در بحار الانوار می گوید: از حضرت صادق علیه السلام سؤال شد چرا به سلمان محدَّث (کسی که با او ملائکه سخن می گویند) گفته می شود؟! و چه کسی با او سخن گفته؟! حضرت فرمودند: [مهمتر از ملائکه با سلمان سخن گفتند] رسول خدا صلی الله علیه و آله و امیر المؤمنین علیه السلام اسراری را که باقی مردم تحمل نگهداری آن را نداشتند به سلمان می گفتند، و از اسرار مخزون و پوشیدۀ الهی او را آگاه می نمودند. از این جهت سلمان لقب محدَّث را بخود گرفت!!

جابر بن عبد الله انصاری می گوید: از پیامبر صلی الله علیه وآله از معرفت و مقام سلمان جویا شدم، حضرت فرمودند: سلمان دریای بیکران علم و معرفت است که دیگران نمی توانند به عمق آن برسند... هرکس با سلمان دشمنی نماید خدای تعالی با او دشمن باشد و هرکس او را دوست بدارد خدای تعالی او را دوست می دارد!!

بهشت مشتاق سلمان!!

انس بن مالک [خادم پیامبر که به ایشان خیانت نمود] می گوید: از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود:" الجنة مشتاقة إلی أربعة من امتي " بهشت مشتاق دیدار چهار نفر از امت من است!!

انس نزد ابوبکر رفته و از او می خواهد که از پیامبر سؤال کند، آن چهار نفر کیانند؟ ابوبکر جواب داد من چنین کاری نمی کنم، زیرا می ترسم من جزو آنان نباشم، آنگاه در نزد طایفۀ خود (بنی تمیم) شرمنده می شوم!!

پس از آن انس از عمر می خواهد که از پیامبر سؤال نماید، عمر نیز جواب ابوبکر را به او می دهد و می گوید: اگر من جزو آنان نباشم طایفه ام (بنی عدی) مرا سرزنش می کنند!!

انس نزد عثمان رفته و از او می خواهد که از پیامبر سؤال نماید، عثمان هم گفتۀ رفیق هايش را تکرار می کند و می گوید: می ترسم  من جزو آنان نباشم و طایفه ام (بنی امیه) مرا سرزنش کنند!!

انس نزد امیر المؤمنین علیه السلام که در نخلستان مشغول بود رفت و از مولا خواهش نمود که از پیامبر سؤال نماید آن چهار نفری که بهشت مشتاق دیدار آنان است کیانند؟! حضرت فرمود: بسیار خوب من میروم و میپرسم و اگر من در زمرۀ آنان بودم خدا را بر این نعمت سپاس می گویم، و اگر در زمرۀ آنان نبودم از خدا می خواهم که مرا نیز با آنان قرار دهد، و همچنین شناخت آنان باعث می شود که با آنان دوست شوم!!!

انس می گوید من و علی علیه السلام خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله رفته و علی بن ابیطالب علیهما السلام به پیامبر عرض کرد: ای رسول خدا! انس می گوید از شما شنیده است که فرمودید: بهشت مشتاق دیدار چهار نفر است. آن چهار نفر کیانند؟

پیامبر در حالی که به علی علیه السلام اشاره می کردند، سه مرتبه فرمودند: سوگند به خدا اولین آنان تو هستی.

علی علیه السلام عرض کرد: پدر و مادرم به فدای شما، آن سه نفر دیگر چه کسانی هستند؟ پیامبر فرمودند: سلمان، ابوذر و مقداد!!!

آری.. این مقام و منزلت [مقامی چون مقام سلمان] با شناخت راه حق بدست می آید، و راه حق را از مردان حق باید آموخت و آنان نیستند مگر کسانی که خدای تعالی نامشان را قرین نام خود قرار داده  و فرمان اطاعت آنان را داده است:" أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و اولي الأمر منکم ".

مرثیه خوانی سلمان بر شهید کربلا

سال ها قبل از شهادت امام حسین علیه السلام، روزی حضرت سلمان از سرزمین کربلا می گذشت، او که علوم زیادی حضرت رسول صلی الله علیه و آله و امیر المؤمنین علیه السلام در اختیارش قرار داده بودند و از اخبار غیبی آگاهی زیادی داشت، تا اینکه نظرش به زمین کربلا افتاد آن را شناخت، برای آنکه همراهیان خود را متوجه این امر نماید پرسید: این دیار چه نام دارد؟ به او گفتند: این زمین کربلا نامیده می شود..

سلمان رضوان الله تعالی علیه تا اینکه نام کربلا را شنید فرمود:" هذه مصارع اخواني، هذا موضع رحالهم، و هذا مناخ رکابهم، و هذا مهراق دمائهم..... " این مکان قتلگاه برادران من می باشد، در این مکان خیمه می زنند و فرود می آیند، در این مکان شتران آنان می خوابند، در این مکان خون آنان می ریزد.....

وفات سلمان علیه السلام

سلمان رضوان الله تعالی علیه در سیزدهم صفر سال سی و پنج هجری وفات کرد، قبل از فوتش زاذان شاگرد و خادم او از او پرسید: پس از فوت تو به چه کسی خبر دهم تا برای غسل و کفن و دفن تو حاضر شود؟ سلمان به او گفت: لازم نیست به کسی خبر دهی، آنکه پیامبر صلی الله علیه و آله را غسل داد مرا نیز غسل می دهد!!

زاذان می گوید: با تعجب به او گفتم: کسی که پیامبر را غسل داد مولایم امیر المؤمنین علیه السلام بود، سلمان گفت: پس از آنکه چانۀ مرا بستی صدای پای مولایم را می شنوی او برای کفن و دفن من حاضر می شود!!

مرحوم علامۀ مجلسی در بحار الانوار از قول جابر بن عبد الله انصاری نقل می کند: در مدینه بودیم، امیر المؤمنین علیه السلام پس از نماز صبح رو به ما کرده و ما را به رحلت سلمان تسلیت دادند، و با خادم خود قنبر به مدائن رو کرده و برای تجهیز سلمان به آن دیار رفتند.

در همان لحظه به امر پروردگار حضرت در مدائن بودند!! و به زاذان فرمودند: آیا سلمان از دنیا رفت؟ زاذان می گوید: به حضرت عرض کردم: بله ای آقای من، حضرت پارچه ای که روی سلمان بود کنار زده، و سلمان به روی حضرت تبسمی کرد!! حضرت فرمودند: خوشا به حال تو ای سلمان، هنگامی که رسول خدا را ملاقات کردی آنچه را بر برادرت گذشته [از مصیبت هائی که بر امیر المؤمنین از حزب مشرک و کافر سقیفه رسید] برایش بازگو کن.

زاذان می گوید: پس از آن حضرت مشغول غسل و کفن و نماز بر سلمان شدند و تکبیرات نماز را با صدای بلند می گفتند!! و دو نفر دیگر که قبل از آن در آن مکان نبودند در وقت نماز دیدم که به حضرت اقتدا کردند، وقتی از حضرت پرسیدم که این افراد چه کسانی بودند حضرت فرمودند: برادرم جعفر و دیگری خضر نبی که با هریک هفتاد صف از ملائکه که در هر صفی یک میلیون ملائکه حاضر بودند و آنان نیز در نماز بر سلمان به من اقتدا کردند!!!و پس از آن حضرت او را [در همان شهر مدائن] به خاک سپردند، رضوان الله تعالی علیه.

السلام علیک یا صاحب رسول الله الأمین، السلام علیک یا ولي أمیر المؤمنین، السلام علیک یا مودع أسرار السّادة المیامین، أشهد أنّک من اهل بیت النبي النجباء المختارین لنصرة الوصي، لعن الله من جحدک حقّک، و حطّ من قدرک، لعن الله من آذاک في موالیک...

بســــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

شهادت حجت خدا، بیان کنندۀ احکام الهی، یاری کنندۀ دین پروردگار، هدایت کننده و نیکوکار، بزرگوار و وفادار، عالم به تأویل قرآن و استوار، منزه از هر عیب و  پرهیزکار، میوۀ دل احمد مختار، فرزند علیّ

مرتضی، نور دیدۀ فاطمۀ زهرا، برادر شهید کربلا، امام حسن مجتبی را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ محبین و شیعیانش تسلیت عرض می کنم

چه کسی ولی امر مسلمین می باشد؟

خدای تعالی پیامبر صلی الله علیه و آله و اهل بیت علیهم السلام را حجت های خود بر مردم قرار داده و آنان ولی امر بر مردم می باشند. پروردگار در قرآن کریم می فرماید:" أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و اولي الأمر منکم " باید که امر پروردگار و رسول او و اولیاء خود را اطاعت کننده و فرمانبردار باشید. حجت های خدا مجسمۀ عدل و داد و تقوا و پرهیزکاری هستند، کسی را که پروردگار دستور فرمانبرداری و اطاعت او را صادر می کند او را بری از هر عیب و پلیدی نموده است" إنّما یرید الله لیذهب عنکم الرّجس أهل البیت و یطهّرکم تطهیرا " رهبران الهی قرآن ناطق و بیان کنندۀ احکام آن هستند، کسی که خود عاجز از فهم قرآن و احکام الهی است نمی تواند ولی امر و خلیفه و جانشین رسول خدا باشد و مردم را رهبری نماید.

مرحوم علامۀ مجلسی در بحار الانوار از قول سلیم بن قیس نقل می کند: عبد الله بن جعفر برای من گفت: روزی معاویه به من اعتراض نمود و گفت: چقدر به حسن و حسین احترام می کنی و آنان را بزرگ می شماری و حال آنکه آن دو از تو بهتر و بزرگوار تر نیستند!! و همچنین پدر آنان از پدر تو بهتر نیست!! و اگر مادر آنان فاطمه دختر رسول خدا صلی الله علیه و آله نبود می گفتم مادر آنان نیز از مادر تو برتر نیست!!

عبد الله می گوید برآشفتم و نتوانستم بیش از این گفته هایش را تحمل کنم، به او گفتم چقدر بی معرفت به حال آنان و پدر آنان و مادر آنان می باشی، به خدا سوگند آنان از من برتر و پدر آنان از پدر من و مادر آنان از مادر من برتر می باشند، کلامی از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم و من کودکی بودم و آن کلمات را در خاطر سپردم و از آن بزرگوار حفظ کردم.

معاویه گفت: آنچه شنیدی برایم بازگو، زیرا تو انسان دروغگوئی نیستی. به او گفتم: آنچه شنیدم کلام بسیار بزرگی است و بیش از تحمل تو می باشد!! معاویه گفت هرچه هست بگو حتی اگر از کوه احد و حِری بزرگتر باشد، زیرا در این مجلس کسی از اهل شام نیست، لذا من باکی از هر مدحی که برای آنان بگوئی ندارم!! [در آن مجلس غیر از حسنین علیهما السلام و عبد الله بن عباس و فضل بن عباس و عبد الله بن جعفر  و خود معاویه کسی دیگر نبود] و حالا که خدا طغیانگر شما [امیر المؤمنین علیه السلام] را کشته است و شما بنی هاشم را متفرق و متشتت کرده است و امر حکومت را به اهل آن و معدن علم برگردانده!!! پس باکی نداریم  از آنچه گوئید و ادعا های شما ما را ضرری نمی رساند!!!

عبد الله بن جعفر می گوید به او گفتم: روزی خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله بودم و نزد آن حضرت علی بن ابی طالب، فاطمه، و حسنین علیهم السلام، ام ایمن، ابوذر، مقداد، زبیر بن عوام، عمربن ام سلمه و اسامة بن زید بودند، پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: ای علی! من اولی هستم بر مؤمنین از نفس های خودشان، و هرکه را من مولای او هستم، تو مولا [ولی امر] او هستی، پس از آن بازوی علی بن ابی طالب را گرفته و سه مرتبه این کلام را در مقابل ما تکرار کرد، و پس از آن تمام امامان دوازده گانه [از اولاد علی و فاطمه] علیهم السلام را به عنوان جانشینی خود نام برد.

امامان گمراه و گمراه کننده!!

سپس رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: و امت مرا دوازده امام گمراه و گمراه کننده رهبری می کنند!! ده نفر از آنان از بنی امیه هستند و دو نفر از آنان از قریش می باشند، گناه تمام این رهبران گمراه و تمام آن مردمی که به گمراهی کشیده می شوند به گردن آن دو نفر (قرشی) می باشد، آنگاه پیامبر صلی الله علیه و آله نام تمام آن رهبران گمراه و گمراه کننده را بیان فرمود..

معاویه به عبد الله بن جعفر گفت: نام آنان را برای من بگو، عبداالله بن جعفر گفت: ابوبکر، عمر، عثمان، معاویه، یزید، و هفت نفر از فرزندان حکم بن ابی العاص که اولین آنان مروان می باشد!!!!

معاویه گفت: اگر آنچه را بیان کردی راست باشد من و آن سه نفری که قبل از من بودند و تمام کسانی که از این امت پیروی ما را نمودند و تمام اصحاب رسول خدا از مهاجرین و انصار و کسانی که از مهاجرین و انصار پیروی کردند همه هلاک شدیم و تنها اهل بیت و شیعیانشان رستگار شدند!!

عبد الله بن جعفر گفت: به پروردگار سوگند آنچه را گفتم تمام راست بود و خودم از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم. معاویه رو به امام حسن و امام حسین علیهما السلام و ابن عباس کرده پرسید: عبد الله بن جعفر چه می گوید؟! ابن عباس گفت: از پی آنان که عبد الله بن جعفر نام برد بفرست تا بیایند و برای تو شهادت دهند بر کلام رسول خدا [و این مجلس در مدینه بود پس از شهادت امیر المؤمنین علیه السلام]. معاویه از پی عمر بن ام سلمه و اسامه فرستاد.

آنگاه از تمام آنان که در مجلس بودند (امام حسن و امام حسین علیهما السلام، ابن عباس، فضل بن عباس، عمر بن ام سلمه، و اسامه) پرسید: آیا همۀ شما کلام عبد الله بن جعفر را قبول دارید و آنچه را گفت از پیامبر شنیده اید؟! تمامی آنان گفتند: آری ما این کلام را از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیده ایم.

معاویه گفت: ای فرزندان عبد المطلب شما کلام بزرگی را ادعا می کنید!! و دلیل و حجت بزرگی می آورید، اگر اینچنین باشد که می گوئید که بر امر بزرگی صبر کردید و مطلب مهمی را پنهان داشتید و مردم را در غفلت و سرگردانی نگهداشتید!! اگر کلام شما راست باشد امت هلاک شدند، و از دین خود برگشتند، و به پروردگار کافر شدند، و با پیامبر خود لجاجت و دشمنی ورزیدند!!!!! و تنها شما اهل بیت و آنان که كلام شما را قبول کرده و پیروی نمودند رستگار شدند و آنان عدۀ کمی هستند!!

در این هنگام ابن عباس به معاویه رو کرده گفت: خدای تعالی می فرماید:" و قلیلٌ من عبادي الشّکور " و عدۀ کمی از بندگان من هستند که شکر گذارند!! ای معاویه! امر بنی اسرائیل نسبت به موسی عجیب تر از این بود، ساحران به فرعون گفتند: " فاقض ما أنت قاض " انچه می خواهی انجام دهی انجام بده، و به موسی ایمان آورده و او را تأیید و تصدیق نمودند، سپس موسی با آنان و به همراهی بنی اسرائیل حرکت کرد و آنان را از دریا عبور داده، و معجزه های زیادی به آنان نشان داد و همگی آنان به موسی و کتاب او تورات ایمان داشتند، پس از آن به عده ای رسیدند که بت هائی را عبادت می کردند، به موسی گفتند:" إجعل لنا الهاً کما لهم آلهة! قال إنکم قومٌ تجهلون" برای ما نیز آنچنان که اینان خدائی دارند و آن را می پرستند خدائی بساز، موسی گفت: همانا شما قومی جاهل و نادان هستید!!

و همچنین همۀ آنان به غیر از هارون بر گوساله سجده کردند!! و گفتند:" هذا إلهکم و إله موسی" این پروردگار شما و پروردگار موسی می باشد!! و همچنین موسی آنان را به امر خدا فرمان داد تا وارد زمین مقدس شوند و آنان نافرمانی کردند تا جائی که موسی به پروردگار عرض کرد:" ربِّ إنّي لا أملک إلا نفسي و أخي فافرق بیننا و بین القوم الفاسقین " پروردگارا! من غیر از خود و برادرم را فرمانروا نیستم، تو میان ما و این قوم فاسق که فرمان نمی برند جدائی بیانداز.

ای معاویه! عمل امت پیامبر که بر اثر کبر و حسد ورزی امام زمان و ولی خدا را رها کردند، از عمل بنی اسرائیل عجیب تر نیست که از زیور های خود بتی ساختند و سپس آن را پرستیدند و گمان کردند پروردگارشان می باشد و تنها کسی که گوساله را نپرستید هارون بود!!

همانا با صاحب ما (امیر المؤمنین علیه السلام) همان کسی که نسبت به پیامبر صلی الله علیه و آله مانند هارون نسبت به موسی می باشد چند نفری باقی ماندند و آنان: سلمان، ابوذر، مقداد و زبیر بودند و پس از آن زبیر نیز برگشت و تنها این سه نفر تا آخرین لحظۀ حیات خود ثابت قدم ماندند و امام خود را تنها نگذاشتند [چه زیباست که خود ابن عباس به مخالفت امر پیامبر اقرار و اعتراف می کند!! زیرا او نیز امام زمان خود و اهل بیت رسول خدا را رها کرد!!].

ای معاویه! آیا تعجب می کنی که پروردگار نام یک یک از امامان دوازده گانه را ذکر کرده باشد، همانا رسول خدا نام تمامی آنان را در غدیر خم و در مکان های دیگر ذکر نمود و آنان را به مردم معرفی کرد، و مردم را امر به اطاعت و پیروی آنان نموده است، و فرمود: اولین آنان علی بن ابی طالب می باشد که ولی امر هر مرد و زن مؤمنی است، و خلیفه و وصی او می باشد.

ای معاویه! پیامبر صلی الله علیه و آله در جنگ مؤته لشکری آراست و سرپرستی آنان را به عهدۀ جعفر بن ابی طالب نهاد و فرمود: هنگامی که جعفر شهید شد  زید امیر شماست، و پس از شهادت زید عبد الله بن رواحه امیر شما می باشد، و همانطور شد که پیامبر فرموده بود، آیا [برای لشکری اینچنین تعیین خلیفه و امیر می کند و آنان را به عهدۀ خود وا نمی گذارد] می شود که امت را به حال خود وا گذارد بدون آنکه برای آنان ولی و سر پرستی تعیین کند تا آنکه خود هرچه خواهند انجام دهند!! آیا انتخاب مردم برای خود به رشد و کمال نزدیکتر است یا انتخاب پیامبر خدا؟! [که تمام گفته ها و کرده هایش به امر پروردگار می باشد] و آنچه مردم انجام دادند بعد از نصیحت و سفارش پیامبر خدا بود، و رسول خدا آنان را به حال خود و در شبهه و تاریکی و ضلالت و گمراهی رها نکرد.

معاویه انسانی بی شرم و محارب پروردگار!!

در این هنگام معاویه رو به امام حسن علیه السلام کرده و گفت: ای حسن! چه می گوئی و نظر تو چیست؟! حضرت فرمودند: ای معاویه! آنچه را تو گفتی و این عباس گفت شنیدم، تعجب از تو و از کمی حیا و خجالت و جرأت و بی شرمی تو نسبت به پروردگار می باشد!! که می گوئی: طغیانگرٍ شما (امیر المؤمنین علیه السلام) را خدا کشت و زمام حکومت وخلافت را به اصل آن (معاویه) برگرداند!! ای معاویه! آیا تو جایگاه و اصل خلافت هستی یا ما؟!

وای بر تو ای معاویه و بر آن سه نفری که قبل از تو بودند [ابوبکر، عمر و عثمان] و تو را در مسند خلافت جای دادند، و این سنت را جاری ساختند..... همانا مردم بر سه دسته هستند: مؤمنی که حق ما را می داند، و تسلیم امر پروردگار است و از ما پیروی می نماید، همانا او نجات یافته و محب و دوستدار پروردگار می باشد، و عده ای دیگر که دشمن ما هستند و پیوسته با ما دشمنی می کنند و از ما اهل بیت تبری می جویند و بر ما لعن می فرستند، و خون ما را مباح شمرده و ما را به قتل می رسانند، و حق ما را ضایع می کنند و از ما تبری می جویند [اشاره به ابوبکر، عمر، عثمان و خود معاویه و پیروانشان] پس این شخص مشرک و فاسق می باشد، و گروه سوم افرادی نا آگاه هستند که نه با ما دشمنی می کنند و نه از ما پیروی می نمایند و حق ما را نمی دانند، برای این اشخاص امیدواریم که خدای تعالی آنان را ببخشد و با رحمت خود آنان را وارد بهشت نماید، زیرا این مسلمانی است که در ایمانش ضعف و سستی می باشد.....

السلام علیک أیها الطاهر الزکي، السلام علیک أیها التقي النقي، السلام علیک أیها الحق الحقیق، السلام علیک أیها الشهید الصدیق، السلام علیک یا أبا محمد الحسن بن علي و رحمة الله و برکاته

                                           بســــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

شهر شام، شهر و دیاری که اهل بیت اباعبد الله علیهم السلام را به اسارت واردش نمودند!! شهری که مردمانش آن عزیزان مصیبت زده را به جای تسلیت گوئی و دلداری دادن با فرح و سرور و شادی از به قتل رسیدن عزیزانشان استقبال کردند!! و بر پیکر آنان به جای گل، آتش و سنگ ریختند!! آنان را به دست و گردن غل و زنجیر انداخته سه روز پشت دروازۀ شهر نگهداشتند!! آن عزیزان در شام مصیبت هائی دیدند که وقتی از سخت ترین دوره های سفر از آن ها پرسیده شد، فرمودند: الشام، الشام، الشام!!

چرا چنین نباشد که معاویه دشمن امیر المؤمنین علیه  السلام در این شهر زندگی می کرد و همو دستور داده بود تا خطبا خطبه هایشان را با سب و لعن علی بن ابی طالب شروع کنند و این سنت سیئه و زشت و ناپسند هشتاد سال به طول انجامید!!

پنجم ماه صفر شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها را به منتقم آل محمد علیهم السلام و همۀ دوستداران و محبین سه سالۀ اباعبد الله علیهما السلام تسلیت می گویم.

دیدار نزدیک است

هنگامی که اهل بیت اباعبد الله علیهم السلام را بر یزید لعنة الله علیه وارد کردند، حضرت سجاد علیه السلام در غل و زنجیر بودند، و دیگر آقا زادگان دست هایشان با زنجیز به گردن بسته شده بود!! و همچنین تمام بانوان و دختران نیز با زنجیری به یکدیگر بسته شده بودند!!

پس از شماتت زیاد و آزار های روحی آن بزرگواران را در خرابه ای که در کنار قصر یزید بود جا دادند، جائی که پوشش و سقفی بر آن نبود تا در روز از گرمای آفتاب و در شب از سرما آن عزیزان را حفظ نماید!!

یکی از نگهبانان می گوید: در اولین شبی که اسیران در آن خرابه جا گرفتند و من نیز با عده ای دیگر از نگهبانان به نگهبانی آنان گماشته شده بودم، نیمه های شب بود و تنها من بیدار مانده بودم و در کنار درختی که سر حسین بن علی را بر آن درخت به دستور یزید گذاشته بودند پاس می دادم، ناگاه دیدم کودکی از میان خرابه به کنار درخت می آید و پیوسته با ترس و وحشت به اطراف خود نگاه می کند، از ترس اینکه نگهبانی او را ببیند به خود می لرزید، او به سختی راه می رفت [زیرا پاهای این دخترک متورم و پر جراحت بود]، کنار درخت فرار گرفت، اشک می ریخت، و پدر پدر گویان با سر بریده سخن می گفت!!

ناگهان صحنۀ عجیبی دیدم.. سر بریدۀ حسین بن علی از بالای درخت به زیر آمد!! و این دختر که نامش رقیه بود آغاز به سخن کرد و با سر بریدۀ پدر چنین گفت: سلام بر تو ای پدر!! چه مصیبت بزرگی بعد از فراق تو دیدم!! در چه غربتی بعد از شهادت تو قرار گرفتم!!.....

آن سر بریده با دخترک چنین گفت: دخترم دیدار نزدیک است، زود است که مصیبت های تو به اتمام رسد!! بزودی نزد ما می آئی!! پس بر این بلا و غم صبر کن تا در مقابل آن به اجر و مقام والائی برسی و مقام شفاعت نصیب تو شود!!

وصال یار

نگهبان می گوید: از دیدن این صحنه بسیار تعجب کردم و با خود گفتم: باید دید آنچه را این سر بریده گفت انجام می شود و این دخترک از غم فراق نجات پیدا می کند؟!

چند شبی بیش نگذشت، صدای گریه و شیون کودکان و زنان از خرابه شنیده شد، از علت آن جویا شدم، گفتند: دخترکی از حسین از دنیا رفته است!!!

رقیه خاتون شبی خواب پدر دید، با پدر به گفتگو پرداخت، گوئیا از ظلم هائی که یزید لعنة الله علیه به آنان کرده بود با پدر سخن می گفت، گوئیا به پدر چنین می گفت: پدر جان! من آن هنگام متوجه شهادت شما شدم که اسب شما در حالی که زین او واژگون شده بود اشک ریزان و همهمه کنان به کنار خیمه آمد!!

                                  پدر جان! چه کسی سر مبارک شما را از تن جدا کرد؟!

                                   پدر جان! چه کسی در این کمی سن مرا یتیم کرد؟!

 پدر جان! بدون شما چگونه زندگی کنم؟!

پدر جان! یزیدیان به خیمه ها ریختند و با خشونت زیاد گوشوار و خلخال و..... از ما ربودند!! پدر جان! خیمه های ما را آتش زدند و ما را در صحرای کربلا حیران و واله گذاشتند!! پدر جان! من به چشم خود دیدم که عمه ام زینب سرگردان و متحیر کنار خیمه ایستاده بود و نمیدانست کودکان را یاری کند و یا برادر بیمارم سجاد علیه السلام را کمک نماید!!

پدر جان! ما را به اسارت از کربلا تا کوفه و از آنجا تا به شام آوردند!! پدر جان نگذاشتند با بدن شما وداع کنیم .. پدر جان! ما را با ضربه های تازیانه از بدن شما جدا کردند!! پدر جان! عمه ام زینب خود را سپر ما کودکان قرار داده بود تا کمتر به ما تازیانه زنند!! پدر جان! ابن زیاد لعین ما را در کوفه زندان کرد!! پدر جان! نگهبانانی که از کوفه تا به شام ما را آوردند بر ما سخت گرفتند!!

پدر جان! از بس روی زمین و صحرای بیابان ما را دوانیدند پاهایم زخم و مجروح شده است!! پدر جان! به هر شهری که وارد شدیم به اهل شهر گفته بودند ما کافر و خارجی هستیم و آنان به جای خوش آمد گوئی و پذیرائی ما را سنگ باران کردند!! پدر جان! برادرم سجاد علیه السلام را با غل و زنجیر به شتر بسته بودند!! پدر جان سر خونین شما و برادرانم و دیگر یارانتان را پیشاپیش ما حرکت می دادند!!

پدر جان! ما را در حالی که به زنجیر بسته بودند وارد مجلس یزید نمودند واو ما را بسیار اهانت کرد و در مقابل دیدگان ما به لب های خشکیدۀ شما تازیانه می زد!! پدر جان! یزید ما را در این خرابۀ بی سقف جا داده است!! پدر جان! شما شاهد همه چیز بودید و هستید.. ای پدر! من از دنیا سیر شده ام و می خواهم نزد شما بیایم..

رقیه خاتون از خواب بیدار شد، او لحظاتی قبل خود را در کنار پدر می دید، اما اکنون پدر را در کنار خود نمی بیند و غم فراق پدر را بیش از این نمی تواند تحمل نماید.. اشک می ریخت و پدر را می خواست، عمه اش زینب سلام الله علیها او را در آغوش گرفته بود ..

او که غم فراق شاید بیش از دیگر عزیزان آزارش می داد باید این مصیبت دیده ها را آرام نماید، هرچه کرد دخترک آرام نگرفت!!

دیگر کودکان و زنان از خواب بیدار شدند.. به گریه درآمدند.. صدای گریه و ناله فضای خرابه را پر کرد و به کاخ یزید لعنة الله علیه رسید، او که مست از شراب و باده تازه به خواب فرو رفته بود از خواب بیدار شد.. از علت گریه و نالۀ خرابه نشینان پرسید.. به او گفتند: دخترکی از حسین خواب پدر دیده و بهانۀ پدر گرفته.. آن لعین دستور داد سر بریدۀ پدر را برای رقیه خاتون آوردند و آن سر مطهر را در حالی که پوششی بر آن بود در دامان آن نازدانه گذاشتند!!

رقیه خاتون سر پدر را در آغوش گرفته اشک می ریخت و می گفت: ای پدر به وعده ای که دادی وفا کن و مرا با خود ببر!! چیزی نگذشت که آن نازدانه در دامان عمه اش زینب جان داد..

 و در آن نیمه شب در آن خرابۀ تاریک عاشورائی دیگر بپا شد!!

نیلوفر کبود!!

خانمی را آوردند تا بدن نازنین آن نازدانه را غسل دهد.. در میان اشک و آه مصیبت زدگان مشغول غسل دادن بدن آن نازنین شد.. ناگهان دست از غسل دادن کشیده و رو به حضرت زینب سلام الله علیها کرده گفت: آیا این دخترک مبتلا به بیماری بود؟! حضرت فرمودند: او سالم بود و بیماری نداشت.. آن زن پرسید: پس چرا بدن این دخترک اینچنین کبود است؟! چرا پاهای او زخم و مجروح است؟! چرا.....؟! چرا......؟! چرا..... ؟!

در این هنگام حضرت زینب سلام الله علیها مصیبت هائی که این نازدانه در طول اسارت دیده بود را بیان فرمود و بانو حضرت زینب اولین مرثیه خوان حضرت رقیه سلام الله علیها در آن خرابه و در میان مصیبت دیده های عاشورائی بود!!!

صلوات الله علیکِ یا رقیة، یا وجیهة عند الله، اشفعي لنا عند الله