بســــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

                                     بســــــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه،فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر وما بدّلوا تبدیلا.

 برخی از آن مؤمنان بزرگ مردانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدا بستند کاملا وفا کردند، پس برخی بر آن عهد و پیمان ایستادگی کردند تا [در راه خدا شهید شدند] و برخی دیگر به انتظار [شهادت] مقاومت کرده و هیچ عهد خود را تغییر ندادند [و از راه حق منحرف نشدند].

از گذشته های دور تا بحال خط حق و خط باطل در مقابل هم قرار گرفته اند. هر کجا که حق جلوه گر باشد باطل نیز به صورتهای مختلف خود را نشان می دهد .

و باطل اگر چه ((هم في شقاق)) صورت های مختلفی دارد اما در مقابل حق و عدالت و راستی و درستی همه با هم متحد می شوند تا حق و حق گو را خاموش سازند اما ((و یأبی الله إلا أن یتم نوره و لو کره المشرکون)) خدای تعالی نور حقیقت را به عالم می تاباند اگر چه کوردلان مشرک نپسندند و آنان را ناخوش آید.

در طول تاریخ خدای تعالی مجاهدین آزاده ای را برگزید تا جان بر کف در راه اعتلای اسلام کوشش کنند و نگذارند زمین از نور معرفت اهل بیت علیهم السلام که پیام رسانان الهی هستند خاموش شود..آنان سلمان صفت و ابوذر وار جهاد کردند و اگر چه رنج بسیار کشیدند اما دنیای فانی را با نام نیک خود پشت سر گذاشتند. و بهشت را منزلگاه برای خود انتخاب کردند.

یکی از آن آزادگان مجاهد، آیت الله شهید سید حسن شیرازی رضوان الله تعالی علیه بود.. او عالمی مجاهد و نستوه بود که مانند شمع سوخت تا به دیگران روشنایی دهد ،خود را فدا کرد تا مردم به رشد و کمال برسند.. او برای بلند کردن نام اسلام و اهل بیت علیهم السلام زحمت های زیادی را متحمل شد.. او در کنار جدش امیرالمؤمنین علیه السلام به دنیا آمد و در کنار سید الشهداء علیه السلام رشد و نمو کرد و درس جهاد و شهامت و شهادت را از او آموخت..

او با قلم و با زبان از اهل بیت و دین اسلام ترویج می کرد زیرا اسلام و ایمان را با قلب و تمام وجود پذیرفته بود.. با اینکه در سیاهچال های حزب بعث شکنجه های زیادی دید تا جایی که سلامتی خود را از دست داده بود اما دست از جهاد نمی کشید او بدن و سلامتی آن را برای بهره گیری در ترویج دین می خواست و نمی پسندید که راحت زندگی کند اما اسلام عزیز در خطر باشد.. او در عمر کوتاهی که داشت آثارزیادی از خود به جای گذاشت.. او پس از آزادی از سیاهچال حزب بعث به لبنان هجرت نمود تا از آزادی نسبی که در آنجا بود برای رسیدن به هدف مقدس خود استفاده نماید..چندین سال در لبنان و دیگر کشورهای جهان کارهای خود را ادامه داد.. اما دشمن دون (صدام تکریتی)که می خواست از او و برادران مجاهد او انتقام بگیرد، دستور قتل او را شخصا صادر نمود و در روز شانزدهم جمادی الثانیه به دست مزدوران آمریکایی - بعثی، عزیز ما  در لبنان به شهادت رسید، و عالمی را در غم خود نشاند..

 با اینکه بیست و هفت سال از شهادت آن نازنین می گذرد اما یادش در دلها و نامش بر زبان هاست چرا که کتاب های او زینت بخش کتابخانه های منزل ها و مؤسسه ها و..... است و افکار و نصیحت های او سرمشق برای تمام پیروان راهش می باشد.

او خود ادامه دهندۀ راه اجداد طاهرینش (ائمه علیهم السلام بود) و در خاندان شیرازی (سید حسن) اولین شهید نبود و آنچنانکه برادر بزرگوارش در روز مراسم تشییع او فرمود: آخرین شهید نبود و نخواهد بود.. زیرا این خاندان اگر چه حلم و بردباری را از امام حسن علیه السلام به ارث بردند اما قیام حسینی و بیان ظلم ظالم نیز از امام حسین علیه السلام در خون و پوست آنان رخنه نموده. و طبیعی است آنچنانکه بنی امیه و بنی العباس عاقبت، ائمه علیهم السلام را به شهادت رساندند و نام ننگی از خود در تاریخ بجا گذاشتند صدام و دیگر حکام ظالم هم پیرو همان ها هستند زیرا برای هر کسی امام و رهبری است که از او پیروی می نماید.

سلام بر تو ای شهید عزیز روزی که متولد شدی و روزی که به شهادت رسیدی و روزی که بر انگیخته خواهی شد.

                                           بســــــــــــــــــــــــــــــم الله الرحمن الرحیم

 ۱۳ جمادی الثانی،سالگرد شهادت حضرت ام البنین،همسر دلسوز و وفادار امیرالمؤمنین علیه السلام،مادر گرامی حضرت ابا الفضل را به منتقم آل محمد علیهم السلام و دوستان بازدید کننده از وبلاگ تسلیت می گویم.

        سوزد همى زداغ عزيزان جگر مرا         

                                                          صياد دون شكسته همى بال و پر مرا

       ام البنين نخواند از اين پس مرا كسى   

                                                      من ام بى بنينم و نبود پسر مرا

       عباس را شكافته سر از عمود كين       

                                                             گرديده خاك ماتم از اين غم به سر مرا

       عبد اللهم شهيد شد و عون و جعفرم     

                                                          از داغشان روان بود اشك از بصر مرا

       پشت حسين شكست ز داغ برادرش   

                                                        داغ حسين شكسته خدايا كمر مرا

      روزم به گريه مى گذرد از فراقشان        

                                                     گرديده آه و ناله زشب تا سحر مرا

پیشرفت و عدم پیشرفت امت ها همیشه بخاطر رهبران و حکومت مردان است. اگر حاکمی دلسوز و حکیم و دانا بود، امت و رعیت او تا حد امکان موفقیت هائی مادی و معنوی بدست می آورند، اما اگر حاکم نادان و ظالم به حال جامعه اش بود هرگز امت نمی تواند پیشرفت داشته باشد و حتی اگر کسی یا کسانی با سعی و تلاش خود بخواهند موفقیت هائی داشته باشند او (حاکم) به جهل و یا به عمد مانع پیشرفت آنان می شود و در نتیجه امتی بی سواد، جاهل، و عاری از اخلاق نیک بجا می گذارد.

زمانی که غاصبان خلافت پس از پیامبر صلی الله علیه و آله مسیر اسلام را از راهی که می رفت عوض کردند و خلافت را از امیرالمؤمنین غصب نمودند، امت اسلامی را به قهقرا کشاندند و مانع پیشرفت آنان از نظر مادی و معنوی شدند. زیرا اسلام تنها آخرت ساز نیست، برای عمل کنندۀ به آن دنیای زیبائی هم در بر خواهد داشت.

عمر، ظالم نادانی که بر مسند خلافت تکیه زد، یکی از کسانی بود که در مدت حکومت ده ساله اش عالم اسلامی شاهد ظلم ها و نادانی های زیادی از او بود، و تاریخ مشتی از خروار را برای ما بیان نموده. مرحوم علامۀ امینی در کتاب ارزشمند غدیر از کتاب عرائس المجالس نقل می کند:

زمانی که امیر المؤمنین [امیر الفاسقین] عمربن خطاب به خلافت رسید، گروهی از دانشمندان و علماء یهود به نزد او آمده گفتند: تو جانشین و خلیفۀ محمد و از اصحاب او هستی!! و ما سؤال هائی داریم که می خواهیم از تو بپرسیم، اگر ما را از جواب آنها آگاه نمودی باور می کنیم که اسلام دین حقی است و محمد پیامبر بوده، و اگر جواب صحیح را ندهی پی می بریم که اسلام شما بر حق نیست و محمد پیامبر نبوده [آنان در کتاب خود تورات دیده بودند که خلیفه و جانشین پیامبر در همه چیز و حتی علم فرقی با پیامبر ندارد مگر در نبوت و آنان نمی دانستند که حق اهل بیت غصب شده و مسیر اسلام پس از پیامبر به انحراف کشیده شده است و حالا آمده بودند تا حقانیت اسلام را توسط جانشین او باور کنند!!]، عمر با کمال پرروئی (مثل همیشه) به آنان گفت: هرچه می خواهید بپرسید!!

آنان گفتند: به ما بگو قفل آسمان ها چیست؟ و کلید آسمان ها کدام است؟ و به ما بگو آن قبری که مقبور خود را به گردش درآورد کدام است؟ و از انذار دهنده ای که قوم خود را ترساند و متنبه ساخت و حال آنکه نه از جن بود و نه از آدمیان به ما خبر بده کدام است؟ و بگو آن پنج مخلوقی که قدم بر زمین گذاشتند اما در رحم مادری پرورش نیافته بودند چه کسانی بودند؟ و بگو کبک وقتی فریاد میزند چه می گوید؟ و همچنین خروس در فریاد خود چه می گوید؟ و اسب چه می گوید؟ و قورباغه چه می گوید؟ و الاغ چه می گوید؟ و چکاوک در فریاد خود چه چیزی را بیان می دارد؟

[هریک از مخلوقاتِ پروردگار ، انسان، جن، حیوان و... دارای صدائی هستند و این صداها هریک معنا و مفهموم خاصی دارد که ما آن ها را فریاد حیوان، غرش آسمان، و... می نامیم ((و إن من شيء إلا یسّبح بحمده و لکن لا تفقهون تسبیحهم)) و هر موجودی تسبیح و حمد  او (پروردگار) می گوید ولی شما تسبیح آن ها را نمی فهمید.. اما اولیاء الله به معنا و مفهموم آن پی می برند، مخصوصاً معصومین علیهم السلام که  بارها و بارها اصحاب از آنان دیده و شنیده بودند که معنای کلام جن، حیوان و یا پرنده ای را برای آنان بازگو کرده بودند.. اما انسان های معمولی فاقد این علم هستند]. 

این بار نیز مثل همیشه عمر که چنته اش از هر چیزی - غیر از ظلم و فسق و فجور - خالی بود سر بر زمین انداخت [و اگر این پرسش ها را یکی از افراد امت از او کرده بود حتماً فتوای قتل او را صادر می کرد. ابن عباس که یکی از نزدیکان عمر در دستگاه حکومتی بود می گوید: مدت یک سال می خواستم از عمر سؤال کنم: آن دو زنی که بر علیه پیامبر توطئه کردند و خدا در سورۀ تحریم از آنان نام برده چه کسانی بودند؟ از او (عمر) می ترسیدم..... اما چون آنان از یهودیان بودند در حکومت عمر احترام داشتند و به آنان کمتر از گل نباید گفت!!]، پس از مدتی عمر سر بلند کرد و گفت: برای عمر عیب نیست که اگر از او سؤال کنند و نداند، بگوید نمی دانم [خیر هرگز عیب نیست اما در صورتی که خلافت را غصب نکرده و ادعای رهبری و خلافت نکرده باشد و داناترین امت را خانه نشین نکرده باشد تا باعث شود که مردم به قهقرا برگردند].

ناگهان علماء یهودی از جا برخواسته و گفتند: برما واضح شد که دین شما بر حق نیست و محمد پیامبر نبوده!! سلمان [رضوان الله تعالی علیه] که در آن مجلس حاضر بود با شتاب از جا برخواست و گفت: صبر کنید، نروید، کمی بایستید و سپس با عجله بسوی منزل امیر المؤمنین رفته و گفت: ای ابا الحسن! اسلام را دریاب!! حضرت فرمودند: چه شده است؟ سلمان قصه را تعریف کرد.. حضرت با عجله عبای پیامبر را به دوش کشید و به سوی مسجد رفتند.

وقتی عمر نگاهش به حضرت افتاد، از جا برخواست و گفت: ای اباالحسن! در تمام مشکلات و سختی ها از تو استمداد می شود!! امیر المؤمنین به علماء یهودی فرمودند: آنچه می خواهید سؤال کنید، زیرا پیامبر هزار درب علم بروی من گشود که از هر دری هزار درب باز می شود.

وقتی آنان خواستند سؤال های خودر ا مطرح کنند، حضرت فرمود: از شما می خواهم اگر جواب پرسش های شما را آنچنانکه در تورات خودتان هست بیان کردم، به دین ما رو آورده و ایمان بیاورید. آنان نیز قبول کردند، و سؤال های خود را اینگونه مطرح کردند:

ای علی! به ما بگو قفل آسمان ها چیست؟ حضرت فرمود: قفل آسمان ها شرک به خداست، زیرا از هیچ مرد و زن مشرکی عملی پذیرفته نمی شود و اعمال آنان بالا نمی رود.

گفتند: از کلید های آسمان ها بگو چیست؟ حضرت فرمود: شهادت دادن به یگانگی خدا و رسالت پیامبر صلی الله علیه و آله. در این هنگام یکی از علماء یهودی به دیگران نگاه کرد و گفت این جوان درست جواب می دهد!!

آن ها تمام پرسش های خود را پرسیدند و حضرت مطابق کتاب آنان تورات جواب فرمود تا آخرین پرسش که سؤال کردند: آیا می دانی چکاوک در فریاد خود چه می گوید؟ حضرت فرمود: می گوید: اللهم العن مبغضي محمد و آل محمد. بارالها! لعنت کن کسانی را که با پیامبر و اهل بیت او دشمنی کردند!!

عالم های یهودی سه نفر بودند، دو تای آنان وقتی تمام جواب ها را با کتاب خود مطابق دیدند، شهادت به یگانگی خدا و رسالت پیامبر دادند و ایمان آوردند. سومین عالم به حضرت رو کرد و گفت: ای علی! نور ایمان به قلب دوستان من تابید و به دین شما رو کردند، اما برای من یک سؤال دیگر باقی مانده که می خواهم جواب آن را نیز بدانم [سپس ایمان بیاورم]. حضرت فرمود: هرچه می خواهی بپرس.. عالم یهودی گفت: می خواهم بدانم آن هائی که سیصد و نه سال پس از مرگشان خدا آنان را زنده کرد چه کسانی بودند و داستان آنان چه بود؟

حضرت فرمود: آن ها اصحاب کهف بودند، و خدای تعالی در قرآنی که بر پیامبر ما نازل فرموده داستان آنان را بیان کرده. عالم یهودی گفت: چه بسیار قصۀ آنان را از قرآنتان شنیده ایم. اما اگر به اسماء آنان و پدرانشان و شهری که در آن زندگی می کردند و نام سگ آنان و نام کوهی که از آن بالا رفتند و نام غاری که در آن سکنی گزیدند و بالأخره تمام داستان آنان از اول تا به آخر علم داری برای من بگو..

امیر المؤمنین در حالی که عبای پیامبر را به خود می پیچید فرمود: ای برادر عرب! حبیب من رسول خدا صلی الله علیه و آله به من فرمود: در سرزمین روم شهری بود که آن را افسوس می نامیدند و اکنون طرطوس نامیده می شود. پادشاه نیکوکاری داشت، پس از مرگ این پادشاه امور آنان به نابسامانی کشیده شد و پادشاه جبار و کافری از فارس به نام دقیانوس کشور آنان را به تصرف درآورد، و حکومت خود را برآنان تحمیل نمود...... او آنچنان مست و مغرور دنیا شده بود که ادعای ربوبیت کرد و هرآنکس که طوق بندگی او را بگردن می نهاد مورد احترام قرار می گرفت و از اموال کشور نصیبی داشت، اما هرکس ربوبیتش را قبول نمی کرد به بدترین وجهی کشته می شد. تا اینکه همۀ مردم از روی عقیده و یا ترس به عبادت او گردن نهادند.. مدتها گذشت.. شش نفر بودند که در امور با آنان مشورت می کرد و همیشه سه نفر از آنان در سمت راست او و سه نفر در سمت چپ او می نشستند..

روز عیدی بود و دقیانوس بر مسندش تکیه زده بود و تاج شاهی بر سر و.... ناگهان یکی از نگهبانان دربار با شتاب وارد مجلس شد و به او خبر داد که بیگانگان قصد ورود به کشور را دارند و می خواهند پادشاه را از میان بردارند..... دقیانوس از شدت ترس و وحشت غش کرد و تاج از سر او افتاد..... یکی از آن شش مشاور که عاقل ترین آنان بود به نام تملیخا به فکر فرو رفت که اگر پادشاه، خدا می باشد آنچنانکه می پندارد، پس چرا ترس و و حشت از مهاجمین دارد؟! این فکر او را بیشتر به تفکر واداشت که چرا او مثل ما می خوابد؟! و چرا می خورد؟! و چرا...؟ و چرا...؟!

این شش نفر هر روز در منزل یکی از دوستان جمع می شدند، و آن روز نوبت تملیخا بود. سفره را گسترد ولی خود محزون و متفکر نشسته بود و دست به غذا دراز نمی کرد! آن پنج نفر پرسیدند: چرا تو غذا نمی خوری؟! تملیخا گفت: دوستان! در دلم مسئله ای خطور کرده که مرا از خوردن و آشامیدن بازداشته.. پرسیدند: آن چیست؟ گفت:

به آسمان نظر کردم و با خود اندیشیدم که چه کسی آن را بدون ستونی مرئی برافراشته؟! چه کسی آن را به ستارگان زینت داده؟! چه کسی ماه و خورشید را در آن به جریان گذاشته؟!.. به زمین نظر کردم و اندیشیدم: چه کسی آن را گسترده؟! چه کسی کوه های استوار را زنجیر وار بر آن قرار داده؟! چه کسی این مخلوقات را بر انواع مختلف و شکل های متفاوت خلق نموده؟! به نفس خود نظر کردم و اندیشیدم: چه کسی مرا در رحم مادر پرورید؟! و همچون طفلی از رحم مادر خارج نمود؟! و مرا پرورش داد؟! و...؟! و...؟! به یقین برای همۀ این ها خالقی و مدبری است غیر از دقیانوس!!!

ناگهان دوستان تملیخا به خود آمده و اعتراف کردند که برای این جهان خالقی است..... به تملیخا گفتند چه کنیم و چگونه از فرمان دقیانوس خود را نجات دهیم ؟؟ تملیخا گفت: جز فرار از این شهر چاره ای دیگر نداریم...

آنان به تمام مال و مکنت دنیا و زر و زیور آن پشت کرده و از شهر خارج گشتند، در بیابان رفتند و رفتند...... تا به کوهی رسیدند، از کوه بالا رفتند و غاری وسیع و مناسب در آن یافتند و وارد آن غار شدند...

عالم یهودی گفت: ای علی! نام آن کوه و اسم آن غار چه بود؟؟ حضرت فرمود: نام آن کوه ناجلوس و اسم آن غار وصید بود. آن مردان الهی از میوۀ درختانی که اطراف کوه بود خوردند و از آبی که پای کوه جاری بود نوشیدند و خدا را شکر کردند که از بندگی و عبودیت آن پادشاه جبار نجات یافتند... خدای تعالی خوابی بیش از سیصد سال بر آنان مسلط نمود، و سگ آنان که از میان راه با آنان شده بود نیز دستان خود را باز کرده و بر لبۀ کهف و غار خوابیده بود ((و کلبهم باسط ذراعیه بالوصید)).....

امیر المؤمنین علیه السلام داستان را کامل و شامل برای آنان بیان فرمود، و آن عالم یهودی هر از گاهی از خصوصیات داستان از حضرت سؤال می کرد و حضرت با کمال متانت و آرامش پاسخ می گفتند تا اینکه داستان اصحاب کهف را کاملاً بیان فرمودند [برای اختصار تمام داستان در اینجا نوشته نشد].

سپس به عالم یهودی رو کرده فرمودند: ای یهودی! تو را به خدا سوگند می دهم، آیا تمام آنچه گفتم مطابق با تورات شما بود؟ عالم یهودی گفت: نه یک حرف کم داشت و نه یک حرف زیاد!! ای ابا الحسن از این پس مرا یهودی نخوان! من شهادت می دهم به یگانگی خدا و رسالت پیامبر و به یقین تو داناترین این امت هستی!!!

صلوات الله علیک یا اباالحسن.. صلوات الله علیک و نحن نشهد أنّک أعلم هذه الامة بعد رسول الله صلی الله علیه و آله.. لعن الله من ظلمک، و لعن الله من غصب حقک و حق زوجتک و حق اولادک..